Ամուսինս մեր երազանքների արձակուրդի ընթացքում հրաժարվում էր ինձ նույնիսկ մեկ անգամ լուսանկարել՝ պատճառաբանելով, թե տրամադրություն չունի։ Բայց երբ իմացա, թե իրականում ումից էր թաքցնում ինձ, մի լուսանկար հրապարակեցի նրա էջում։ Դրանից հետո նա լացելով աղաչում էր, որ ներեմ իրեն։
Գրեթե տասը տարի երազել էի այդ արձակուրդի մասին։
Սպիտակ ավազով լողափեր, ծովի վրա մայր մտնող արև, գեղեցիկ ռեստորաններ և, ամենակարևորը, յոթ ամբողջ օր ամուսնուս՝ Արթուրի հետ։
Կարծում էի՝ այդ ճանապարհորդությունը մեզ ավելի կմոտեցնի։
Բայց արդեն երկրորդ օրը զգացի, որ ինչ-որ բան այն չէ։
Ամեն անգամ, երբ խնդրում էի Արթուրին լուսանկարել ինձ, հրաժարվում էր։
— Հիմա չէ։
— Հոգնած եմ։
— Ուղղակի տրամադրություն չունեմ։
Սկզբում նույնիսկ կատակում էի այդ առիթով։
Բայց հետո տարօրինակ բան նկատեցի։
Արթուրը լուսանկարում էր գրեթե ամեն ինչ։
Հյուրանոցի պատշգամբը։
Իր խմիչքները։
Ծովը։
Ռեստորանում մատուցված ուտեստները։
Նույնիսկ այն սովորական փողոցները, որոնցով զբոսնում էինք։
Բայց երբեք՝ ինձ։
Մի անգամ առաջարկեցի միասին սելֆի անել։
Նրա դեմքի արտահայտությունն անմիջապես փոխվեց։
— Ո՛չ, Անահի՛տ։ Լուրջ եմ ասում, էլ մի՛ խնդրիր։
Ձայնի կոպտությունից սիրտս սեղմվեց։
Այդ երեկո տեսա, որ սոցիալական էջում արձակուրդի բազմաթիվ լուսանկարներ է հրապարակել։
Գեղեցիկ մայրամուտ։
Շքեղ հյուրանոցային համար։
Ընթրիք ծովափին։
Ցանկացած մարդ, նայելով նրա էջը, կմտածեր, թե Արթուրը մենակ է ճանապարհորդում։
Ոչ մի նշան չկար, որ սեփական կինը նստած է իրենից ընդամենը մեկ մետր հեռավորության վրա։
Հաջորդ առավոտ ամեն ինչ ավելի տարօրինակ դարձավ։
Քայլում էինք հյուրանոցի նախասրահով, երբ Արթուրը հանկարծ նկատեց ընդունարանի մոտ կանգնած մի կնոջ։
Նա տեղում քարացավ։
Հետո բռնեց թևս։
— Գնացի՛նք։
— Ինչո՞ւ։
— Ուղղակի արի՛։
Գրեթե քարշ տալով ինձ տարավ դեպի վերելակը։
Այդ գիշեր, երբ Արթուրը լոգանք էր ընդունում, նրա հեռախոսը լուսավորվեց մահճակալի կողքի սեղանին։
Ես չէի պատրաստվում ստուգել այն։
Բայց հաղորդագրությունն ամբողջությամբ երևաց էկրանին։
«Տեսա արձակուրդիդ լուսանկարները։ Ուրախ եմ, որ վերջապես հետևեցիր խորհրդիս։ Երևում է՝ նորից հաճույքով վայելում ես ազատ տղամարդու կյանքը»։
Ազա՞տ տղամարդու։
Ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Հետո եկավ երկրորդ հաղորդագրությունը։
«Միայն թե համոզվիր, որ նա մեր մասին ոչինչ չի իմանա մինչև քո վերադարձը»։
Սառած նայում էի լոգարանի դռանը։
Հանկարծ հասկացա, թե ինչու Արթուրը չէր ցանկանում ինձ լուսանկարել։
Բայց նրա հետ վիճելու փոխարեն վերցրի սեփական հեռախոսս։
