Շտապօգնության բժիշկը հարցրեց՝ «Երեխան ձե՞րն է»։ Ես ասացի՝ «Ոչ, նրան տասը րոպե առաջ կանգառի նստարանի տակ եմ գտել»։ Բայց այդ առավոտ ինձ դեռ մի ուրիշ փորձություն էր սպասում

Շտապօգնության բժիշկը հարցրեց՝ «Երեխան ձե՞րն է»։ Ես ասացի՝ «Ոչ, նրան տասը րոպե առաջ կանգառի նստարանի տակ եմ գտել»։ Բայց այդ առավոտ ինձ դեռ մի ուրիշ փորձություն էր սպասում

Երբ շտապօգնության մեքենայի դուռը փակվեց, նոր նկատեցի, որ բաճկոնիս կոճակներից երկուսը պոկվել են։ Ձեռքերս այնքան էին դողում, որ հեռախոսս հազիվ էի պահում։

— Դուք էլ մեզ հետ եկեք,— ասաց բուժաշխատողը։ — Պիտի պատմեք՝ որտեղ և ինչպես եք գտել երեխային։

Մեքենայի ներսում փոքրիկ աղջիկը պառկած էր տաք ծածկոցի մեջ։ Նրա դեմքը դեռ գունատ էր։ Մի քանի րոպե առաջ գրեթե չէր շարժվում, իսկ հիմա թույլ ձայն էր հանում։ Բժիշկը զբաղված էր նրանով, և ես չէի համարձակվում հարցնել՝ կապրի՞ արդյոք։

2016 թվականի հունվարն էր։ Ես քսանվեց տարեկան էի, չորս ամսական տղայի մայր և արդեն այրի։ Ամուսինս՝ Արտակը, մահացել էր որդուս ծնվելուց առաջ՝ երկար հիվանդությունից հետո։ Նրա մայրը՝ Անահիտը, մեզ մոտ էր տեղափոխվել, որպեսզի կարողանայի աշխատել։

Առավոտյան հինգից մինչև իննը մաքրում էի գրասենյակային շենքը։ Այնպիսի ժամեր էին, որ հասցնում էի տուն վերադառնալ և կերակրել Արամին։ Գիշերը կաթ էի կթում, որ սկեսուրս իմ բացակայությամբ երեխային կերակրի։

Այդ առավոտ սառնամանիք էր։ Աշխատանքից դուրս գալիս զանգեցի Անահիտին։ Ասաց՝ Արամը լավ է, բայց արդեն անհանգիստ է և ինձ է փնտրում։ Շտապում էի տուն, երբ կանգառի մոտ նկատեցի, որ մի կին կռացել է նստարանի հետևում։ Կինը հետո հեռացավ՝ մտածելով, թե այնտեղ կատու է մլավում։ Ես էլ անցնելու էի, եթե ձայնը կրկին չլսեի։

Նստարանի տակ վարդագույն ծածկոց կար։ Բացեցի ծայրը և տեսա նորածնի փոքրիկ դեմքը։ Աղջիկը ցրտից գրեթե անշարժացել էր։ Անմիջապես զանգեցի շտապօգնություն, մոտակա կրպակի աշխատողին խնդրեցի օգնություն, հետո փոքրիկին զգուշորեն պահեցի կրծքիս մոտ՝ չոր շորով ու բաճկոնով ծածկած, մինչև բժիշկները հասան։

Հիվանդանոցում ինձ ասացին, որ օգնությունը ճիշտ ժամանակին էր հասել։ Իսկ երեկոյան ոստիկանությունից զանգեցին.

— Երեխայի մորը գտել ենք։ Նա տասնյոթ տարեկան է և ինքն էլ հիվանդանոցում է։ Գուցե ցանկանաք իմանալ, թե ինչու էր երեխան կանգառում հայտնվել։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Այդ գիշեր գրեթե չքնեցի։ Արամին կերակրում էի, իսկ աչքիս առաջ անընդհատ հայտնվում էր ծածկոցի միջից երևացող փոքրիկ դեմքը։ Մտածում էի՝ եթե կանգառով հինգ րոպե շուտ անցնեի, գուցե ձայնը չլսեի։ Եթե կրպակն արդեն բաց չլիներ, որտե՞ղ պիտի սպասեինք օգնությանը։

Անահիտը լուռ նստել էր կողքիս։ Նա որդուն էր կորցրել, ես՝ ամուսնուն։ Մեր ցավերի մասին հազվադեպ էինք խոսում։ Բայց այդ երեկո ասաց.

