Գիշերվա տասներկուսին մեր հյուրատուն եկան տասնչորս մարդ՝ նախապես վճարված սենյակների համար։ Բայց մայրս նրանց տեսնելով փակեց մուտքի դուռն ու ասաց. «Այս գիշեր այստեղ ոչ ոք չի քնելու»
Մեր փոքրիկ հյուրատունը Դիլիջանի մոտ էր։
Տասներկու տարի այդ գործով էինք զբաղվում։ Ամեն ամառ հյուրեր էին գալիս Հայաստանի տարբեր քաղաքներից ու արտասահմանից։
Բայց այդ նոյեմբերը սովորականից դժվար էր։
Ամրագրումները քիչ էին, ծախսերը՝ մեծ։
Այդ պատճառով շատ ուրախացա, երբ տասնչորս հոգանոց խումբը միանգամից ութ սենյակ ամրագրեց։
Նրանք պետք է գային ուրբաթ երեկոյան։
Ժամը տասնմեկն անց էր, երբ առաջին մեքենան կանգնեց բակում։
Մայրս՝ վաթսունհինգամյա Ռուզաննան, պատուհանից նայեց ու հանկարծ ասաց.
— Լուսի՛ն, հյուրերին ներս մի՛ թող։
— Ինչո՞ւ։
— Ես հիմա կգամ։
Մինչ կհասցնեի հարցնել, նա վերարկուն հագավ ու դուրս եկավ։
Երկու մեքենայից մարդիկ իջան։
Նրանցից մեկը մոտեցավ ինձ։
— Բարի երեկո։ Մենք սենյակներն ամրագրած խումբն ենք։
Ես ժպտացի ու վերցրի գրանցումների տետրը։
Բայց մայրս արդեն կանգնած էր դռան մոտ։
— Ներեցե՛ք, այս գիշեր սենյակ չենք կարող տրամադրել։
Տղամարդու դեմքը փոխվեց։
— Ինչպե՞ս թե։ Մենք երկու շաբաթ առաջ ենք վճարել։
— Գիտեմ։
— Ուրեմն խնդիրը ո՞րն է։
Մայրս լռեց։
Ես մոտեցա նրան։
— Մա՛մ, դու ի՞նչ ես անում։ Սենյակներն ազատ են։
Նա նայեց ինձ։
— Ազատ չեն։
— Բայց ես ինքս եմ պատրաստել։
Մայրս ձեռքը դրեց ուսիս։
— Լուսի՛ն, հիմա ոչինչ մի՛ հարցրու։
Հենց այդ պահին վերևի հարկից երեխայի լաց լսվեց։
Հյուրերից մեկը նայեց պատուհաններին։
— Դուք մեզ ասում եք՝ սենյակ չկա, բայց ներսում մարդիկ են ապրո՞ւմ։
Մայրս գունատվեց։
Հետո դանդաղ պատասխանեց.
