Երեք հարյուր պատրաստի աման պատվիրատուն արդեն եկել էր տանելու, երբ մայրս հանկարծ վերցրեց մուրճն ու ջարդեց առաջինը։ Իսկ հետո ասաց. «Մնացածն էլ պիտի ոչնչացնենք»
Մայրս քառասուն տարի կավագործությամբ էր զբաղվել, բայց այդպիսի բան երբեք չէր արել։
Մեր փոքրիկ արհեստանոցում երեք հարյուր կավե աման էր շարված։ Պատվերը ստացել էինք մի մեծ սննդի կազմակերպությունից, և հաջորդ առավոտյան դրանք պետք է օգտագործվեին նորաբաց ճաշարանում։
Գումարի կեսն արդեն ստացել էինք։ Մնացած կեսը խոստացել էին վճարել ապրանքը հանձնելուց հետո։
Մեզ համար դա տարվա ամենակարևոր պատվերն էր։
Երբ պատվիրատուի մեքենան մոտեցավ, մայրս՝ վաթսուներկուամյա Սեդան, հանկարծ պահանջեց սպասել։
— Դեռ ոչինչ մի՛ բարձեք։
Պատվիրատուն՝ Ռուբենը, զարմացավ։
— Սեդա՛, մենք ժամանակ չունենք։ Մինչև երեկո պիտի ամեն ինչ տեղ հասցնենք։
Մայրս վերցրեց սեղանին դրված ամաններից մեկը, երկար զննեց, հետո դրեց հատակին։
Ես դեռ չէի հասկացել, թե ինչ է անում, երբ մուրճը բարձրացրեց։
Ամանը փշրվեց։
— Մա՛մ, ի՞նչ արեցիր,— գոռացի։
Նա չպատասխանեց։
Վերցրեց երկրորդ ամանը։
Ռուբենը բռնեց նրա թևից։
— Դուք պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ գումարի ապրանք եք ոչնչացնում։
Մայրս ձեռքը ազատեց։
— Հենց դրա համար եմ կանգնեցրել։
— Եթե պատվերը չհանձնեք, պայմանագիրը կխզեմ։
— Խզե՛ք։
Ես քարացա։
Այդ պահին մեր երիտասարդ աշխատակից Նարեկը դուրս եկավ վառարանի սենյակից։
Տեսնելով կոտրված ամանները՝ դեմքը գունատվեց։
Մայրս շրջվեց դեպի նրան։
— Նարե՛կ, հիմա դու պիտի ասես՝ երեկ երեկոյան ինչ է պատահել։
Նարեկը նայեց ինձ, հետո՝ պատվիրատուին։
— Ես չէի ուզում, որ այսպես ստացվի։
Ռուբենը բարկացած հարցրեց.
— Ի՞նչը։ Ի վերջո կասե՞ք՝ ինչ է կատարվում։
Մայրս մուրճը դրեց սեղանին։
— Եթե հիմա ճշմարտությունն ասենք, կարող ենք ամբողջ պատվերը կորցնել։ Եթե չասենք, վաղը ուրիշ մարդիկ են դրա գինը վճարելու։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Շարունակություն
Նարեկը նստեց աթոռին ու սկսեց պատմել։
Պատվերի վերջին խմբաքանակը պատրաստել էին նախորդ երեկոյան։ Վառարանից հանելուց հետո նա նկատել էր, որ մի քանի ամանի մակերեսին շատ բարակ ճաքեր կան։
Սկզբում մտածել էր՝ պարզապես արտաքին թերություններ են։
Բայց հետո ամաններից մեկի մեջ ջուր էր լցրել։
Մի քանի րոպե անց հատակը խոնավացել էր։
Նարեկը փորձել էր երկրորդը։
Այն նույնպես ջուր էր բաց թողել։
Երբ մայրս այդ մասին իմացել էր, սկսել էր ստուգել մյուս ամանները։
Պարզվել էր, որ խնդիրը մեկ-երկու ամանով չի սահմանափակվում։
— Ինչո՞ւ երեկ ինձ չասացիք,— հարցրի։
Մայրս նայեց ինձ։
— Որովհետև մինչև ուշ գիշեր փորձում էինք հասկանալ՝ քանի հատն է վնասված։
Պարզվեց՝ վերջին թրծման ընթացքում վառարանի ջերմաստիճանի կարգավորման սարքը խափանվել էր։ Նարեկը նկատել էր ցուցանիշի տատանումը, բայց ենթադրել էր, որ դա չափիչի սխալն է։
Նա վառարանը չէր անջատել և չէր տեղեկացրել մորս։
Արդյունքում պատրաստի ամանների մի մասի թրծման որակը չէր համապատասխանում նախատեսվածին։
— Բայց երեք հարյուրն էլ հո վնասված չեն,— ասաց Ռուբենը։
— Չգիտենք,— պատասխանեց մայրս։— Դրա համար էլ չեմ կարող դրանք հանձնել։
Ռուբենը բարկությունից կարմրեց։
— Վաղը առավոտյան ճաշարանը բացվում է։ Երկու հարյուր մարդ ենք սպասարկելու։
Այդ պահին իրավիճակն ավելի լուրջ դարձավ։
Մեզ համար երեք հարյուր ամանը մեծ պատվեր էր։ Բայց Ռուբենի համար դրանք աշխատանքի մեկնարկի անհրաժեշտ պարագաներից էին։
Եթե պատվերը չհանձնեինք, նրա կազմակերպությունն էլ խնդիրների առաջ կկանգներ։
Ես առաջարկեցի.
— Եկեք գոնե առանձնացնենք վնասվածները։ Մնացածը կտանք։
Մայրս գլուխը շարժեց։
— Միայն արտաքին զննումը բավարար չէ։ Եթե չգիտենք՝ որ խմբաքանակն ինչ պայմաններում է թրծվել, չենք կարող վստահ լինել։
Ռուբենը շրջվեց դեպի դուռը։
— Ես ուրիշ տեղից կպատվիրեմ։ Իսկ ձեր հետ հետո կխոսենք։
Նա գնաց։
Նարեկը նստած լաց էր լինում։
— Սեդա՛, ինձ ազատեք աշխատանքից։ Ես եմ մեղավոր։
Մայրս մոտեցավ նրան։
— Սխալ ես արել։ Բայց հիմա պետք է օգնես ուղղել։
Այդ երեկո երեքով նստեցինք ու հաշվարկ արեցինք։
Արհեստանոցի պահուստային գումարը բավարար չէր ամբողջ պատվերը նորից պատրաստելու համար։
Մյուս կողմից՝ Ռուբենից ստացած կանխավճարի զգալի մասը արդեն ծախսել էինք նյութերի և աշխատանքի վրա։
Եթե նա պահանջեր վերադարձնել գումարը, ստիպված էինք պարտք վերցնել։
Ես առաջին անգամ տեսա, որ մայրս իսկապես հուսահատված է։
— Մա՛մ, իսկ եթե վաղը փակենք արհեստանոցը։
Նա երկար նայեց ինձ։