— Ով էլ լինի երեխայի մայրը, առաջինը պիտի պարզել՝ ինչ է պատահել այդ աղջկան։

Երկու օր անց իմացանք, որ փոքրիկը վտանգավոր վիճակից դուրս է եկել։ Բժիշկները շարունակում էին հետևել նրան, իսկ իրավապահներն ու երեխաների պաշտպանության մասնագետները պարզում էին դեպքի հանգամանքները։ Ես խնդրեցի, որ հնարավորության դեպքում հանդիպեմ մորը։

Նրա անունը Նարե էր։ Տասնյոթ տարեկան, ուսումնարանի առաջին կուրսի ուսանողուհի։ Ապրում էր վարձակալած փոքր սենյակում, ընտանիքի հետ կապը վաղուց խզված էր։ Երեխայի ծնվելու մասին ոչ ոքի չէր պատմել։ Ծննդաբերությունն սկսվել էր գիշերը՝ առանց որևէ մեկի օգնության։

Նարեին նույնպես հիվանդանոց էին տեղափոխել։ Նա ուժասպառ էր և բուժման կարիք ուներ։ Երբ մտա սենյակ, դեմքը շրջեց դեպի պատը։

— Ես այն կինն եմ, որ գտել է աղջկադ,— ասացի։

Նա սկզբում նույնիսկ չնայեց ինձ։ Հետո շշնջաց.

— Կենդանի՞ է։

— Կենդանի է։ Բժիշկներն ասում են՝ վիճակն ավելի լավ է։

Նարեն սկսեց լաց լինել։ Պատմեց, որ վախեցել էր օգնություն խնդրելուց։ Ծննդաբերությունից հետո գլխապտույտ ու ցավեր ուներ, գումար չուներ, չէր պատկերացնում՝ ինչպես պիտի երեխային պահի։ Մտածել էր՝ կանգառում շուտով մարդիկ կհայտնվեն և աղջկան կգտնեն։

— Գիտեմ, որ սարսափելի բան եմ արել,— ասաց։ — Ես չէի ուզում, որ մեռնի։

Ես նրա ձեռքը բռնեցի։ Չասացի, թե ոչինչ չի պատահել. պատահածը շատ լուրջ էր։ Բայց ասացի, որ ինքը նույնպես օգնության արժանի է, և միայն մեղադրանքներից երեխայի համար ապահով տուն չի ստեղծվի։

Դեպքը քննվում էր։ Նարեի տարիքն ու առողջական վիճակը հաշվի առնելով՝ նրա հետ աշխատում էին մասնագետներ։ Փոքրիկը առայժմ բժշկական հսկողության տակ էր, իսկ մոր և երեխայի հետագա միասին ապրելու հնարավորությունը դեռ պետք է գնահատվեր։

Ես սկսեցի այցելել Նարեին։ Անահիտն ինձ համար տաք ճաշ էր դնում տարայի մեջ՝ մի բաժին ավելի։ Երբեմն նույն ճաշից էինք տանում նաև աղջկան։ Նարեն սկզբում նույնիսկ չէր հավատում, որ հաջորդ օրը նորից գալու եմ։

Մի անգամ հարցրեց.

— Ինչո՞ւ եք ինձ օգնում։ Եթե ես ձեր տեղը լինեի, երևի կատեի ինձ։

— Ես էլ չգիտեմ՝ քո տեղում ինչ կանեի,— պատասխանեցի։ — Բայց հիմա կարևորն այն է, որ այլևս մենակ չլինես և կարողանաս երեխայիդ ապահով պահել։

Սոցիալական աշխատողի օգնությամբ կապվեցինք իրավաբանական անվճար խորհրդատվություն տրամադրող կազմակերպության հետ։ Նարեն սկսեց ստանալ հոգեբանական աջակցություն։ Նրան սովորեցնում էին նորածնի խնամքի հիմունքները, օգնում հասկանալ, թե ինչ պարտականություններ ու իրավունքներ ունի։ Բժիշկները հետևում էին նրա ապաքինմանը։

Ես էլ երբեմն պատմում էի իմ սեփական անփորձությունից։ Ինչպես էի Արամի ծնվելուց հետո ամեն փոքր ձայնից վեր թռչում, ինչպես էի վախենում առաջին անգամ լողացնել նրան։ Նարեն այդ պատմությունների ժամանակ վերջապես ժպտում էր։

Երբ հնարավոր դարձավ կազմակերպել մոր և դստեր հանդիպումները, Նարեն առաջին անգամ փոքրիկին գրկեց բուժքրոջ ներկայությամբ։ Աղջիկը խաղաղ քնած էր։ Նարեն երկար նայեց նրան, հետո հարցրեց.

