12-ամյա որդուս երրորդ անգամ հիվանդանոցից տուն բերեցի, բայց ութամյա աղջիկս հրաժարվեց ներս մտնել։ «Մա՛մ, հենց հայրիկը ջեռուցիչը միացնի, եղբայրս նորից կհիվանդանա»,— շշնջաց նա։ Սկզբում մտածեցի՝ երեխան պարզապես վախեցել է։ Բայց հաջորդ առավոտ մեր տանը տեղի ունեցածը ստիպեց ինձ անմիջապես օգնություն կանչել…
Երրորդ անգամ որդուս հիվանդանոցից դուրս գրելու օրը բժիշկը երկար խոսեց ինձ հետ։
— Անահի՛տ, հետազոտությունները դեռ հստակ չեն բացատրում, թե ինչու է Դավիթի վիճակը պարբերաբար վատանում։ Եթե ախտանիշները կրկնվեն, անմիջապես վերադարձեք։
Տասներկուամյա որդիս վերջին երեք շաբաթում արդեն երեք անգամ հիվանդանոց էր հայտնվել։
Ամեն ինչ սկսվել էր ուժեղ գլխացավերից։
Հետո ավելացել էին սրտխառնոցը, թուլությունը, գլխապտույտները։
Առաջին անգամ մտածել էինք՝ վիրուս է։
Երկրորդ անգամ Դավիթն այնքան էր թուլացել, որ դպրոց գնալիս աստիճաններին նստել էր ու չէր կարողացել վեր կենալ։
Երրորդ անգամ առավոտյան նրան գտել էի ննջասենյակի հատակին՝ շփոթված ու կիսագիտակից վիճակում։
Ամենատարօրինակն այն էր, որ հիվանդանոցում նրա վիճակն աստիճանաբար լավանում էր։
Իսկ տուն վերադառնալուց երկու-երեք օր անց ամեն ինչ կրկնվում էր։
Ամուսինս՝ Տիգրանը, արդեն համոզված էր, որ որդուս հիվանդության պատճառը նյարդային լարվածությունն է։
Բայց ութամյա աղջիկս՝ Մանեն, բոլորովին այլ բան էր ասում։
Այդ օրը, երբ տուն հասանք, նա կանգնեց մուտքի մոտ ու չցանկացավ ներս մտնել։
— Մանե՛, ինչո՞ւ ես կանգնել։
Նա նայեց հորը, որը հյուրասենյակում ջեռուցիչն էր միացնում։
Հետո ամուր բռնեց ձեռքս։
— Մա՛մ, խնդրում եմ, այսօր մի՛ թող, որ դա աշխատի։
— Ինչո՞ւ, բալե՛ս։
— Որովհետև ամեն անգամ, երբ դա միացնում են, Դավիթը սկսում է քնել։ Հետո չի կարողանում արթնանալ։
Սիրտս սեղմվեց։
— Իսկ դու որտեղի՞ց գիտես։
Աղջիկս նայեց ինձ այնպիսի վախեցած հայացքով, որ երբեք չեմ մոռանա։
— Որովհետև ես էլ եմ այդ ժամանակ վատանում։ Ուղղակի իմ մասին ոչ ոք չի հարցնում։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Այդ խոսքերից հետո մի քանի վայրկյան չէի կարողանում պատասխանել։
Հետո ծնկի իջա Մանեի դիմաց։
— Բալե՛ս, ի՞նչ է նշանակում՝ դու էլ ես վատանում։
Նա նայեց հատակին։
— Գլուխս ցավում է։ Երբեմն փսխելու ցանկություն եմ ունենում։
— Ինչո՞ւ ինձ չես ասել։
— Ասել եմ։
Քարացա։
Հիշեցի վերջին շաբաթները։
Մանեն մի քանի անգամ բողոքել էր գլխացավերից։
Ես մտածել էի՝ դպրոցում հոգնում է։
Մի անգամ էլ ասել էր, որ տանը մի տեսակ վատ է զգում, բայց բակում խաղալիս ցավն անցնում է։
