ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ

Աղջկաս նոր գեղեցկության սրահի բացման առավոտ նրա ամուսինը եկավ, բանալիները վերցրեց և հայտարարեց. «Այսօրվանից այստեղ ոչ ոք չի աշխատելու»։ Հարսանիքից հետո ամբողջ երկու տարի աղջիկս փող էր հավաքել այդ սրահի համար։ Ես սեփական աչքերով տեսել էի, թե ինչպես էր գիշերները աշխատում, որպեսզի սարքավորումները գնի։

Երբ մտա որդուս հեռախոսների վերանորոգման սրահը, տեսա՝ տասնյոթ հեռախոս դրված են հատակին՝ թաց սրբիչների վրա։ Որդիս ասաց. «Մա՛մ, այսօր կարող է ամեն ինչ կորցնեմ»։ Բայց ամենավատը դեռ չէր ասել

Հարևանուհիս ամեն օր հետևում էր մեր տանը, ու ես նրան պարզապես բամբասկոտ կին էի համարում։ Բայց մի երեկո նա ասաց. «Երբ երեխաներիդ հետ գնում ես մորդ մոտ, ամուսինդ տարբեր կանանց է տուն բերում»։ Երբ շաբաթ օրը թաքուն վերադարձա, տեսա մի բան, որից ամբողջ մարմինս սառեց

Գործատուս գիշերվա ժամը 11-ին զանգահարեց ու ասաց. «Անմիջապես հյուրանոց արի։ Եթե չգաս, վաղը աշխատանք չունես։ Եվ ոչ մեկին չասես, թե ուր ես գնում»։ Երբ բացեցի սենյակի դուռը, ներսում տեսա մի կնոջ, որին երեք տարի առաջ աշխատանքից հեռացրել էին իմ պատճառով։ Բայց ամենասարսափելին այն էր, թե ինչ էր գործատուս ուզում, որ ստորագրեմ։

Ծնողներիս հակառակ ամուսնացա մի տղամարդու հետ, որը նույնիսկ սեփական տուն չուներ։ Հայրս ասաց. «Մեկ ամսից լացելով հետ ես գալու»։ Բայց երբ երեսուն օր անց վերադարձա նրանց տուն, դարպասի մոտ բեռնատար էր կանգնած, իսկ հայրս ինձ տեսնելով շշնջաց. «Միայն թե ամուսնուդ ոչինչ չասես»

Միակ որդիս հրդեհից փրկեց հինգ տարեկան աղջնակին, բայց ինքը հիվանդանոցից տուն չվերադարձավ։ Հուղարկավորությունից երեք օր անց աղջկա մայրը եկավ մեր տուն ու ասաց. «Ձեր որդին այնտեղ պատահաբար չէր հայտնվել։ Դուք պետք է իմանաք՝ ինչու էր նա վերադարձել այդ շենք»։

Մորս 66-ամյակին ռեստորանում մի կին բարձրաձայն ասաց. «Այս չափերի մարդուն դեռ տորթ է պե՞տք»։ Մայրս լուռ դրեց գդալը, բայց երբ կինը նորից նայեց նրան, հանկարծ ասաց. «Դու ինձ լավ ես ճանաչում։ Ինչի՞ համար ես ձևացնում, թե առաջին անգամ ես տեսնում»։

Տասնհինգամյա որդիս վեց ամիս շարունակ շաբաթ օրերին աման էր լվանում, որ իր երազած հեծանիվը գնի։ Բայց երբ սրճարանի տերը զանգեց ու ասաց. «Ձեր տղան իր աշխատած գումարն ամեն շաբաթ մի տղամարդու է տալիս», ես գնացի այնտեղ ու տեսա մի բան, որից ծնկներս թուլացան

Ամուսնուս մահից հետո յոթ տարի ոչ մի տղամարդու թույլ չէի տվել ինձ մոտենալ։ Դիլիջանում հանդիպած անծանոթը առաջինն էր, ում գրկում կրկին երջանիկ զգացի։ Բայց վերջին երեկոյան նա ասաց. «Եթե իմանաս, թե ինչ եմ արել ամուսնուդ մահվան օրը, այլևս չես ցանկանա ինձ տեսնել»։

Ամեն երեկո ժամը 8։30-ին ամուսինս մեր ութամյա աղջկան տանում էր փակված սենյակ ու արգելում ինձ ներս մտնել։ Մի գիշեր աղջիկս շշնջաց. «Պապա՛, եթե մաման իմանա, մեզ կների՞»։ Հաջորդ երեկո բացեցի դուռը և տեսա մի կնոջ, որին տասնհինգ տարի մահացած էի համարում