Չորսամյա տղան հինգ ամիս շարունակ ամեն շաբաթ երեք մեղրաբլիթ էր պահում մոր համար։ Բայց երբ մի օր խնամքի կենտրոնի դարպասի մոտ հայտնվեց անծանոթ տեսքով մի կին, դաստիարակչուհին հասկացավ, թե ինչու էր երեխան հրաժարվում ուտել իր ամենասիրելի քաղցրավենիքը

Չորսամյա տղան հինգ ամիս շարունակ ամեն շաբաթ երեք մեղրաբլիթ էր պահում մոր համար։ Բայց երբ մի օր խնամքի կենտրոնի դարպասի մոտ հայտնվեց անծանոթ տեսքով մի կին, դաստիարակչուհին հասկացավ, թե ինչու էր երեխան հրաժարվում ուտել իր ամենասիրելի քաղցրավենիքը

— Արամի՛կ, այդ մեղրաբլիթներն ինչո՞ւ չես ուտում։

Մարիամը նկատել էր, որ տղան արդեն երրորդ շաբաթն է՝ ուրբաթ օրերին իր բաժին քաղցրավենիքը թաքցնում է փոքրիկ պահարանի մեջ։

— Շաբաթ օրը հյուր եմ ունենալու,— պատասխանեց երեխան։

— Ո՞վ է գալու։

— Մամաս։

Դաստիարակչուհին լռեց։

Արամիկն արդեն հինգ ամիս էր, ինչ ապրում էր երեխաների խնամքի կենտրոնում։ Այդ ընթացքում նրա մայրը ոչ մի անգամ չէր այցելել։ Ոչ մի անգամ չէր զանգահարել՝ խնդրելու, որ որդուն փոխանցեն իր ձայնը։

Բայց տղան ամեն շաբաթ սպասում էր։

Շաբաթ առավոտյան առաջինն էր հագնվում, մազերը սանրում ու կանգնում միջանցքի պատուհանի մոտ։ Երբ մյուս երեխաների հարազատները գալիս էին, նա վազում էր դարպասի կողմը՝ հույս ունենալով, որ եկողներից մեկն իր մայրն է։

Եվ ամեն անգամ երեկոյան վերադառնում էր սենյակ՝ փոքրիկ ձեռքերում պահած չկերած քաղցրավենիքը։

Այդ ուրբաթ խոհանոցում թարմ մեղրաբլիթներ էին թխել։ Երեք հատ բաժին հասավ յուրաքանչյուր երեխայի։

Արամիկն իր բաժինը խնամքով փաթաթեց անձեռոցիկով։

— Մամաս քաղցր շատ է սիրում,— բացատրեց նա։ — Եթե գա, սրանք կտամ։ Գուցե ամբողջ օրը բան չի կերել։

Մարիամը շոյեց նրա մազերը։

Նա գիտեր մի բան, որը չգիտեր փոքրիկ Արամը։ Տղայի մոր վերաբերյալ կենտրոնը վերջերս լուրջ տեղեկություն էր ստացել, բայց դեռ պարզ չէր՝ արդյոք այդ կինը պատրաստ է հանդիպել որդուն։

Հաջորդ օրը, երբ երեխաները հերթով դուրս էին գալիս այցելուներին դիմավորելու, դարպասի մոտ կանգնեց հնամաշ կոշիկներով մի երիտասարդ կին։

Նա երկար ժամանակ չէր համարձակվում ներս մտնել։

Իսկ հետո հերթապահին ասաց մի անուն, որը լսելուն պես Մարիամը քարացավ։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

— Արամի՞կն այստեղ է,— հազիվ լսելի ձայնով հարցրեց կինը։ — Ես նրա մայրն եմ։

Մարիամն անմիջապես ճանաչեց նրան։

Լիլիթն էր։

Երեխայի անձնական գործում նրա լուսանկարն էր, բայց լուսանկարի ու դիմացը կանգնած կնոջ միջև մեծ տարբերություն կար։ Լիլիթը շատ էր նիհարել, մազերը կարճացրել էր, իսկ հագուստն այնքան հին էր, որ բաճկոնի թևերից մեկի կարերը քանդվել էին։

