ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ

Ամեն երեկո ժամը 19։14-ին ամուսինս փակում էր վարագույրներն ու ստիպում ուտել իր պատրաստած ապուրը։ Երբ գաղտնի այն տարա լաբորատորիա, արդյունքը կարդալիս ձեռքերս սկսեցին դողալ։

Հորս շտապօգնության մեքենայով հիվանդանոց տարան, բայց երկու ժամ անց նա սեփական ոտքով վերադարձավ տուն ու պահանջեց, որ անմիջապես հավաքենք մեր իրերը։ Երբ հարցրի՝ ինչ է պատահել, հայրս ասաց. «Հիվանդանոցում մի մարդ տեսա, որը չպետք է իմանար, որ ես դեռ ողջ եմ»։ Իսկ տասը րոպե անց մեր դռան մոտ կանգնեց նույն շտապօգնության մեքենան։

Ամուսինս ամեն երեկո ինչ-որ բան էր շշնջում մեր յոթամյա աղջկա ականջին, բայց երբ մի օր նրան տարավ լոգասենյակ ու ներսից կողպեց դուռը, այլևս չկարողացա լռել…Ամեն ինչ սկսվեց այնքան աննկատ, որ սկզբում նույնիսկ ուշադրություն չդարձրի։

Ընթրիքի ժամանակ ինչ-որ մեկը սկսեց ուժգին հարվածել դռանը։ Հայրս շշնջաց. «Վերջապես եկել են քեզ տանելու»։ Այդ խոսքերից հետո քարացա տեղում։

Մայրս ամեն անգամ ասում էր, թե թոռնուհիներիս զբոսանքի է տանում, բայց երբ երեխաները վերադառնում էին, նրանց ոտքերին տարօրինակ նշաններ էի հայտնաբերում։ Մի օր փոքր աղջիկս ասաց, թե ով է դրանք անում, և ես սարսափեցի…

Քսան տարի ամուսինս ստիպում էր կարճ կտրել մազերս։ Կարծում էի՝ պարզապես ուզում է ինձ վերահսկել, մինչև նրա հիվանդանոց ընկնելուց հետո վարսահարդարը բացեց քսան տարի պահած գաղտնիքը։

Ամեն գիշեր երկու որդիներս կնոջս խնդրում էին իրենց սենյակում քնել։ Երբ այնտեղ թաքուն տեսախցիկ տեղադրեցի, տեսածիցս քարացա…Ես ու կինս՝ Անահիտը, արդեն երեսուներկու տարի է՝ ամուսնացած ենք։ Երկու որդի ունենք՝ երեսնամյա Արմենն ու քսանութամյա Դավիթը։

Քսան տարի շարունակ մեր տան դիմաց ամեն ուրբաթ մի սև մեքենա էր կանգնում՝ ճիշտ տասը րոպեով։ Մենք երբեք ուշադրություն չէինք դարձրել, մինչև այն օրը, երբ մեքենայից իջավ մի երիտասարդ կին, մոտեցավ մորս ու ասաց. «Այսօր վերջին անգամ եմ եկել։ Հիմա արդեն դուք պետք է իմանաք, թե ում համար էի այստեղ կանգնում»։

Հիվանդանոցից դուրս գրվելու օրը բժիշկը հորս ասաց, որ այլևս բուժման կարիք չունի։ Բայց հայրս հրաժարվեց տուն գալուց և պահանջեց, որ իրեն տանեն նկուղային հարկ։ Երբ այնտեղ հասանք, նա ցույց տվեց պատի հետևից լսվող ձայնը և ասաց. «Ես հինգ գիշեր շարունակ լսել եմ սա, բայց ոչ ոք ինձ չի հավատացել»։

Սկեսրայրս ամեն օր փոխում էր վեցամյա աղջկաս հագուստը, իսկ լողանալու ժամին միշտ ասում էր. «Թող ես նրան լողացնեմ»։ Սկզբում ուշադրություն չէի դարձնում, բայց երբ աղջիկս խոստովանեց, որ պապիկը խնդրել է ինձ ոչինչ չպատմել, որոշեցի տեսախցիկ տեղադրել։ Այն, ինչ տեսա հաջորդ օրը, ինձ ստիպեց անմիջապես աշխատանքից տուն վերադառնալ