— Կարո՞ղ եմ անունը Մարիամ դնել։

— Ինչո՞ւ Մարիամ,— հարցրի։

— Որովհետև դա ձեր անունն է։

Ես հուզվեցի, բայց խնդրեցի՝ անունը ընտրի իր ցանկությամբ։ Նա ժպտաց.

— Հենց իմ ցանկությամբ էլ ընտրել եմ։

Անցան ամիսներ։ Գործի իրավական ընթացքը հեշտ չէր, և Նարեի մեկ որոշմամբ հնարավոր չէր ամեն ինչ վերադարձնել նախկին վիճակին։ Սակայն մասնագետները տեսնում էին, որ նա բուժում է ստանում, հետևողականորեն մասնակցում խնամքի դասերին և պատրաստ է ընդունել անհրաժեշտ վերահսկողությունն ու աջակցությունը։ Ի վերջո կազմվեց ծրագիր, որով նա կարող էր դստեր հետ ապրել ապահով պայմաններում՝ համապատասխան ծառայությունների մշտական հետևմամբ։

Այստեղ նոր դժվարություն առաջացավ. Նարեն տուն չուներ։

Այդ երեկո Անահիտը երկար մտածեց, հետո ասաց.

— Մեր փոքր սենյակը ժամանակավորապես կարող ենք նրանց տալ։ Երկու երեխան մի քիչ աղմուկ կանեն, բայց գոնե բոլորս կիմանանք, որ տաք տեղում են։

Ես նույնիսկ չհասցրի պատասխանել։ Անահիտն արդեն սկսել էր պահարանից մաքուր սպիտակեղեն հանել։

Նարեն ու փոքրիկ Մարիամը մեզ մոտ տեղափոխվեցին այն ժամանակ, երբ դրա համար անհրաժեշտ պայմանավորվածությունները կատարված էին։ Առաջին շաբաթներին աղջիկը գիշերը մի քանի անգամ արթնանում էր և անհանգստացած ստուգում՝ երեխան շնչո՞ւմ է։ Անահիտը մոտենում էր, օգնում հանգստանալ, իսկ առավոտյան սովորեցնում էր ապուր պատրաստել։

Ես նրան ցույց էի տալիս, թե ինչպես հագցնել փոքրիկին, երբ դրսում ցուրտ է, ինչպես տարբերել սովորական լացը հիվանդության նշաններից, երբ անհապաղ բժշկին դիմել։ Երբեմն, բժշկի հետ քննարկելուց և անհրաժեշտ ստուգումներից հետո, իմ կթած կաթից էլ բաժին էր հասնում Մարիամին, մինչ Նարեն կարողանում էր լիարժեք կազմակերպել իր կերակրումը։

Երկու մանկասայլակը հազիվ էին տեղավորվում մեր միջանցքում։ Արամը չորս ամսով մեծ էր Մարիամից, բայց մեծանալիս նրանք սկսեցին նույն խաղալիքների համար կռվել, հետո էլ նույն գդալով իրար կերակրել։

Նարեն ուսումը շարունակեց։ Սովորում էր ցերեկները, երեկոյան աշխատում մի քանի ժամ, իսկ մենք հերթով երեխաներին էինք խնամում։ Մեկուկես տարի անց արդեն կարողացավ առանձին բնակարան վարձել։ Ավելի ուշ ավարտեց բուժքույրական ուսումը և աշխատանքի անցավ հիվանդանոցում։

Հիմա երկուսն էլ տասը տարեկան են։ Արամն ու Մարիամը նույն դասարանում են սովորում։ Երբ ուսուցչուհին առաջին անգամ տեսել էր, որ ծնողական ժողովին ես ու Նարեն միասին ենք գալիս, կատակով հարցրել էր.

— Դուք ազգականնե՞ր եք։ Երեխաներն այնքան հարազատ են իրար պահում։

Մարիամն անմիջապես պատասխանել էր.

— Մենք երկվորյակ չենք։ Ուղղակի փոքր ժամանակ մեզ նույն մաման է կաթ տվել։ Իսկ հիմա երկու մամա ունենք, որ միշտ գալիս են մեր հետևից։

Նարեն ծիծաղել էր, իսկ ես հիշել էի սառած կանգառը և վարդագույն ծածկոցը։ Այդ առավոտ մտածել էի՝ միայն մի երեխայի կյանք եմ փրկում։ Չգիտեի, որ հետո երկու երիտասարդ մայր միասին սովորելու էին, թե ինչպես շարունակել ապրել։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