Այդ օրերին ամբողջ ուշադրությունս Դավիթի վրա էր։
Նույնիսկ չէի նկատել, որ աղջիկս նույնպես անհանգստացնող ախտանիշներ ունի։
— Ե՞րբ ես վատ զգում,— հարցրի։
Մանեն ցույց տվեց հյուրասենյակի պատին ամրացված նոր գազային ջեռուցիչը։
— Երբ հայրիկը դա միացնում է։
Ամուսինս, լսելով մեր խոսակցությունը, մոտեցավ։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Մանեն ասում է, որ ջեռուցիչից վատ է զգում։
Տիգրանը զարմացավ։
— Ինչպե՞ս կարող է։ Ընդամենը մեկ ամիս առաջ ենք տեղադրել։
— Ես էլ չգիտեմ։ Բայց երեխան հենց այդպես է ասում։
Ամուսինս նայեց դստերը։
— Մանե՛ ջան, գուցե պարզապես տանն է շոգ լինում։
Աղջիկս գլուխը տարուբերեց։
— Չէ՛, պա՛պ։ Երբ ջեռուցիչը չի աշխատում, լավ եմ զգում։
Տիգրանը ցանկանում էր ինչ-որ բան պատասխանել, բայց ես խնդրեցի անջատել սարքը։
Նա համաձայնեց։
Այդ գիշեր երեխաների հետ քնեցինք ավելի զով սենյակում։
Դավիթն իրեն համեմատաբար լավ էր զգում։
Իսկ ես երկար ժամանակ նստած մտածում էի։
Հիշում էի հիվանդանոցում անցկացրած գիշերները։
Հիշում էի, թե ինչպես էր որդիս տուն վերադառնալուց հետո կրկին թուլանում։
Եվ առաջին անգամ մտքովս անցավ մի միտք, որը մինչ այդ նույնիսկ չէի դիտարկել։
Գուցե խնդիրը ոչ թե Դավիթի օրգանիզմում էր, այլ մեր տա՞նը։
Հաջորդ առավոտ Տիգրանն աշխատանքի էր պատրաստվում։
Դրսում շատ ցուրտ էր։
Նա մտավ հյուրասենյակ ու միացրեց ջեռուցիչը։
— Մի քիչ տունը տաքացնեմ, հետո կանջատեմ,— ասաց։
Ես խոհանոցում նախաճաշ էի պատրաստում։
Դավիթը նստած էր սեղանի մոտ, իսկ Մանեն իր դպրոցական պայուսակն էր հավաքում։
Մի քանի րոպե անց աղջիկս մոտեցավ ինձ։
— Մա՛մ, էլի սկսվեց։
— Ի՞նչը։
— Գլուխս ցավում է։
Նրա դեմքը գունատ էր։
Ձեռքս դրեցի ճակատին։
Ջերմություն չուներ։
Այդ պահին Դավիթը հանկարծ ասաց.
— Մա՛մ, ես չեմ ուզում նախաճաշել։
Նայեցի որդուս։
Նա գլուխը դրել էր ձեռքերին։
— Ինչո՞ւ, բալե՛ս։
— Սրտխառնոց ունեմ։
Մանեն նայեց ինձ։
— Տեսնո՞ւմ ես։ Հենց դա էի ասում։
Այդ պահին ես էլ զգացի, որ գլխապտույտ ունեմ։
Սկզբում փորձեցի համոզել ինձ, թե պարզապես վախից է։
Բայց հետո Դավիթը փորձեց ոտքի կանգնել ու ստիպված նորից նստեց։
Ես այլևս չսպասեցի։
— Տիգրա՛ն, ջեռուցիչն անջատի՛ր։ Հիմա՛։
Ամուսինս վազեց հյուրասենյակ։
Ես բացեցի մոտակա դուռը և երեխաներին անմիջապես դուրս տարա շենքի բաց բակ։
Տիգրանն էլ միացավ մեզ։
Դրսում ցուրտ էր։
Մանեն բաճկոնն անգամ չէր հասցրել հագնել։
Հանեցի իմ վերարկուն ու գցեցի նրա ուսերին։
Դավիթին նստեցրի նստարանին։
Հետո զանգահարեցի շտապ օգնություն
