ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ

Քսան տարի ամուսինս ստիպում էր կարճ կտրել մազերս։ Կարծում էի՝ պարզապես ուզում է ինձ վերահսկել, մինչև նրա հիվանդանոց ընկնելուց հետո վարսահարդարը բացեց քսան տարի պահած գաղտնիքը։

Ամեն գիշեր երկու որդիներս կնոջս խնդրում էին իրենց սենյակում քնել։ Երբ այնտեղ թաքուն տեսախցիկ տեղադրեցի, տեսածիցս քարացա…Ես ու կինս՝ Անահիտը, արդեն երեսուներկու տարի է՝ ամուսնացած ենք։ Երկու որդի ունենք՝ երեսնամյա Արմենն ու քսանութամյա Դավիթը։

Քսան տարի շարունակ մեր տան դիմաց ամեն ուրբաթ մի սև մեքենա էր կանգնում՝ ճիշտ տասը րոպեով։ Մենք երբեք ուշադրություն չէինք դարձրել, մինչև այն օրը, երբ մեքենայից իջավ մի երիտասարդ կին, մոտեցավ մորս ու ասաց. «Այսօր վերջին անգամ եմ եկել։ Հիմա արդեն դուք պետք է իմանաք, թե ում համար էի այստեղ կանգնում»։

Հիվանդանոցից դուրս գրվելու օրը բժիշկը հորս ասաց, որ այլևս բուժման կարիք չունի։ Բայց հայրս հրաժարվեց տուն գալուց և պահանջեց, որ իրեն տանեն նկուղային հարկ։ Երբ այնտեղ հասանք, նա ցույց տվեց պատի հետևից լսվող ձայնը և ասաց. «Ես հինգ գիշեր շարունակ լսել եմ սա, բայց ոչ ոք ինձ չի հավատացել»։

Սկեսրայրս ամեն օր փոխում էր վեցամյա աղջկաս հագուստը, իսկ լողանալու ժամին միշտ ասում էր. «Թող ես նրան լողացնեմ»։ Սկզբում ուշադրություն չէի դարձնում, բայց երբ աղջիկս խոստովանեց, որ պապիկը խնդրել է ինձ ոչինչ չպատմել, որոշեցի տեսախցիկ տեղադրել։ Այն, ինչ տեսա հաջորդ օրը, ինձ ստիպեց անմիջապես աշխատանքից տուն վերադառնալ

Երեք օր շարունակ մայրս կրկնում էր. «Այսօր երեխային ինձ մոտ մի՛ թող»։ Չորրորդ օրը նա առանց իմ թույլտվության աղջկաս տարավ մեր տնից։ Երբ ոստիկանները ցույց տվեցին, թե ում մեքենան են նստել, սարսափից քարացա։ Բայց այն, ինչ պարզվեց մեկ ժամ անց, ինձ ստիպեց արտասվել…

Հարսանիքից երկու օր առաջ աղջիկս ինձ խնդրեց իր հետ գնալ այն բնակարանը, որտեղ պատրաստվում էր ապրել ամուսնու հետ։ Բայց երբ բացեցինք ննջասենյակի դուռը, այնտեղ տեսանք երեք լրիվ պատրաստ մանկական մահճակալ։ Աղջիկս շրջվեց դեպի ինձ ու ասաց. «Մա՛մ, ես նոր եմ իմացել, թե իրականում ինչի համար է նա ուզում ինձ հետ ամուսնանալ»։

Ամեն երեկո, ուղիղ ժամը ութին, մայրս նստում էր նույն բազմոցին և պահանջում, որ ոչ ոք իրեն չմոտենա։ Սկզբում կարծում էինք՝ հորս մահից հետո տարօրինակ սովորություն է ձեռք բերել։ Բայց մի առավոտ բազմոցի տակից հեռախոսի զանգ լսեցի։ Երբ կարդացի էկրանին հայտնված հաղորդագրությունը, հասկացա, որ մայրս մեզնից մի մեծ գաղտնիք է թաքցնում…

Մեր շենքի վերելակը մի առավոտ կանգ առավ չորրորդ հարկում, թեև այդ հարկը տարիներ շարունակ փակ էր։ Երբ դռները բացվեցին, ներսում կանգնած տարեց տղամարդը նայեց ինձ ու ասաց. «Վերջապես եկաք։ Ես արդեն երեք օր է՝ հենց ձեզ եմ սպասում»։

Քսանյոթ տարի նույն գնացքով աշխատանքի գնացող ամուսինս մի առավոտ տուն վերադարձավ ընդամենը քառասուն րոպե անց։ Նա ոչինչ չբացատրեց, պարզապես ասաց. «Այսօր այդ գնացքը չպետք է շարժվի»։ Իսկ երբ միացրինք հեռուստացույցը, հասկացա՝ ամուսինս մի բան գիտեր, որի մասին դեռ ոչ ոք չէր հայտնել։