ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ

Քսանվեց տարի ամուսնացած ենք, բայց այդ երեկո ամուսինս առաջին անգամ իմ առաջ ծնկի իջավ ու խնդրեց՝ «Վաղը իմ փոխարեն դու գնա ու ասա, որ ես չեմ գալու»։ Ես մտածեցի՝ աշխատանքի հետ կապված հերթական դժվարությունից է փախչում։

Ամուսինս մեր տասնյոթամյա որդուն ստիպեց հրաժարվել այն աշխատանքից, որտեղ նրան ընդամենը մեկ շաբաթում երեք անգամ բարձրացրել էին պաշտոնով։ Ես բարկացա՝ մտածելով, թե խանդում է տղայի հաջողությանը։

Ամուսնուս մայրը մեր նորածին աղջկան առաջին անգամ գրկելուց հետո լուռ դուրս եկավ տնից ու հաջորդ օրը վերադարձավ՝ ձեռքին մանկական հագուստներով լի մեծ պայուսակ։ Ես մտածեցի՝ ուզում է ցույց տալ, թե մենք երեխային ճիշտ չենք խնամում։

Քույրս մորս յոթանասուներեքամյակի առավոտյան մեր տան բոլոր հայելիները ծածկեց սավաններով ու պահանջեց, որ մայրս այլևս մենակ դուրս չգա։ Ես նրան մեղադրեցի մորս խելագարի տեղ դնելու մեջ։

Հինգաստղանի հյուրանոցում մի հարուստ կին դիտմամբ սուրճը թափեց հատակին ու բոլոր հյուրերի առաջ պահանջեց, որ ծնկի գամ և ձեռքերով հավաքեմ։ «Ձեր նմաններին դրա համար են վարձում»,— ծիծաղեց նա։

Այն գիշեր, երբ սկեսուրս ինձ հետ փախավ իր սեփական որդուց:Ամուսինս գիշերվա ժամը տասնմեկին ինձ տնից դուրս արեց՝ պահանջելով, որ այլևս չվերադառնամ։ Նրա մայրը նստած էր սեղանի մոտ ու ոչինչ չէր ասում։

76-ամյա հայրս արդեն ութ ամիս ամեն կիրակի վաղ առավոտյան նստում էր գնացքն ու գնում վերջին կայարան։ Վերադառնում էր երեկոյան՝ կեղտոտ ձեռքերով, հոգնած ու տարօրինակորեն երջանիկ։ Երբ հարցնում էի՝ ուր է գնում, ասում էր. «Այնտեղ ինձ սպասում են»։

Երեսուն ուղևորով լեռնային ճանապարհով տուն էինք վերադառնում, երբ վարորդը հանկարծ կանգնեցրեց ավտոբուսն ու գոռաց. «Բոլորդ իջե՛ք։ Հեռացե՛ք ճանապարհից»։ Ոչ մի անսարքություն չկար, և ուղևորները կատաղել էին։

Փոքրիկ ճաշարան ունեմ, որտեղ տասներկու տարի ամեն օր տաք ուտելիք եմ պատրաստում։ Մի առավոտ հնամաշ հագուստով տարեց տղամարդ մտավ ներս ու խնդրեց իրեն ուտելիք տալ։

Քառասուն տարի բուժքույր եմ աշխատել, հարյուրավոր երեխաների եմ օգնել աշխարհ գալ։ Բայց երբ ծնվեց իմ առաջին թոռնիկը, որդիս ասաց. «Դու այս երեխային ձեռք չես տալու։ Ես քեզ չեմ վստահում»։