Աշխատանքը չկորցնելու համար բուժքույրը համաձայնեց լողացնել 72-ամյա անդամալույծ տղամարդուն, որից հիվանդանոցի բոլոր աշխատակիցները խուսափում էին։ Բայց երբ բարձրացրեց նրա մարմնի ստորին հատվածը ծածկող սրբիչը, տեսածից սարսափահար քարացավ։

Աշխատանքը չկորցնելու համար բուժքույրը համաձայնեց լողացնել 72-ամյա անդամալույծ տղամարդուն, որից հիվանդանոցի բոլոր աշխատակիցները խուսափում էին։ Բայց երբ բարձրացրեց նրա մարմնի ստորին հատվածը ծածկող սրբիչը, տեսածից սարսափահար քարացավ։

Անիին 307-րդ սենյակի մասին նախազգուշացրել էին դեռ առաջին օրը։

Այնտեղ պառկած էր յոթանասուներկուամյա Արթուրը։

Նրան համարում էին գրեթե ամբողջությամբ անդամալույծ։ Տարիներ շարունակ նույնիսկ ամենապարզ գործողությունների համար նա կախված էր հիվանդանոցի աշխատակիցներից։

Բայց տարօրինակն այն էր, որ բուժքույրերից ոչ մեկը չէր ցանկանում խնամել նրան։

Ամեն անգամ, երբ Արթուրի անունը հայտնվում էր հերթապահության ցուցակում, աշխատակիցները հանկարծ պատճառ էին գտնում՝ հերթափոխը փոխելու կամ մեկ այլ հիվանդի մոտ աշխատելու համար։

Այդ առավոտ Անին նման հնարավորություն չուներ։

Վերջին ամիսներին նրան մի քանի անգամ նկատողություն էին արել աշխատանքի ընթացքում հեռախոսն օգտագործելու համար։

Բաժանմունքի ավագ բուժքույրը՝ Սոնան, վերջնագիր էր ներկայացրել։

Կամ Անիին վստահված կլիներ 307-րդ սենյակի հիվանդի խնամքը, կամ նա կկորցներ աշխատանքը։

Տանը հիվանդ իննամյա դուստր ուներ։

Չվճարված հաշիվներն օրեցօր ավելանում էին։

Անին չէր կարող իրեն թույլ տալ աշխատանքից ազատվել։

— Միայն թե նրա հետ անհրաժեշտից երկար մենակ չմնաս, — շշնջաց գործընկերուհիներից մեկը, երբ Անին պատրաստվում էր մտնել սենյակ։

Նա փորձեց ուշադրություն չդարձնել։

Առաջին հայացքից Արթուրը բոլորովին վտանգավոր չէր թվում։

Լուռ էր։

Հանգիստ։

Նույնիսկ անսովոր հնազանդ։

Մեկ այլ բուժաշխատողի օգնությամբ Անին նրան զգուշությամբ տեղափոխեց տաք ջրով լոգարանի մեջ։

Սկսեց լվանալ ուսերն ու կուրծքը։

Սակայն շուտով նկատեց, որ ինչ-որ բան այն չէ։

Ամեն անգամ, երբ ձեռքն իջեցնում էր ավելի ներքև, Արթուրի շնչառությունը փոխվում էր։

Նրա աչքերը լայնանում էին։

Իսկ երբ Անին մոտեցավ մարմնի ստորին հատվածը ծածկող սրբիչին, տղամարդը հանկարծ շշնջաց.

— Դրան ձեռք մի՛ տվեք։

Անին կանգ առավ։

— Պարո՛ն Արթուր, պետք է այդ հատվածն էլ մաքրեմ։

— Խնդրում եմ…

Այս անգամ նրա ձայնում իսկական վախ կար։

Ոչ թե ամաչկոտություն։

Այլ սարսափ։

Մյուս բուժաշխատողը դուրս էր եկել մաքուր սավաններ բերելու։

Անին մենակ էր մնացել հիվանդի հետ։

Նա դանդաղ ձեռքը մեկնեց դեպի սրբիչը։

Արթուրի դեմքն ամբողջությամբ գունատվեց։

— Բուժքո՛ւյր… ոչ։

Անին մի պահ տատանվեց։

Հետո զգուշությամբ բարձրացրեց սրբիչը։

Նայեց ներքև։

Եվ քարացավ։

Նրա առջև պարզապես երկար տարիներ անշարժ մնացած մարդու ոտքեր չէին։

Արթուրի ազդրերն ու սրունքները ծածկված էին կապտուկներով։

Որոշները դեղնավուն էին՝ արդեն ապաքինվող։

Բայց մյուսները մուգ մանուշակագույն էին, գրեթե թարմ։

Երկու կոճերի շուրջը կարմրավուն հետքեր կային։

Դրանք սարսափելիորեն նման էին ամուր կապանքների թողած հետքերին։

Սակայն ամենատարօրինակը նույնիսկ դա չէր։

Արթուրի ոտքերի մկանները այնքան հյուծված չէին, որքան Անին սպասում էր տեսնել տարիներ շարունակ անշարժ մնացած մարդու մոտ։