Նրա ձեռքում ոչ խաղալիք կար, ոչ քաղցրավենիք։

Միայն փոքրիկ պայուսակ։

— Կարո՞ղ եմ տեսնել որդուս,— հարցրեց նա։

Մարիամը խնդրեց ներս մտնել և սպասել հանդիպումների սենյակում։

Նախ անհրաժեշտ էր պարզել՝ արդյոք նախապես համաձայնեցված այցելության բոլոր պայմանները պահպանված են։

Լիլիթը նստեց աթոռի եզրին։

— Ես գիտեմ, որ լավ մայր չեմ եղել,— շշնջաց նա։ — Բայց խնդրում եմ, գոնե մի քանի րոպե թողեք տեսնեմ երեխայիս։

Մարիամը չէր շտապում պատասխանել։

Նա շատ լավ գիտեր, թե ինչ էր այդ փոքրիկ տղան ապրել մինչև այստեղ հայտնվելը։

Արամիկը դեռ հինգ տարեկան էլ չկար, բայց արդեն գիտեր, թե ինչպես կարելի է մեկ հացը բաժանել երեք օրվա։

Գիտեր նաև, որ եթե առավոտյան սառնարանում կաթ կա, պետք չէ ամբողջը խմել։ Երեկոյան կարող էր ուրիշ ոչինչ չլինել։

Նրա մայրիկը՝ Լիլիթը, ընդամենը քսանվեց տարեկան էր։

Երբ Արամիկը փոքր էր, մայրը նրան զբոսանքի էր տանում, մուլտֆիլմեր միացնում, երբեմն էլ գրկած պարում էր սենյակում։

Տղան այդ օրերից շատ բան չէր հիշում։

Միայն մի լուսանկար ունեին, որտեղ մայրը ժպտում էր, իսկ ինքը՝ դեռ երկու տարեկան, նստած էր նրա գրկում։

Այդ լուսանկարը տղան պահում էր մահճակալի տակ։

Չէր ուզում, որ մայրը տեսնի։

Որովհետև ամեն անգամ, երբ հարցնում էր՝ ինչո՞ւ հիմա այդպես չի ժպտում, Լիլիթը բարկանում էր։

Վերջին երկու տարիներին նրա կյանքը փոխվել էր։

Տղայի հայրը հեռացել էր, աշխատանքը կորցնելուց հետո Լիլիթը սկսել էր ավելի հաճախ խմել։ Սկզբում՝ երբեմն, հետո՝ գրեթե ամեն օր։

Նա առավոտյան դուրս էր գալիս տնից՝ ասելով, թե աշխատանքի է գնում։

Երբեմն երեկոյան էր վերադառնում։

Երբեմն՝ կեսգիշերին։

Իսկ երբեմն ընդհանրապես չէր գալիս։

Արամիկն ապրում էր չորրորդ հարկի փոքրիկ բնակարանում։ Նրա վզից միշտ մի բանալի էր կախված՝ կարմիր թելի վրա։

Բանալին տվել էր առաջին հարկի հարևանուհին՝ Շողիկ տատը։

— Որ չկորցնես, բալե՛ս,— ասել էր նա։

Բայց տղայի համար այդ բանալին միայն դուռ բացելու միջոց չէր։

Այն միակ բանն էր, որի շնորհիվ կարող էր դուրս գալ մորը փնտրելու և հետո տուն վերադառնալ։

Գիշերներն ամենադժվարն էին։

Արամիկը նստում էր մուտքի դռան մոտ ու լսում շքամուտքի ձայները։

Ոտնաձայներ։

Վերելակի դուռ։

Բանալիների զրնգոց։

Յուրաքանչյուր անգամ մտածում էր՝ մայրիկն է։

Երբեմն մոտենում էր դռանը և ականջը հպում փայտին։

Բայց քայլերն անցնում էին։

Ուրիշ մարդ էր։

Եվ նա նորից սպասում էր։

Բնակարանի միջանցքի լույսի անջատիչը շատ բարձր էր։ Արամիկը նույնիսկ աթոռին կանգնելով չէր կարողանում հեշտությամբ հասնել։

