Աղբատարի վարորդուհին հրաժարվեց վերցնել հին պահեստից դուրս բերված քսանյոթ արկղերը։ Երբ ղեկավարն ասաց՝ «կամ բարձում ես, կամ ազատված ես», նա պատասխանեց. «Այդ դեպքում այսօր իմ վերջին օրն է»
Ամուսինս քսանմեկ տարի աղբահավաք մեքենա էր վարել, իսկ ես վերջին հինգ տարին աշխատում էի նրա հետ՝ որպես երթուղիների կազմակերպիչ։
Այդ առավոտ նա աշխատանքի գնաց սովորականից շուտ։
Ժամը տասնմեկին զանգեց։
— Նունե՛, կարո՞ղ ես շտապ գալ նախկին սպասարկման կենտրոնի մոտ։
— Ինչո՞ւ։
— Ինձ ուզում են աշխատանքից ազատել։
Սկզբում մտածեցի՝ կատակում է։
Բայց նրա ձայնը լուրջ էր։
Երբ հասա, տեսա բեռնատարն ու կողքին շարված քսանյոթ մեծ արկղ։
Ամուսինս՝ Վահանը, կանգնած էր մեքենայի դռան մոտ։
Նրա դիմաց բաժնի ղեկավար Արսենն էր։
— Վերջին անգամ եմ ասում,— գոռում էր նա։— Բարձի՛ր ու տար։ Սա քո գործն է։
Վահանը չշարժվեց։
— Նախ պիտի իմանամ՝ ումն են։
— Ի՞նչ տարբերություն։
— Մեծ տարբերություն։
Ես մոտեցա։
— Վահա՛ն, ի՞նչ է կատարվում։
Նա ցույց տվեց արկղերը։
— Ասում են՝ պետք է ոչնչացնել։
— Բա ինչո՞ւ չես տանում։
Ամուսինս մի պահ լռեց։
Հետո ասաց.
— Որովհետև երեկ երեկոյան այստեղ մի կին էր եկել։ Նա ասում էր՝ այդ բեռը մի քանի ընտանիք ամիսներով սպասել է։
Արսենը բարկացած ընդհատեց։
— Վահա՛ն, դու չափազանցնում ես։ Մենք հանձնարարություն ենք ստացել, որ պահեստն ազատենք։
Հենց այդ պահին դարպասի մոտ կանգնեց մի փոքր մեքենա։
Դրանից իջավ մոտ հիսուն տարեկան կին ու վազեց դեպի մեզ։
— Դեռ չե՞ք տարել,— հևալով հարցրեց։
— Չէ՛,— պատասխանեց ամուսինս։
Կինը մի պահ աչքերը փակեց։
Հետո ասաց.
— Փառք Աստծո։ Եթե այսօր այդ արկղերը ոչնչացնեիք, երեք մարդ երկուշաբթի հիվանդանոցից տուն վերադառնալու հնարավորություն չէր ունենա։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Շարունակություն
Կնոջ անունը Հասմիկ էր։
Նա աշխատում էր վերականգնողական աջակցություն տրամադրող փոքր հասարակական նախաձեռնությունում։
Երկու ամիս առաջ իրենց կազմակերպությունը մի քանի բարերարի օգնությամբ ձեռք էր բերել շարժունակության աջակցող սարքեր՝ անվասայլակներ, քայլակներ և հատուկ հարմարեցվող այլ պարագաներ։
Դրանք նախատեսված էին տարբեր տարիքի մարդկանց համար, որոնք հիվանդություններից կամ վնասվածքներից հետո վերականգնողական բուժում էին անցնում։
Սարքավորումների մի մասը պետք է փոխանցվեր ընտանիքներին՝ մասնագետների գնահատումից և համապատասխան հարմարեցումից հետո։
Բայց կազմակերպության նախկին պահեստը ժամանակավորապես փակվել էր։
Տարածքի սեփականատիրոջ հետ պայմանավորվել էին, որ արկղերը կմնան այնտեղ, մինչև նոր պահեստ գտնեն։
Սակայն վերջին շաբաթվա ընթացքում սեփականատերը փոխվել էր։
Նոր պատասխանատուն որոշել էր տարածքն ազատել։
Նա տեղեկացրել էր, որ մնացած իրերը պետք է հեռացվեն։
Հասմիկի կազմակերպությունը փորձել էր կապ հաստատել նրա հետ, բայց հստակ տեղափոխման օր չէր համաձայնեցվել։
Եվ ահա այդ առավոտ քսանյոթ արկղերը դուրս էին բերվել՝ որպես հեռացման ենթակա իրեր։
— Բայց դրանք մեր կազմակերպության սեփականությունն են,— ասաց Հասմիկը։— Մենք երբեք դրանց ոչնչացման համաձայնություն չենք տվել։
Արսենը սկսեց բացատրել, որ իրենց ծառայությունն ընդամենը տեղափոխման պատվեր է ստացել։
— Մենք չենք որոշել, թե դրանք ումն են։ Մեզ ասել են՝ հեռացնել։
Ամուսինս պատասխանեց.
— Դրա համար էլ չեմ բարձել։ Եթե իրերը ուրիշի սեփականությունն են, նախ պետք է պարզել՝ ում հանձնել։
Ես նայեցի արկղերին։
Դրանցից մի քանիսը բացված էին։
Ներսում իսկապես նոր սարքեր կային։
Մեկ անվասայլակի կողքին նույնիսկ լրացուցիչ հարմարեցման մասեր էին դրված։
Հասմիկը շտապեց ստուգել քանակները։
Բայց հանկարծ գունատվեց։
— Մի արկղ պակաս է։
Մենք նորից հաշվեցինք։
Պետք է լիներ քսանութ արկղ։
Իսկ բակում քսանյոթն էին։
— Վերջինն ո՞ւր է,— հարցրեց նա։
Պահեստի պատասխանատուն ասաց, որ նախորդ երեկոյան մի քանի հին իրեր արդեն տեղափոխվել են այլ վայր։
Հասմիկը ձեռքերով բռնեց գլուխը։
— Այդ արկղում հատուկ հարմարեցվող անվասայլակն էր։ Այն արդեն կոնկրետ մարդու համար էինք նախատեսել։
Այդ պահին իրավիճակը բոլորովին փոխվեց։
Այլևս խնդիրը միայն նոր սարքերը փրկելը չէր։
Մենք պետք է պարզեինք, թե ուր է տեղափոխվել վերջին արկղը։
Արսենը կապվեց տեղափոխման ծառայության հետ։
Պարզվեց՝ նախորդ օրը մի փոքր մեքենայով մի քանի արկղ տարել էին քաղաքից դուրս գտնվող պահեստային տարածք։
Մենք անմիջապես փոխանցեցինք տեղեկությունները սեփականատիրոջ ներկայացուցչին և խնդրեցինք դադարեցնել հետագա տեղափոխումները, մինչև սեփականության հարցը պարզվի։
Հասմիկը ներկայացրեց գնումների և պահեստավորման վերաբերյալ իր կազմակերպության փաստաթղթերը։
Մի քանի ժամվա ընթացքում հաստատվեց, որ սարքավորումները պատկանում են հենց իրենց կազմակերպությանը, և դրանք հեռացնելու իրավասություն նախկին պահեստի նոր պատասխանատուն չուներ առանց համապատասխան համաձայնության։
Արսենն արդեն չէր վիճում։
Նա միայն ասում էր.
— Ես չգիտեի, որ այդ արկղերն այսքան կարևոր են։