Նա նախկինում էլ էր խնամել ծանր անդամալույծ հիվանդների։

Գիտեր, թե ինչ փոփոխություններ կարող են տեղի ունենալ մկաններում երկարատև անշարժության հետևանքով։

Արթուրի ոտքերը չէին համապատասխանում այն պատկերին, որը ներկայացված էր նրա բժշկական պատմության մեջ։

Անին երկար նայեց հիվանդին։

Հետո՝ նրա ոտքերին։

— Պարո՛ն Արթուր, ի՞նչ է ձեզ հետ պատահել։

Տղամարդու շուրթերը դողացին։

— Սրբիչը հետ դրեք։

— Բայց այս կապտուկները…

— Խնդրում եմ։

Նրա ձայնը կոտրվեց։

Անին դանդաղ իջեցրեց սրբիչը։

Եվ հենց այդ պահին ջրի տակ մի շարժում նկատեց։

Արթուրի ոտնաթաթը հետ քաշվեց։

Դա սովորական մկանային ջղաձգության նման չէր։

Ոտնաթաթն ակնհայտորեն շարժվել էր։

Անին շունչը պահեց։

— Դուք կարողանում եք շարժել ձեր ոտքը։

Արթուրը փակեց աչքերը։

Մի արցունք գլորվեց նրա այտով։

— Այդքան բարձր մի՛ խոսեք։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Անին ավելի մոտեցավ։

— Ե՞րբվանից եք կարողանում շարժվել։

Արթուրը կրկին բացեց աչքերը։

— Յոթ ամիս։

Լոգասենյակը հանկարծ անտանելի նեղ թվաց։

Յոթ ամիս։

Յոթ ամիս շարունակ բոլորը նրան վերաբերվել էին որպես ամբողջությամբ անդամալույծ մարդու։

Կերակրել էին։

Շրջել անկողնում։

Լողացրել։

Դեղեր տվել։

Իսկ կոճերի հետքերից դատելով՝ նաև կապել։

— Բայց ինչո՞ւ եք ձևացրել, թե չեք կարողանում շարժվել, — շշնջաց Անին։

Արթուրը վախեցած նայեց դռանը։

— Ես չեմ ձևացրել։

Անին խոժոռվեց։

Տղամարդը շարունակեց.

— Նրանք այնպես են անում, որ ես չկարողանամ շարժվել, երբ ինձ զննելու են գալիս։

Անիի մեջքով սարսուռ անցավ։

Մինչ կհասցներ ավելին հարցնել, միջանցքից քայլերի ձայն լսվեց։

Արթուրն անմիջապես անշարժացավ։

Նրա դեմքն արտահայտություն չդարձրեց։

Դուռը բացվեց։

Ներս մտավ ավագ բուժքույրը՝ Սոնան։

Նախ նայեց Անիին։

Հետո՝ Արթուրին։

Եվ, տարօրինակ կերպով, հայացքը կանգ առավ նրա ոտքերը ծածկող սրբիչին։

— Ամեն ինչ կարգի՞ն է։

Անին ստիպեց իրեն ժպտալ։

— Այո՛։ Արդեն ավարտում եմ։

Սոնայի դեմքը սառն էր։

— Արթուրը դժվար հիվանդ է։ Զգո՛ւյշ եղիր։

— Նա որևէ խնդիր չի ստեղծել։

Մի քանի վայրկյան Սոնան լուռ նայում էր Արթուրին։

Հետո դուրս եկավ։

Դուռը փակվելուն պես տղամարդը շշնջաց.

— Տեսա՞ք։

Անիի ձեռքերը դողում էին։

— Ամեն ինչ պատմեք ինձ։

Արթուրը դժվարությամբ կուլ տվեց թուքը։

Պարզվեց՝ տարիներ առաջ նա նյարդային համակարգի ծանր վնասվածք էր ստացել։

Երկար ժամանակ չէր կարողանում ինքնուրույն շարժվել։

Բայց ութ ամիս առաջ սկսել էր որոշակի զգացողություն վերականգնել։

Սկզբում ոտքերի մատներում թեթև ծակծկոց էր զգացել։

Հետո նկատել էր փոքրիկ շարժումներ։

Դա պետք է ուրախալի լուր լիներ։

Սակայն խնդիրն այն էր, որ Արթուրը շատ հարուստ մարդ էր։

Հանգուցյալ կինը նրան մեծ ունեցվածք էր թողել՝ անշարժ գույք, ներդրումներ և միլիոնավոր դոլարների ընտանեկան հիմնադրամ։