Դրա համար Շողիկ տատը մի փոքրիկ սեղանի լամպ էր նվիրել։

— Գիշերը վառ կթողնես, որ չվախենաս։

Տղան ամեն երեկո միացնում էր լամպն ու նստում դրա կողքին։

Եթե մայրը երկար չէր գալիս, սկսում էր հաշվել պատուհանից երևացող մեքենաները։

Մինչև քսանը։

Հետո նորից։

Երրորդ հարկում Սոնա անունով մի կին էր ապրում։

Նրա որդին վաղուց արտագնա աշխատանքի էր մեկնել։ Սոնան մենակ էր։

Ամեն երկու-երեք օրը մեկ նա Արամիկին կաթ էր բերում։

— Քեզ համար եմ վերցրել,— ասում էր։ — Ես արդեն շատ կաթ չեմ խմում։

Տղան սկզբում չէր վերցնում։

— Փող չունեմ, որ տամ։

— Ինձ փող պետք չէ, բալե՛ս։

Բայց Արամիկը համառում էր։

Շողիկ տատի մոտ ուրիշ էր։

Նա երբեք չէր հարցնում՝ սովա՞ծ ես։

Պարզապես դուռը բացում էր ու ասում.

— Արի՛, ինձ օգնի՛ր։ Ապուրս շատ է ստացվել։ Մենակ չեմ կարող ուտել։

Արամիկը վազում էր ներքև։

Նստում էր խոհանոցի փոքրիկ սեղանի մոտ ու ուտում այնքան արագ, որ Շողիկ տատը երբեմն խնդրում էր դանդաղել։

— Ոչ ոք ձեռքիցդ չի վերցնելու, բալե՛ս։

Հետո տղան քնում էր բազմոցին։

Շողիկ տատը վերմակով ծածկում էր նրան և նստում կողքին։

Երբեմն Արամիկը քնի մեջ ժպտում էր։

Մի անգամ տատը լսեց, թե ինչպես տղան շշնջաց.

— Մա՛մ, էլ մի՛ գնա։

Շողիկ տատը գլուխը շրջեց դեպի պատուհանը։

Չէր ուզում, որ երեխան արթնանալիս տեսնի իր արցունքները։

Մի օր Լիլիթը վաճառեց հեռուստացույցը։

Արամիկը շատ էր սիրում մուլտֆիլմեր դիտել։ Աշխատում էր չլացել, երբ մայրը երկու անծանոթ տղամարդու օգնությամբ հեռուստացույցը դուրս էր տանում։

— Մա՛մ, բա հիմա ի՞նչ եմ նայելու։

— Ոչինչ էլ չես նայի։ Գոնե ուտելիք կառնեմ։

Այդ երեկո Լիլիթը տուն վերադարձավ մի քանի տոպրակով։

Մակարոնեղեն։

Բրինձ։

Ձեթ։

Մի քիչ երշիկ։

Եվ փոքրիկ տոպրակով կոնֆետներ ու թխվածքաբլիթներ։

Արամիկն այնքան ուրախացավ, որ որոշ ժամանակ մոռացավ հեռուստացույցի մասին։

Նա կոնֆետները դասավորեց սեղանին։

Հաշվեց։

Հետո բաժանեց փոքրիկ խմբերի։

Որ ամեն օր մի քիչ ուտի։

Միանգամից չէր ուզում վերջացնել։

Հաջորդ առավոտ բակ իջավ՝ ձեռքին երկու կոնֆետ։

Մի հատը կերավ։

Երկրորդը երկար պահեց, մինչև մյուս երեխաները նկատեցին։

— Մամաս է առել,— ասաց հպարտությամբ։

Ոչ ոք առանձնապես չզարմացավ։

Բակի երեխաներն ամեն օր կոնֆետ էին ուտում։

Բայց Արամիկի համար այդ երկուսը շատ կարևոր էին։

Նա ուզում էր, որ բոլորը տեսնեն՝ իր մայրիկն էլ է իրեն սիրում։

Երբեմն, երբ մյուս երեխաներին ծնողները տուն էին կանչում, Արամիկը նստում էր աստիճանին ու հետևում նրանց։

Հատկապես սիրում էր նայել այն հայրիկներին, որոնք երեխաներին ուսերին էին բարձրացնում։

Մի անգամ ինքն էլ հարցրեց Լիլիթին.