Եվ որոշեցի մի բան անել, որը բացահայտելու էր ամիսներ շարունակ կառուցած նրա սուտը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Մինչ լոգարանում ջրի ձայնը շարունակվում էր, ես լուսանկարեցի Արթուրի հեռախոսի էկրանին երևացող հաղորդագրությունները։
Պահպանեցի դրանք իմ հեռախոսում։
Ձեռքերս այնքան էին դողում, որ քիչ մնաց հեռախոսն ընկներ։
Մի պահ ցանկացա անմիջապես բացել լոգարանի դուռն ու պատասխաններ պահանջել։
Ո՞վ էր այդ կինը։
Որքա՞ն ժամանակ էր շարունակվում այս ամենը։
Ինչպե՞ս էր Արթուրը կարողանում ամեն առավոտ համբուրել ճակատս, ինձ իր կինը կոչել, իսկ մեկ ուրիշին ներկայացնել, թե ազատ տղամարդ է։
Բայց ինչ-որ բան կանգնեցրեց ինձ։
Գուցե զայրույթը։
Գուցե վիրավորված արժանապատվությունս։
Կամ պարզապես ուզում էի, որ Արթուրը թեկուզ մի քանի րոպե զգա այն, ինչ ես էի զգացել ամբողջ արձակուրդի ընթացքում։
Անորոշություն։
Անզորություն։
Եվ այն զգացումը, որ քեզ դիտավորյալ հեռացնում են սեփական կյանքիդ ճշմարտությունից։
Նրա հեռախոսը դրեցի ճիշտ այն տեղը, որտեղից վերցրել էի։
Երբ Արթուրը լոգարանից դուրս եկավ, ժպտաց այնպես, կարծես ոչինչ չէր պատահել։
— Պատրա՞ստ ես ընթրիքի։
Նայեցի այն տղամարդուն, որին տասը տարի սիրել էի։
— Իհարկե։
Ռեստորանում Արթուրը գինի պատվիրեց։
Խոսում էր մեր վերադարձի թռիչքի մասին։
Բողոքում էր աշխատանքից։
Նույնիսկ կատակեց, թե հաջորդ տարի կարելի է կրկին նույն հանգստյան համալիր գալ։
Ես ժամանակ առ ժամանակ ժպտում էի։
Բայց ներսումս տարօրինակ դատարկություն էր։
Հետո Արթուրը ոտքի կանգնեց։
— Մի րոպեով լոգարան գնամ։
Նրա հեռախոսը մնաց սեղանին։
Նայեցի էկրանին։
Սոցիալական էջը դեռ բաց էր։
Եվ հենց այդ պահին մի միտք ծագեց։
Տասը տարի շարունակ Արթուրը գրեթե միշտ ինքն էր ընտրում մեր հրապարակվող լուսանկարները։
Ընտրում էր ամենագեղեցիկները։
Ամենառոմանտիկները։
Այնպիսիք, որոնց տակ ընկերները գրում էին. «Ի՜նչ գեղեցիկ զույգ եք»։
Բայց հիմա նա դիտավորյալ բոլորովին ուրիշ պատմություն էր ստեղծում։
Արթուրը՝ միայնակ արձակուրդում։
Արթուրը՝ նոր կյանք սկսելիս։
Արթուրը՝ իբր արդեն ազատ տղամարդ։
Որոշեցի ուղղել այդ պատմությունը։
Նույն կեսօրին լողափի մոտ մի տարեց զույգի խնդրել էի լուսանկարել ինձ ու Արթուրին։
Նա սկզբում դժգոհել էր։
— Իրո՞ք քեզ ևս մեկ լուսանկար է պետք։
Ես ժպտացել էի։
— Ընդամենը մեկը՝ ինձ համար։
Դժկամությամբ ձեռքը դրել էր գոտկատեղիս։
Լուսանկարը շատ գեղեցիկ էր ստացվել։
Մեր հետևում մայր մտնող արևն էր։
Արթուրը ժպտում էր։
Նրա ամուսնական մատանին պարզ երևում էր։
Իմը՝ նույնպես։
Բացեցի նրա սոցիալական էջը։
Վերբեռնեցի մեր համատեղ լուսանկարը։
Եվ գրեցի Արթուրի անունից.