— Այո՛։ Եվ մինչև չիմանամ՝ որտեղ են նրանք վաղը գիշերելու, այդ սենյակները չեմ ազատելու։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Շարունակություն
Ես առաջին անգամ հասկացա, որ մայրս ինձանից լուրջ բան է թաքցրել։
Հյուրերը բարկացած էին։
Նրանցից մեկը պահանջում էր անհապաղ վերադարձնել վճարված գումարը։
Մյուսը ասում էր, որ գիշերվա կեսին այլ տեղ չեն գտնի։
Ես փորձեցի հանգստացնել մարդկանց ու նրանց հրավիրեցի նախասրահ, որտեղ կարող էին տաքանալ, մինչև խնդիրը լուծենք։
Հետո մորս մի կողմ տարա։
— Մա՛մ, բացատրի՛ր՝ ովքեր են վերևում։
Մայրս նստեց աթոռին։
Պարզվեց՝ երեք օր առաջ մոտակա բնակելի շենքերից մեկում խոշոր ջրային վնասում էր եղել։
Մի քանի բնակարան ժամանակավորապես բնակվելու համար անպիտան էին դարձել։
Այդ շենքում ապրող ընտանիքներից երկուսը ոչ մի տեղ չունեին գնալու։
Նրանցից մեկի հետ մայրս ծանոթ էր։
Կինը զանգել էր ու խնդրել, որ մի քանի օրով սենյակ տրամադրենք, մինչև իրենք այլ բնակարան գտնեն։
Մայրս համաձայնել էր։
Սկզբում մտածել էր՝ երկու գիշեր կմնան։
Բայց հետո պարզվել էր, որ վերանորոգումն ավելի երկար է տևելու, իսկ ընտանիքները դեռ նոր կացարան չունեն։
Եվ մայրս նրանց չէր ասել, որ ուրբաթ երեկոյան հյուրատունը ամրագրված է։
— Ինչո՞ւ ինձ չտեղեկացրիր,— հարցրի։
Նա գլուխը կախեց։
— Մտածում էի՝ մինչև հյուրերը գան, լուծում կգտնենք։
— Իսկ հիմա՞։
— Հիմա չգիտեմ։
Ես բարկացա։
— Դու հասկանում ես, որ մենք մարդկանցից արդեն գումար ենք վերցրել։
— Հասկանում եմ։
— Ու հիմա երկու ընտանիքի օգնելու համար տասնչորս հոգու ես թողնում գիշերով դրսում։
Մայրս երկար լուռ մնաց։
Հետո ասաց.
— Դրա համար էլ հիմա պիտի օգնեք ճիշտ լուծել։
Ես վերադարձա հյուրերի մոտ։
Նրանցից ամենատարեցը՝ Սուրենը, մոտեցավ։
— Աղջի՛կ ջան, ինչ-որ խնդիր կա՞։
Ես փորձեցի բացատրել՝ առանց վերևում ապրող ընտանիքների անձնական հանգամանքները մանրամասնելու։
Սուրենը լսեց, հետո ասաց.
— Մենք ձեր գործին հասկանում ենք։ Բայց մեր խմբում երկու տարեց մարդ կա։ Այս ժամին չենք կարող ամբողջ գիշեր մեքենաների մեջ անցկացնել։
Նա ճիշտ էր։
Ես առաջարկեցի անմիջապես վերադարձնել ամբողջ վճարումը և իմ հաշվին օգնել գտնել այլ կացարան։
Սկսեցի զանգահարել մոտակա հյուրատներին ու հյուրանոցներին։
Առաջին երեք տեղում բավականաչափ ազատ սենյակներ չկային։
Չորրորդում հնարավոր էր տեղավորել վեց հոգու։
Հինգերորդում՝ ևս չորսին։
Մնում էին վերջին չորսը։
Ժամը մեկին մոտ վերջապես գտա երրորդ հյուրատունը, որտեղ նրանց համար երկու սենյակ կար։
Բայց խնդիր առաջացավ։
Խմբի անդամներից մի քանիսը չէին ցանկանում բաժանվել տարբեր վայրերի։
Նրանք միասին էին եկել հանգստանալու։
Սուրենը շրջվեց դեպի ընկերները։
— Մենք արդեն հոգնած ենք։ Այս գիշեր կարևորն այն է, որ բոլորս ապահով տեղ հասնենք։ Առավոտյան կհանդիպենք։
Վերջապես համաձայնեցին։
Ես անձամբ զանգահարեցի յուրաքանչյուր հյուրատուն, ճշտեցի հասցեներն ու գները և կազմակերպեցի, որ բոլորին ընդունեն։
Տարբերության գումարը մենք վճարեցինք։
Մեր ընտանիքի համար դա զգալի ծախս էր։
Բայց ուրիշ լուծում չկար։
Վերջին մեքենան բակից դուրս եկավ գիշերվա երկուսին մոտ։
Ես վերադարձա ներս։
Մայրս կանգնած էր աստիճանների մոտ։
— Ներիր, Լուսի՛ն։