— Մա՛մ, ես պապա ունե՞մ։

— Ունես։

— Իսկ ո՞ւր է։

— Չգիտեմ։

— Կգա՞։

Լիլիթը լռեց։

Տղան այլևս չհարցրեց։

Արամիկը չէր սիրում տոնական օրերը։

Այդ օրերին բակում բոլորը գեղեցիկ հագուստով էին լինում։ Մայրերն ու հայրերը երեխաներին տանում էին զբոսնելու։

Իսկ ինքը կանգնում էր պատուհանի մոտ և մտածում՝ գուցե այսօր մայրիկը շուտ վերադառնա։

Մի անգամ Շողիկ տատը նրան տարավ մոտակա այգի։

Տղան ամբողջ ճանապարհին բռնել էր նրա ձեռքը։

Երբ հասան խաղահրապարակ, Շողիկ տատը նստեց նստարանին։

— Գնա՛ խաղա, ես այստեղ եմ։

Բայց Արամիկը շատ չհեռացավ։

Մի քանի անգամ հետ նայեց՝ համոզվելու համար, որ տատը դեռ նստած է։

Հետո վերադարձավ ու հարցրեց.

— Եթե ես գնամ ճոճանակի մոտ, դու չե՞ս գնա։

— Չեմ գնա, բալե՛ս։

— Խոստանո՞ւմ ես։

— Խոստանում եմ։

Այդ օրը Շողիկ տատը հասկացավ, որ երեխան նույնիսկ խաղալիս է վախենում մենակ մնալուց։

Երբեմն Լիլիթը տուն էր վերադառնում սթափ։

Այդ օրերին Արամիկն ամենաերջանիկն էր լինում։

Մայրը կարողանում էր ճաշ պատրաստել, մազերը սանրել, նույնիսկ խոստանալ, որ աշխատանք կգտնի։

Մի անգամ տղան ծնկեց նրա դիմաց։

Այդպես աղոթող մարդկանց տեսել էր հեռուստացույցով։

— Մամա՛ ջան, էլ մի՛ խմիր։ Ես քեզ շատ եմ սիրում։ Եթե չխմես, մենք միշտ միասին կլինենք։

Լիլիթը ձեռքերով ծածկեց դեմքը։

— Չեմ խմի, Արա՛մ։ Խոստանում եմ։

Բայց երկու օր անց նորից չվերադարձավ։

Եվ խոստումներն աստիճանաբար կորցրին իրենց նշանակությունը։

Արամիկն այլևս չէր հարցնում՝ ինչո՞ւ մայրը չի գալիս։

Պարզապես սպասում էր։

Մի քանի անգամ գիշերը դուրս էր եկել նրան փնտրելու։

Նայում էր նստարաններին, բակի մութ անկյուններին, շենքերի մուտքերին։

Վախենում էր։

Բայց ավելի շատ վախենում էր, որ մայրիկը կարող է ընկած լինել ինչ-որ տեղ և չկարողանալ տուն հասնել։

Երկու անգամ նրան գտել էր հարևան շենքի մոտ։

Մայրը նստած էր գետնին և դժվարությամբ էր ոտքի կանգնում։

Արամիկը բռնում էր նրա ձեռքն ու ասում.

— Մա՛մ, արի տուն գնանք։

Երբեմն այդ մի քանի տասնյակ մետրն անցնում էին այնքան երկար, որ տղային թվում էր՝ ամբողջ գիշերն անցավ։

Մի երեկո Շողիկ տատը պատուհանից տեսավ նրանց։

Նա անմիջապես իջավ։

— Արամի՛կ, գնա իմ տուն, ես մայրիկիդ կօգնեմ։

Բայց տղան ձեռք չէր թողնում։

— Չէ՛, տատի՛, ես էլ կգամ։ Մաման մենակ չի կարող։

Հենց այդ օրերին հարևանները սկսեցին դիմել համապատասխան ծառայություններին։

Նրանք արդեն հասկացել էին, որ միայն ուտելիք տալով հնարավոր չէ երեխային պաշտպանել։

Մի առավոտ Լիլիթը դուրս եկավ տնից ու չվերադարձավ։

Առաջին գիշերը Արամիկը նստեց լամպի կողքին։

Երկրորդ գիշերը Շողիկ տատը նրան իր տուն տարավ։

Երրորդ օրը տղան սկսեց ամեն ժամ հարցնել.