«Տասը տարվա ամուսնությունից հետո էլ շարունակում ենք միասին ճանապարհորդել։ Չեմ պատկերացնում այս արձակուրդն առանց իմ գեղեցիկ կնոջ։ ❤️»
Հետո սեղմեցի հրապարակելու կոճակը։
Սիրտս ուժգին բաբախում էր։
Անցավ երեսուն վայրկյան։
Ոչինչ։
Հետո՝ մեկ րոպե։
Երկու։
Արթուրը վերադարձավ սեղանի մոտ։
— Ինչո՞ւ ես ժպտում։
— Ոչ մի առանձնահատուկ բան։
Նրա հեռախոսը թրթռաց։
Նա ուշադրություն չդարձրեց։
Մի քանի վայրկյան անց նորից թրթռաց։
Հետո՝ ևս մեկ անգամ։
Արթուրը խոժոռվեց։
— Երևում է՝ ինչ-որ մեկը շատ է ուզում քեզ հետ խոսել, — հանգիստ ասացի։
Նա վերցրեց հեռախոսը։
Դեմքից գույնն անմիջապես անհետացավ։
Տեսնում էի, թե ինչպես են աչքերն արագ շարժվում էկրանով։
Հետո նայեց ինձ։
— Ի՞նչ ես արել։
Մի փոքր գինի խմեցի։
— Մեր արձակուրդի լուսանկարն եմ հրապարակել։
Նրա ծնոտը լարվեց։
— Դու իմ հեռախո՞սն ես ստուգել։
Հետաքրքիր էր։
Նա չհարցրեց՝ ինչու եմ այդ լուսանկարը հրապարակել։
Չհարցրեց՝ որ լուսանկարը։
Արդեն շատ լավ գիտեր, թե ինչու է դա կարևոր։
— Կարծում էի՝ ամուսինները սովորաբար սիրում են ցույց տալ իրենց կանանց լուսանկարները։
— Ջնջի՛ր։
Նրա ձայնը հազիվ էր լսվում։
— Ո՛չ։
— Անահի՛տ…
Հեռախոսը սկսեց զանգել։
Արթուրը սևեռուն նայում էր էկրանին։
Իմ տեղից չէի տեսնում զանգողի անունը։
Բայց դրա կարիքը չկար։
— Պատասխանի՛ր, — ասացի։
Նա մերժեց զանգը։
Մի քանի վայրկյան անց հեռախոսը նորից զանգեց։
Այս անգամ հենվեցի աթոռի թիկնակին։
— Երևում է՝ շատ համառ մարդ է։
Արթուրը նայեց ինձ։
— Ինչքա՞ն բան ես տեսել։
— Բավականաչափ։
Նա փակեց աչքերը։
— Անահի՛տ, ես կարող եմ բացատրել։
— Ուրեմն բացատրի՛ր։
Նայեց ռեստորանի շուրջը։
— Այստեղ չէ։
— Ո՛չ։ Հենց այստեղ էլ կարող ես։
Արթուրը ձայնն իջեցրեց։
— Նա աշխատանքից է։
Կարճ ծիծաղեցի։
— Աշխատակցուհի՞, որը կարծում է, թե դու ամուսնացած չես։
Նրա դեմքի արտահայտությունն ամեն ինչ ասաց։
Վերջապես շշնջաց.
