ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ

Ամուսնուս գործընկերների հետ ընթրիքի ժամանակ 74-ամյա մայրս հանկարծ դադարեց մասնակցել խոսակցությանը։ Նա նստած ժպտում էր, բայց երբ իրեն էին դիմում, չէր պատասխանում։ Ամուսինս բոլորի առաջ ծիծաղեց.

Գյուղի շուկայում բոլորի աչքի առաջ հավաքեցի մորս պատրաստած պանիրներն ու հայտարարեցի, որ դրանք վաճառել չի կարելի։ Մայրս այնպես նայեց ինձ, կարծես օտար մարդ լինեի։ «Դու գիտե՞ս՝ այս գումարով ինչ պիտի վճարեի»,— գոռաց նա։

Գիշերվա ժամը մեկին մի երիտասարդ կին նստեց իմ տաքսին ու ասաց. «Եթե ամուսինս զանգի, խնդրում եմ, ասեք՝ մեքենան փչացել է»։ Ես սկզբում հրաժարվեցի ուրիշ մարդու խաբել։ Բայց երբ նա հանեց վերարկուն, տեսա, որ ձեռքերն այնքան ուժեղ են դողում, որ նույնիսկ հեռախոսը չի կարողանում պահել։

Քսանյոթ տարի ամեն կիրակի մորս տանն էինք ճաշում։ Բայց այդ օրը նա սեղանին դրեց ընդամենը մեկ ափսե ու ասաց. «Այսօր ես եմ հյուր։ Ու եթե ձեզնից մեկը որոշել է, թե ես նորից բոլորիդ պիտի սպասարկեմ, թող հենց հիմա տուն գնա»։ Իսկ երբ եղբայրս բարկացած գնաց մեծ սեղանը բացելու, տեսավ՝ այն այլևս չկա։

Դստերս դասարանի էքսկուրսիայի առավոտյան քսանյոթ ծնողի ներկայությամբ ինձ ասացին. «Դուք ավտոբուս չեք նստելու, որովհետև խանգարում եք երեխաների հանգստին»։ Ես պատրաստվում էի լաց լինել ու հեռանալ, բայց հենց այդ պահին դուստրս վերցրեց իր պայուսակն ու հայտարարեց. «Ուրեմն էսօր ոչ մեկը չի գնալու՝ մինչև ասեք, թե իրականում ինչու եք մամայիս դուրս թողնում»։

Ամուսինս մեր միակ մեքենան վաճառեց այն առավոտ, երբ ես պիտի հիվանդանոց գնայի։ Բայց ամենասարսափելին այն չէր, որ ինձ առանց մեքենայի էր թողել։ Երբ նոր տերը եկավ բանալիները վերցնելու, տեսա՝ գնորդը մեր սեփական դուստրն է։

20 տարեկան էի, երբ պայթյունի հետևանքով կորցրի երկու ձեռքերս, և կյանքս ընդմիշտ փոխվեց։ Դրանից հետո ամուսինս լքեց ինձ։ Տասը տարի շարունակ ինքս ինձ նույն հարցն էի տալիս. «Ինչո՞ւ ես ողջ մնացի»։ Մինչև մի գիշեր ինչ-որ մեկը թակեց դուռս… Եվ ամեն ինչ փոխվեց։

Հայրս միշտ ասում էր, որ ես իր միակ դուստրն եմ։ Բայց նրա 80-ամյակի ընթրիքին ներս մտավ մի անծանոթ կին, ուշադիր նայեց ինձ ու ասաց. «Այսինքն՝ նա քեզ երբեք չի՞ պատմել, թե ես ով եմ»։

Երկու տարի շարունակ մեր 88-ամյա հարևանը մեզ հետ նույն սեղանի շուրջ էր ճաշում, օգնում էր խնամել մեր հինգ երեխաներին, իսկ նրանք նրան «պապիկ» էին ասում։ Նրա ծննդյան օրը որոշեցինք պաշտոնապես մեր ընտանիքի անդամը դարձնել։ Բայց երբ տեսավ որդեգրման փաստաթղթերը, գունատվեց ու ասաց.

30-ամյա որդուս տնից դուրս արեցի, երբ լսեցի, թե ինչպես է կնոջն ասում. «Հենց ծնողներիս ծերանոց տեղափոխենք, տունը մերը կլինի»։ Երեք օր անց մեր դռան մոտ նորածին երեխա գտանք՝ մի նամակով, որի մեջ գրված էր. «Խնդրում եմ, մի՛ վստահեք ձեր որդուն։ Նա տարիներ շարունակ խաբել է ձեզ»։