— Մամաս ե՞րբ է գալու։

Շողիկ տատը պատասխան չուներ։

Հարևանները դիմեցին ոստիկանություն։ Միաժամանակ երեխաների պաշտպանության մասնագետները սկսեցին զբաղվել Արամիկի վիճակով։

Լիլիթին գտան ավելի քան մեկ շաբաթ անց։

Այդ ընթացքում պարզ դարձավ, թե որքան երկար էր երեխան մնացել առանց պատշաճ խնամքի։

Դեպքը քննության առնվեց, և համապատասխան ընթացակարգերից հետո Լիլիթը զրկվեց ծնողական իրավունքներից։

Արամիկին տեղափոխեցին երեխաների խնամքի կենտրոն։

Այն օրը, երբ նրան տարան, տղան ամենից շատ անհանգստանում էր բնակարանի բանալու համար։

— Սա ինձ կմնա՞,— հարցրեց։

— Կարող ես պահել,— պատասխանեց սոցիալական աշխատողը։

Արամիկը բանալին սեղմեց ափի մեջ։

— Որ մաման գա, կարողանամ դուռը բացել։

Ոչ ոք չիմացավ՝ ինչ պատասխանել։

Կենտրոնում ամեն ինչ ուրիշ էր։

Առաջին օրը Արամիկին նոր հագուստ տվեցին։

Կոշիկներ։

Սանր։

Ատամի խոզանակ։

Սրբիչ։

Փոքրիկ պահարան՝ իր անունով։

Նա ամենից շատ զարմացավ ատամի խոզանակի վրա։

— Սա ի՞մն է։

— Քոնն է։

— Միայն ի՞մը։

— Այո՛, Արամի՛կ։

Տղան երկար նայեց կապույտ բռնակով խոզանակին։

Նախկինում երբեք սեփական ատամի խոզանակ չէր ունեցել։

Այստեղ ամեն օր կանոնավոր ուտելիք կար։

Տաք ապուր։

Միս։

Մրգեր։

Երեկոյան՝ թեյ ու թխվածքաբլիթ։

Նրան այլևս պետք չէր հացի կտորները պահել հաջորդ օրվա համար։

Բայց առաջին շաբաթներին, երբեմն, ընթրիքից հետո մի կտոր հաց վերցնում ու թաքցնում էր գրպանում։

Մի օր Մարիամը նկատեց։

— Արամի՛կ, սովա՞ծ ես։

— Չէ՛։

— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ես հացը պահում։

Տղան ամաչեց։

— Որ վաղը լինի։

Մարիամը նստեց նրա կողքին։

— Վաղն էլ կլինի։ Այստեղ ամեն օր ուտելիք կունենաս։

Արամիկը երկար ժամանակ չէր հավատում։

Նրան ամիսներ պահանջվեցին, մինչև դադարեց ուտելիքը պահել։

Բայց մի բան շարունակեց պահել։

Քաղցրավենիքը։

Մայրիկի համար։

Կենտրոնի մյուս երեխաները բարի էին նրա նկատմամբ։

Սենյակում ևս չորս տղա էր ապրում։

Նրանք միասին խաղում էին, նկարում, երբեմն վիճում խաղալիքների համար և հաշտվում։

Արամիկն առաջին անգամ հասկացավ, թե ինչ է նշանակում երեկոյան քնել սենյակում, որտեղ ուրիշ երեխաներ էլ կան։

Նրան այլևս պետք չէր լսել աստիճանների ձայները։

Բայց գիշերներն ուրիշ դժվարություն ուներ։

Երբեմն երազում տեսնում էր մորը։

Երազում Լիլիթը սթափ էր, մաքուր հագնված, ծիծաղում էր։

Արամիկը փորձում էր երկար քնել։

Չէր ուզում արթնանալ։

Որովհետև արթնանալուց հետո մայրիկը նորից անհետանում էր։

Մարիամը նկատում էր, որ շաբաթ օրերին տղան հատկապես լուռ է։

Այդ օրերին երեխաներից շատերին այցելուներ էին գալիս։

Ոմանց՝ ծնողները։

Մյուսներին՝ տատիկներն ու պապիկները։

Արամիկը բոլորից շուտ էր պատրաստվում։

Մաքուր հագուստն էր հագնում։

Մազերը սանրում։

Եվ սպասում։

Երբ մեկ ուրիշ երեխայի մայր էր գալիս, Արամիկն առաջինն էր ժպտում։

— Քո մաման եկավ,— ասում էր։

Բայց երբ բոլոր այցելուները հեռանում էին, նա երկար մնում էր դարպասի մոտ։

Եվ հաջորդ շաբաթ նորից սպասում էր։

Այդ հինգ ամիսների ընթացքում Շողիկ տատն ու Սոնան մի քանի անգամ այցելել էին Արամիկին։