— Նրա անունը Լիլիթ է։
Պարզվեց՝ Արթուրը Լիլիթի հետ ծանոթացել էր վեց ամիս առաջ՝ ընկերության մի ծրագրի շրջանակում։
Սկզբում, ըստ նրա, պարզապես զրուցել էին։
Հետո Լիլիթը սկսել էր հետաքրքրություն ցուցաբերել։
Եվ փոխանակ ասելու, որ ամուսնացած է, Արթուրը պատմել էր, թե մեր ամուսնությունը քայքայվում է։
Ժամանակի ընթացքում սուտն ավելի էր մեծացել։
Նրան ասել էր, որ մենք բաժանված ենք։
Որ դեռ նույն տանն ենք ապրում միայն այն պատճառով, որ բնակարանի վաճառքը բարդ գործընթաց է։
Որ գրեթե չենք խոսում իրար հետ։
Որ ամուսնալուծության փաստաթղթերն արդեն պատրաստվում են։
Այդ ամենից ոչ մի բառը ճիշտ չէր։
Արձակուրդից երեք օր առաջ Արթուրը Լիլիթին ասել էր, որ մենակ ճանապարհորդության է մեկնում՝ գլուխը հանգստացնելու համար։
Դրա համար ես չպետք է երևայի լուսանկարներում։
Դրա համար էր խուսափում միասին սելֆի անելուց։
Եվ դրա համար էլ այդքան վախեցել էր, երբ հյուրանոցի նախասրահում տեսել էր այն կնոջը, որը, հավանաբար, Լիլիթի ընկերուհին էր։
Գուցե նույնիսկ հենց Լիլիթն էր։
Այդ պահին դեռ հստակ չգիտեի։
— Դու ինձ անտեսանելի ես դարձրել, — շշնջացի։
Արթուրը ձեռքը մեկնեց սեղանի վրայով։
— Սարսափելի սխալ եմ թույլ տվել։
Ձեռքս հետ քաշեցի։
Նրա հեռախոսը նորից թրթռաց։
Այս անգամ էկրանին հաղորդագրություն երևաց։
«Դու ինձ ասել էիր, որ նա այնտեղ չէ»։
Արթուրը հիվանդագին գունատվեց։
Հետո հայտնվեց երկրորդ հաղորդագրությունը։
«Դու ասել էիր, որ բաժանված եք»։
Մի պահ գրեթե խղճացի Լիլիթին։
Գրեթե։
Արթուրը հանկարծ սկսեց ջնջել հաղորդագրությունները։
— Ի՞նչ ես անում, — հարցրի։
— Փորձում եմ ամեն ինչ կարգավորել։
Գլուխս տարուբերեցի։
— Դու դեռ կարծում ես, թե խնդիրը նրա հետ հարաբերություններդ կարգավորելն է։
Նրա մատները կանգ առան։
Եվ այդ երեկո առաջին անգամ Արթուրը կարծես հասկացավ, թե իրականում ինչ է կատարվում։
— Անահի՛տ, խնդրում եմ։
Ոտքի կանգնեցի։
— Վերադառնում եմ սենյակ։
Նա հետևեց ինձ։
— Խնդրում եմ, այս գիշեր ոչ մի կտրուկ բան մի՛ արա։ Կխոսենք։ Ամեն ինչ կպատմեմ։
— Արդեն պատմել ես։
— Ո՛չ, ուզում եմ ասել՝ մենք կարող ենք վերականգնել մեր հարաբերությունները։
Շրջվեցի դեպի նա։
— Գիտե՞ս՝ ամենացավալին որն է։
Նա լուռ էր։
— Ամենացավալին Լիլիթի գոյությունը չէ։
Աչքերս սկսեցին արցունքներով լցվել։
— Ամենացավալին այն է, որ երբ խնդրում էի լուսանկարել ինձ, մտածում էի, թե ամաչում ես ինձնից։
Արթուրը քարացել էր։
— Ամեն անգամ հայելու մեջ ինձ էի նայում ու մտածում՝ գուցե շատ եմ գիրացել։ Գուցե արդեն ծեր եմ երևում։ Գուցե այլևս քեզ դուր չեմ գալիս։
