Վաթսունյոթ տարեկան հայրս մի առավոտ դատարկեց իր ննջասենյակն ու ասաց. «Այս գիշեր ես այստեղ չեմ քնելու»։ Երբ եղբայրս փորձեց կանգնեցնել նրան, հայրս առաջին անգամ փակեց դուռը մեր առաջ
Հայրս վերջին քսան տարին մենակ էր ապրում։
Մորս մահից հետո մենք՝ երեք երեխաներս, ամեն կերպ փորձում էինք նրա կողքին լինել։
Բայց հայրս երբեք օգնություն չէր խնդրում։
Իր տունն ուներ, թոշակը ստանում էր, առավոտյան գնում էր զբոսնելու, երեկոյան հեռուստացույց դիտում։
Մեզ թվում էր՝ այդ կյանքը նրան լիովին բավարարում է։
Մինչև այն կիրակին, երբ եղբայրս զանգեց ու ասաց.
— Անի՛, շուտ արի։ Պապան տունը դատարկում է։
Երբ հասա, ննջասենյակում միայն դատարկ պահարանն էր մնացել։
Մահճակալը տեղափոխել էր հարևան սենյակ, իսկ հագուստների մեծ մասը դասավորել էր երկու ճամպրուկում։
— Պա՛պ, ի՞նչ է պատահել։
Նա շատ հանգիստ պատասխանեց.
— Մի քանի ամսով գնում եմ։
— Ո՞ւր։
— Մյուս քաղաք։
— Ո՞ւմ մոտ։
Հայրս չպատասխանեց։
Եղբայրս՝ Արթուրը, արդեն բարկացած էր։
— Պա՛պ, դու վաթսունյոթ տարեկան ես։ Չես կարող հանկարծ որոշել ու անհետանալ։
Հայրս նայեց նրան։
— Իսկ ո՞ր տարիքից հետո մարդն այլևս չի կարող որոշում կայացնել։
Ես փորձեցի հանգստացնել երկուսին։
— Պա՛պ, մենք պարզապես անհանգստանում ենք։
— Գիտեմ։ Բայց ես ձեզ չեմ խնդրել իմ փոխարեն ապրել։
Այդ պահին դռան զանգը հնչեց։
Հայրս գնաց բացելու։
Շեմին մոտ վաթսունհինգ տարեկան մի կին էր՝ բաց գույնի վերարկուով ու փոքր ճամպրուկով։
Նա նայեց մեզ ու շփոթված ժպտաց։
— Ներեցե՛ք, երևի անհարմար ժամի եմ եկել։
Հայրս բռնեց նրա ձեռքը։
— Չէ՛, Սոնա՛։ Ճիշտ ժամանակին ես եկել։
Արթուրը մոտեցավ դռանը։
— Պա՛պ, ո՞վ է այս կինը։
Հայրս մի պահ լռեց։
Հետո պատասխանեց.
— Մարդը, որի պատճառով ես վերջապես հասկացա՝ վերջին քսան տարիներին որքան բան եմ հետաձգել։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Շարունակություն
Սոնան նախկին ուսուցչուհի էր։
Նա ու հայրս ծանոթացել էին կես տարի առաջ՝ քաղաքի զբոսայգում։
Սկզբում պարզապես ամեն առավոտ նույն ժամին էին այնտեղ լինում։
Հետո սկսել էին միասին քայլել, սուրճ խմել, երբեմն այցելել թանգարաններ ու զբոսնել տարբեր քաղաքներում։
Հայրս մեզ ոչինչ չէր պատմել։
Որովհետև, ինչպես հետո խոստովանեց, վախեցել էր մեր արձագանքից։
— Ես չեմ ուզում ձեզ անհարմար դրության մեջ դնել,— ասաց Սոնան։— Եթե կարծում եք, որ պետք է գնամ, կարող եմ հետո գալ։
Հայրս անմիջապես պատասխանեց.