Նրանք երեխայի համար հագուստ ու փոքրիկ խաղալիքներ էին բերել։

Արամիկն ուրախանում էր նրանց տեսնելով, հարցնում էր իր հին շենքի մասին, բայց ամեն անգամ վերջում նույն հարցն էր տալիս.

— Իսկ մամային տեսե՞լ եք։

Շողիկ տատը երբեմն գլուխը կախում էր։

— Չեմ տեսել, բալե՛ս։

— Եթե տեսնես, կասե՞ս, որ ես այստեղ եմ։

— Կասեմ։

— Ասա՝ արդեն մեծ տղա եմ։ Ինձ մոտ ամեն ինչ կա։ Միայն թող գա։

Տատը գրկում էր նրան ու ոչինչ չէր ասում։

Իսկ Արամիկը շաբաթ առ շաբաթ շարունակում էր սպասել։

Մինչ այդ Լիլիթի կյանքում մի քանի բան էր փոխվել։

Նրան գտնելուց հետո, երբ տեղեկացել էր որդու վիճակի և ծնողական իրավունքներից զրկվելու որոշման մասին, սկզբում բոլորին մեղադրել էր։

Հարևաններին։

Ոստիկաններին։

Սոցիալական աշխատողներին։

Ասում էր՝ իր երեխային իրենից խլել են։

Բայց առաջին անգամ, երբ տեսել էր որդու խնամքի վերաբերյալ կազմված փաստերը, երկար ժամանակ լուռ մնացել էր։

Հատկապես մի նախադասությունից հետո։

Երեխան գիշերները մենակ դուրս է եկել տնից՝ մորը փնտրելու համար։

Լիլիթը չէր հիշում այդ գիշերների մեծ մասը։

Չէր հիշում, թե որդին քանի անգամ էր իրեն տուն ուղեկցել։

Բայց հիշում էր նրա փոքրիկ ձեռքերը։

Եվ այն, թե ինչպես էր տղան ասում.

— Մա՛մ, արի՛, բռնի՛ր ինձնից։

Լիլիթը բուժման և վերականգնման օգնության էր դիմել։

Սկզբում մի քանի անգամ դժվարացել էր շարունակել։

Հետո, մասնագետների աջակցությամբ, վերադարձել էր ծրագրին, սկսել կանոնավոր հանդիպումների մասնակցել և ժամանակավոր աշխատանք գտել։

Նրա վիճակը դեռ կայուն չէր կարելի համարել։ Նա դեռ երկար ճանապարհ ուներ անցնելու։

Բայց արդեն մի քանի շաբաթ էր՝ չէր խմում։

Երբ սոցիալական աշխատողի հետ քննարկել էր որդուն տեսնելու հնարավորությունը, իրեն բացատրել էին, որ այցելությունը պետք է կազմակերպվի երեխայի անվտանգության և շահերի հաշվառմամբ։

Լիլիթը համաձայնել էր բոլոր պայմաններին։

Այնուամենայնիվ, մինչև վերջին պահը վախենում էր գալ։

Վախենում էր, որ որդին իրեն չի ճանաչի։

Կամ ավելի վատ՝ կճանաչի, բայց չի մոտենա։

Այժմ նա նստած էր խնամքի կենտրոնի փոքրիկ հանդիպումների սենյակում։

Ձեռքերը ծնկներին դրած։

Մարիամը վերադարձավ սոցիալական աշխատողի հետ։

— Լիլի՛թ, հանդիպումը կարող ենք կազմակերպել։ Բայց ուզում ենք, որ պատրաստ լինեք. երեխան կարող է տարբեր կերպ արձագանքել։