Նրա դեմքը ցավից ծամածռվեց։
— Ես երբեք չէի ցանկանա, որ այդպես զգայիր։
— Բայց դու թույլ տվեցիր, որ այդպես զգամ։
Նա այլևս ոչինչ չասաց։
Երբ վերադարձանք հյուրանոցի սենյակ, Արթուրը նստեց մահճակալի եզրին։
Գրեթե մեկ ժամ աղաչում էր ինձ։
Խոստացավ արգելափակել Լիլիթի համարը։
Առաջարկեց նույնիսկ աշխատանքից ազատվել։
Ասաց, որ կարող ենք ընտանիքի հոգեբանի դիմել։
Երդվեց, թե նրանց միջև ֆիզիկական մտերմություն չի եղել։
Գուցե ճիշտ էր ասում։
Գուցե՝ ոչ։
Բայց դա արդեն նշանակություն չուներ։
Մինչ Արթուրը խոսում էր, ես լուռ հավաքում էի ճամպրուկս։
— Անահի՛տ… ի՞նչ ես անում։
— Վերադարձի տոմսս փոխել եմ։
Նրա աչքերը լայնացան։
— Բայց մեր թռիչքը միայն ուրբաթ է։
— Քո թռիչքը՝ այո՛։
Նա ոտքի կանգնեց։
— Խնդրում եմ, այդպես մի՛ հեռացիր։
Փակեցի ճամպրուկիս շղթան։
Արթուրը սկսեց լաց լինել։
Ոչ բարձրաձայն։
Ոչ ցուցադրաբար։
Լուռ։
Նման արցունքներ նրա աչքերում միայն մեկ անգամ էի տեսել՝ երբ հայրը մահացել էր։
Նա բռնեց ձեռքս։
— Խնդրում եմ, ների՛ր ինձ։
Նայեցի մեր ամուսնական մատանիներին։
Տասը տարի հավատացել էի, որ ամուսնությունը նշանակում է երկու մարդու համատեղ կյանք ու նույն ապագայի նկատմամբ հավատարմություն։
Բայց Արթուրն իմ թիկունքում ուրիշ պատմություն էր ստեղծել։
Զգուշությամբ ազատեցի ձեռքս։
— Գուցե մի օր քեզ ներեմ։
Նրա դեմքին հույս հայտնվեց։
Բայց ես շարունակեցի.
— Սակայն ներելը չի նշանակում, որ պարտավոր եմ շարունակել քեզ հետ ամուսնացած մնալ։
Հյուրանոցից դուրս եկա մենակ։
Հաջորդ առավոտ, երբ օդանավակայանում սպասում էի իմ թռիչքին, բացեցի սոցիալական էջը։
Մեր համատեղ լուսանկարը դեռ այնտեղ էր։
Հարյուրավոր մարդիկ հավանել էին այն։
Մեր ընկերները մեկնաբանություններ էին գրել։
«Ի՜նչ գեղեցիկ զույգ եք»։
«Շնորհավոր տարեդարձ»։
«Ի՜նչ երջանիկ եք միասին»։
Երկար նայում էի լուսանկարում իմ գոտկատեղը գրկած Արթուրի ձեռքին։
Հետո հասկացա մի բան։
Լուսանկարը կարող է պահպանել ժպիտը։
Կարող է պահպանել գեղեցիկ մայրամուտը։
Կարող է ցույց տալ երկու ամուսնական մատանի։
Բայց երբեք չի կարող ցույց տալ այն ամբողջ ճշմարտությունը, որը թաքնված է երկու մարդկանց հարաբերությունների մեջ։
Պահպանեցի լուսանկարի պատճենը։
Ոչ թե որովհետև այն ներկայացնում էր մեր ամուսնությունը։
Այլ որովհետև այդ լուսանկարն ինձ միշտ հիշեցնելու էր այն օրը, երբ վերջապես դադարեցի թույլ տալ, որ ամուսինս ինձ ջնջի սեփական կյանքից։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