Քանի որ բժիշկները կարծում էին, թե Արթուրը մշտապես անաշխատունակ է մնալու, նրա եղբորորդին ստացել էր ֆինանսական գործերի մեծ մասը տնօրինելու իրավունք։

Եթե Արթուրի վիճակը բարելավվեր, այդ լիազորությունները պետք է վերանայվեին։

Բայց ոչ ոք չէր շտապում դա անել։

— Սոնային ասացի, որ արդեն կարողանում եմ ոտքս շարժել, — շշնջաց Արթուրը։ — Նա այնքան ուրախացավ, որ նույնիսկ զարմացա։

Անին լարված լսում էր։

— Իսկ հաջորդ առավոտ դեղերս փոխեցին։

Դրանից հետո Արթուրը գրեթե անընդհատ քնկոտ էր։

Ամեն անգամ, երբ բժիշկները գալիս էին զննելու, նա իրեն ծանրացած ու շփոթված էր զգում։

Դժվարությամբ էր վերահսկում մկանները։

Բժիշկները եզրակացնում էին, որ որևէ նշանակալի բարելավում չկա։

Շաբաթներն անցնում էին։

Հետո դարձան ամիսներ։

Արթուրը փորձել էր հրաժարվել դեղերը խմելուց։

Հենց այդ ժամանակ էլ սկսել էին նրան կապել։

— Այսինքն՝ ձեր կոճերի հետքերը…

Արթուրը գլխով արեց։

Անին ձեռքով փակեց բերանը։

— Իսկ ինչո՞ւ մյուս բուժքույրերին չեք պատմել։

Տղամարդը դառնորեն ժպտաց։

— Պատմել եմ։

Անին հիշեց գործընկերուհու նախազգուշացումը։

«Նրա հետ մենակ մի՛ մնա»։

— Եվ ի՞նչ եղավ։

— Մի բուժքրոջ հաջորդ շաբաթ ազատեցին աշխատանքից։ Մյուսն ասաց, որ երեխաներ ունի, և խնդրեց այլևս այդ թեմայով չխոսել իր հետ։

Անին վերջապես հասկացավ։

Աշխատակիցները չէին վախենում Արթուրից։

Նրանք վախենում էին նրա շուրջ կատարվող իրադարձություններին միջամտելուց։

Հանկարծ դուռը թակեցին։

Անին ցնցվեց։

— Հինգ րոպեից դուրս կգանք, — բարձրաձայն պատասխանեց։

Արթուրը բռնեց նրա դաստակից։

Այս անգամ ձեռքը չհեռացրեց։

— Նրանք կիմանան, որ ձեզ պատմել եմ։

— Չեն իմանա, եթե ինձ սովորականի պես պահեմ։

Տղամարդու աչքերը լցվեցին վախով։

— Դուք չգիտեք՝ ում հետ գործ ունեք։

Անին նայեց սրբիչի տակից երևացող կապտուկներին։

Հետո հիշեց հիվանդ դստերը։

Աշխատանքը կորցնելը նրա համար ծանր հարված կլիներ։

Բայց հեռանալն ու ոչինչ չանելը կնշանակեր թողնել այս տարեց մարդուն մարդկանց ձեռքում, որոնք, հնարավոր է, դիտավորյալ խանգարում էին նրա ապաքինմանը։

— Կարո՞ղ եք կանգնել, — շշնջաց նա։

Արթուրը երկար նայեց նրան։

— Մի քանի վայրկյան։ Գուցե։

Անիի սիրտն ուժգին բաբախում էր։

— Այդ դեպքում մեզ ապացույցներ են պետք։

Նույն կեսօրին Անին օգտագործեց հենց այն հեռախոսը, որի պատճառով բազմիցս նկատողություն էր ստացել։

Բայց այս անգամ անձնական հաղորդագրություններ չէր ստուգում։

Արթուրի անկողնային սպիտակեղենը փոխելիս, նրա համաձայնությամբ, տեսանկարահանեց, թե ինչպես է տղամարդը աջ ոտքը մի քանի սանտիմետր բարձրացնում ներքնակից։

Հետո շարժում է ձախը։

Վերջապես, հենվելով մահճակալի բռնակին, Արթուրը կարողացավ կիսով չափ բարձրանալ ու նստել։