Լիլիթը գլխով արեց։

— Ես միայն ուզում եմ նրան տեսնել։

Մարիամը դուրս եկավ։

Այդ պահին Արամիկը մյուս երեխաների հետ բակում էր։

Նրա գրպանում երեք մեղրաբլիթներն էին։

Մարիամը մոտեցավ։

— Արամի՛կ, այսօր քեզ մոտ հյուր է եկել։

Տղան անմիջապես կանգ առավ։

— Շողիկ տա՞տը։

— Ո՛չ։

— Սոնա մորաքո՞ւյրը։

— Ո՛չ, բալե՛ս։

Արամիկը մի պահ լռեց։

Հետո այնպես կամաց հարցրեց, որ Մարիամը հազիվ լսեց.

— Մա՞մս։

Դաստիարակչուհին ծնկի իջավ նրա դիմաց։

— Այո՛։ Մայրիկդ է եկել։

Տղան քարացավ։

Մի քանի վայրկյան ոչինչ չասաց։

Հետո ձեռքերը տարավ գրպանին։

— Մեղրաբլիթներս տեղո՞ւմ են։

Ստուգեց։

Երեքն էլ այնտեղ էին։

Եվ սկսեց վազել։

— Մա՜մ, մա՜մ…

Մարիամը նրա հետևից գնաց։

Լիլիթը հանդիպումների սենյակի դռան մոտ էր կանգնած։

Երբ լսեց որդու ձայնը, ձեռքերը տարավ դեմքին։

Արամիկը վազելով մոտեցավ նրան։

Մի պահ կանգ առավ, կարծես համոզվելու համար, որ իսկապես մայրիկն է։

Հետո գրկեց նրա ոտքերը։

— Մամա՜ ջան, դու եկա՜ր…

Լիլիթը ծնկի իջավ։

Գրկեց տղային ու սկսեց լաց լինել։

— Արամի՛կս…

Երեխան շոյում էր նրա դեմքը։

— Մա՛մ, ես քեզ շատ էի սպասում։ Ամեն շաբաթ սպասում էի։

Լիլիթը փորձում էր խոսել, բայց չէր կարողանում։

— Կներես ինձ, բալե՛ս։

Արամիկը գլուխը թափ տվեց։

— Չէ՛, մա՛մ, մի՛ լացի։ Այստեղ ինձ լավ են պահում։ Ես արդեն իմ ատամի խոզանակն ունեմ։ Իմ սրբիչն էլ ունեմ։ Ամեն օր ճաշ ենք ուտում։

Հետո հանկարծ հիշեց մեղրաբլիթները։

Գրպանից հանեց փոքրիկ փաթեթը։

Անձեռոցիկը բացեց։

Երեք մեղրաբլիթները մի փոքր ճմրթվել էին։

— Սրանք քեզ համար եմ պահել։

Լիլիթը նայեց քաղցրավենիքին։

— Ի՞նձ համար։

— Հա՛։ Դու քաղցր ես սիրում։ Ես մտածեցի՝ գուցե քաղցած լինես։

Լիլիթը նորից գրկեց որդուն։

Այդ պահին Մարիամը շրջվեց դեպի պատուհանը։

Նույնիսկ տարիների փորձը չէր օգնում նման տեսարաններին անտարբեր մնալ։

Հանդիպումն ընդամենը որոշակի ժամանակ կարող էր տևել։

Սոցիալական աշխատողը կողքի սենյակում էր, իսկ Մարիամը ժամանակ առ ժամանակ ներս էր նայում։

Արամիկն անընդհատ խոսում էր։

Պատմում էր խաղալիքների մասին։

Իր ընկերների։

Իր նոր կոշիկների։

Պատմում էր, թե ինչպես է սովորել ինքնուրույն ատամները լվանալ։

Հետո հանկարծ հարցրեց.

— Մա՛մ, դու էլ չե՞ս խմում։

Լիլիթը երկար նայեց նրան։

— Հիմա չեմ խմում, բալե՛ս։ Բժիշկներն ինձ օգնում են, որ կարողանամ շարունակել այդպես։

— Ուրեմն հիմա գիշերը տուն ես գնո՞ւմ։

— Այո՛։

— Էլ փողոցում չե՞ս քնում։

Լիլիթի աչքերից նորից արցունքներ հոսեցին։

— Չեմ քնում, սիրելի՛ս։

Արամիկը թեթևացած շունչ քաշեց։

— Լավ է։ Ես շատ էի վախենում, որ դու մի օր չես արթնանա։

Լիլիթը սեղմեց տղայի ձեռքը։

Երկար ժամանակ ոչինչ չասաց։

Հետո շշնջաց.