— Ոչ մի տեղ չես գնալու։
Արթուրը նյարդայնացած էր։
— Այսինքն՝ վեց ամիս ծանոթ ես մի կնոջ հետ ու հիմա նրա հետ տեղափոխվո՞ւմ ես։
— Այո՛։
— Բայց դու նրան նույնիսկ լավ չես ճանաչում։
Հայրս նայեց եղբորս։
— Իսկ դու ինչպե՞ս գիտես, թե ես նրան ինչքան եմ ճանաչում։
Սենյակում լռություն տիրեց։
Ես նստեցի Սոնայի կողքին ու փորձեցի ավելի հանգիստ խոսել։
Պարզվեց՝ նրանք որոշել էին երեք ամսով փոքր բնակարան վարձել հարավային քաղաքներից մեկում։
Ցանկանում էին ավելի մեղմ եղանակի պայմաններում ապրել, զբոսնել և մի փոքր փոխել առօրյան։
Հայրս իր տունը չէր վաճառում։
Ոչ մեկին չէր փոխանցում սեփականությունը։
Պարզապես որոշել էր մի քանի ամսով հեռանալ։
Բայց եղբայրս արդեն ուրիշ բաների մասին էր մտածում։
— Իսկ եթե հանկարծ վատանաս։ Ո՞վ քեզ կնայի։
Հայրս պատասխանեց.
— Ես էլ եմ դրա մասին մտածել։ Մենք մոտակայքում բուժկենտրոն ենք ընտրել, մեր բժշկական տվյալներն ու անհրաժեշտ դեղերն էլ ունենք։ Դուք միշտ կարող եք զանգել։
Արթուրը չհամոզվեց։
Նա շրջվեց դեպի ինձ։
— Անի՛, ասա՛ մի բան։ Սա նորմա՞լ է։
Ես չգիտեի ինչ պատասխանել։
Ինձ նույնպես անսպասելի էր։
Մինչև այդ օրը հորս պատկերացնում էի իր սովորական կյանքով՝ նույն խանութը, նույն զբոսանքը, նույն հեռուստացույցը։
Եվ առաջին անգամ հասկացա, որ մենք այնքան սովորել էինք այդ պատկերին, որ նույնիսկ չէինք մտածել՝ գուցե նա այլ բան է ուզում։
Սակայն երեկոյան տեղի ունեցավ երկրորդ, ավելի ծանր խոսակցությունը։
Սոնան արդեն հեռացել էր, երբ Արթուրը վերադարձավ։
Նա նստեց հորս դիմաց ու ասաց.
— Պա՛պ, ես նրա մասին որոշ բաներ եմ պարզել։
Հայրս գունատվեց։
— Ի՞նչ ես պարզել։
— Նա էլ է միայնակ ապրում։ Երկու որդի ունի։ Նրանցից մեկը նույնիսկ չգիտի, որ դուք միասին եք գնում։
— Գիտեմ։
— Ու քեզ դա չի՞ անհանգստացնում։
Հայրս երկար լուռ մնաց։
Հետո ասաց.
— Ինձ անհանգստացնում է, որ դու առանց իմ թույլտվության ուրիշ մարդկանց անձնական կյանքն ես ուսումնասիրում։
Արթուրը բարկացավ։
— Ես քեզ պաշտպանելու համար եմ անում։
— Իսկ ինձ հարցրե՞լ ես՝ ես ինչ պաշտպանություն եմ ուզում։
Ես փորձեցի միջամտել։
— Պա՛պ, Արթուրը վատ բան չի ուզում։
Հայրս շրջվեց դեպի ինձ։
— Անի՛, ես գիտեմ։ Բայց ձեր անհանգստությունը կամաց-կամաց դարձել է հրաման։
Նա վեր կացավ, մոտեցավ դռանն ու բացեց այն։
— Այսօր այլևս չեմ ուզում վիճել։ Վաղը կարող ենք հանգիստ խոսել։
Արթուրը քարացավ։