Նրա ամբողջ մարմինը դողում էր։

Բայց նա դա արեց։

Անիի աչքերն արցունքներով լցվեցին։

— Բավական է։ Այլևս մի՛ լարվեք։

Արթուրը հոգնած ընկավ բարձին։

Առաջին անգամ նա ժպտաց։

Այդ երեկո Անին Սոնայի դեմ անմիջապես բողոք չներկայացրեց։

Փոխարենը հին բժշկական գրառումներում գտավ Արթուրի անձնական բժշկի տվյալները։

Կապ հաստատեց նրա հետ ու հայտնեց, որ հիվանդին շտապ անկախ զննում է անհրաժեշտ։

Նա նաև տեսանյութի ու վնասվածքների լուսանկարների պատճենները փոխանցեց հիվանդանոցից դուրս վստահելի անձի՝ դրանք ապահով պահելու համար։

Հաջորդ առավոտ ամեն ինչ փոխվեց։

Արթուրի անձնական բժիշկն առանց նախազգուշացման եկավ հիվանդանոց՝ երկու գործընկերների հետ։

Սոնան փորձեց խանգարել նրանց մուտքը։

Բայց չկարողացավ։

Բժիշկները զննեցին Արթուրին՝ մինչև առավոտյան դեղերի ընդունումը։

Նա շարժեց երկու ոտքերը։

Ծալեց ծնկները։

Բարձրացրեց ձեռքը։

Իսկ հետո, երկու բժշկի օգնությամբ, մահճակալի կողքին կանգնեց։

Տասնմեկ վայրկյան։

Ընդամենը տասնմեկ վայրկյան։

Բայց այդ տասնմեկ վայրկյանը բավական էր, որպեսզի բոլորի կասկածներն ավելի լուրջ դառնային։

Սենյակում լռություն տիրեց։

Սոնայի դեմքը գունատվեց։

Մի քանի ժամ անց գործին միջամտեց հիվանդանոցի ղեկավարությունը։

Հետո՝ քննիչները։

Առգրավվեցին դեղորայքի նշանակումների գրառումները։

Ստուգվեցին անվտանգության տեսախցիկների ձայնագրությունները։

Հարցաքննվեցին մի քանի աշխատակիցներ։

Նախնական ուսումնասիրությունից պարզվեց, որ Արթուրի ապաքինման մասին տեղեկությունները դիտավորյալ թաքցվել էին, իսկ նրան տրվող ուժեղ հանգստացնող դեղամիջոցները խանգարել էին բժշկական զննումների ժամանակ շարժվելու կարողության գնահատմանը։

Քննիչները սկսեցին ուսումնասիրել նաև հիվանդի խնամքի մեջ ներգրավված աշխատակիցների ու նրա ունեցվածքը տնօրինող հարազատի հնարավոր ֆինանսական կապերը։

Ամբողջ գործի քննությունը դեռ ամիսներ էր պահանջելու։

Բայց Արթուրին նույն օրը տեղափոխեցին այլ հաստատություն։

Երեք շաբաթ անց Անին այցելեց նրան վերականգնողական կենտրոնում։

Երբ մտավ բուժական վարժությունների սենյակ, կանգ առավ։

Արթուրը կանգնած էր զուգահեռ բռնակների միջև։

Նրա մարմինը դողում էր։

Դեմքը քրտնած էր։

Բայց նա կանգնած էր։

Տղամարդը տեսավ Անիին ու ժպտաց։

— Մի բան էի փորձում սովորել։

— Ի՞նչ։

Արթուրը մի ձեռքը բաց թողեց բռնակից։

Հետո՝ մյուսը։

Թերապևտը կանգնած էր նրա կողքին՝ պատրաստ օգնելու։

Արթուրը դանդաղ առաջ բերեց մի ոտքը։

Հետո՝ մյուսը։

Երկու փոքրիկ քայլ։

Անին ձեռքը տարավ բերանին։

Աչքերից արցունքներ հոսեցին։

Արթուրը նայեց նրան։

— Ամիսներ շարունակ բոլորին համոզում էին, թե ես այլևս երբեք չեմ քայլելու։

Նա ևս մեկ դողդոջուն քայլ արեց։

— Պարզվում է՝ սխալվում էին։

Անին երկար նայում էր նրան։

Այժմ վերջապես հասկանում էր, թե ինչու էր Արթուրն այդքան վախեցել, երբ նա պատրաստվում էր բարձրացնել սրբիչը։

Տղամարդը չէր փորձում թաքցնել իր մարմինը ամոթից։

Նա վախենում էր, որ բուժքույրը կտեսնի այն ապացույցը, որի պատճառով ուրիշներն ամեն ինչ անում էին՝ նրա ապաքինումը գաղտնի պահելու համար։

Իսկ այդ ապացույցն ի վերջո օգնեց նրան վերադարձնել իր կյանքը։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