— Դու չպետք է իմ մասին այդքան անհանգստանայիր։ Ես պիտի քեզ պաշտպանեի։

Արամիկը չհասկացավ բոլոր բառերը։

Նա միայն ուրախ էր, որ մայրիկի շնչից այլևս ալկոհոլի հոտ չէր գալիս։

Եվ որ մայրը կարողանում էր իրեն գրկել՝ առանց հավասարակշռությունը կորցնելու։

Երբ հանդիպման ժամանակն ավարտվեց, Արամիկի ժպիտը կամաց-կամաց անհետացավ։

— Մա՛մ, դու հիմա գնո՞ւմ ես։

— Պիտի գնամ, բալե՛ս։

— Իսկ հաջորդ շաբաթ կգա՞ս։

Լիլիթը նայեց Մարիամին։

Դաստիարակչուհին հանգիստ ասաց.

— Հաջորդ այցելությունը նախապես կհամաձայնեցնենք։ Եթե ամեն ինչ կարգին լինի, նորից կհանդիպեք։

Լիլիթը որդուն ասաց.

— Ես ամեն ինչ կանեմ, որ նորից գամ։

— Իսկ ինձ համար ոչինչ մի՛ բեր։

— Ինչո՞ւ։

— Ես այստեղ ամեն ինչ ունեմ։ Տեսա՞ր, նույնիսկ մեղրաբլիթներ ունենք։

Նա նորից գրկեց մորը։

— Միայն դու արի։

Լիլիթը համբուրեց նրա ճակատը։

— Կփորձեմ, իմ տղա՛։

Երբ մայրը հեռացավ, Արամիկը երկար կանգնած մնաց պատուհանի մոտ։

Այս անգամ նա չէր լացում։

Մարիամը մոտեցավ։

— Տխո՞ւր ես։

— Մի քիչ։

— Իսկ ինչի՞ մասին ես մտածում։

Արամիկը նայեց մոր հեռացող կերպարին։

— Մամաս շատ նիհար է դարձել։ Կոշիկներն էլ հին են։

Մի պահ մտածեց։

— Մարիամ մորաքո՛ւյր, երբ ծնունդս լինի, ինձ տո՞րթ են տալու։

— Իհարկե։ Շուտով հինգ տարեկան կդառնաս։

— Իսկ ես կարո՞ղ եմ իմ տորթից մայրիկիս համար մի կտոր պահել։

Մարիամը գրկեց նրան։

— Կարող ես, բալե՛ս։ Միասին կորոշենք՝ ինչպես փոխանցել։

Տղան ժպտաց։

— Իսկ եթե մյուս շաբաթ նորից մեղրաբլիթ տան, երեք հատը էլի կպահեմ։ Մամաս դրանք շատ է սիրում։

Այդ երեկո Արամիկն առաջին անգամ քնելուց առաջ չխնդրեց, որ իր անկողնու կողքին լույսը վառ մնա։

Նա պառկեց, վերմակը քաշեց մինչև կուրծքը և բարձի տակից հանեց հին կարմիր թելով բանալին։

Մի քիչ պահեց ափի մեջ։

Հետո դրեց փոքրիկ պահարանի դարակը՝ իր կապույտ ատամի խոզանակի կողքին։

Նա դեռ չգիտեր՝ երբ կկարողանա նորից ապրել մայրիկի հետ։ Մեծահասակները բացատրել էին, որ դրա համար Լիլիթը պետք է շարունակի բուժումը, կայունանա և ապացուցի, որ կարող է ապահով խնամել իրեն։

Չորսամյա երեխան այդ ամենը լիովին չէր հասկանում։

Բայց մի բան արդեն գիտեր։

Մայրիկը կենդանի էր։

Մայրիկը եկել էր։

Եվ առաջին անգամ շատ երկար ժամանակից հետո նա գիտեր, որ այդ գիշեր մորը փնտրելու համար մութ փողոց դուրս գալու կարիք չունի։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