Պատահաբար իմ այգում մի տարօրինակ բան գտա, և շոկի մեջ ընկա, երբ իմացա՝ դա ինչ է։
Մի սովորական օր իմ այգում ես հանդիպեցի մի բանի, որը երբեք չէի տեսել։ Առաջին հայացքից դա նման էր հին փայտի կտորի կամ փտած մնացորդի։ Բավական կոշտ էր, ծանր, ու ծածկված էր տարօրինակ, իրար վրա ընկած գծերի շերտերով։ Բայց ամենաշատը ինձ անհանգստացրեց այն սուր ու տհաճ հոտը, որ դուրս էր գալիս այդ առարկայից։ Երբ այն պահում էի ձեռքիս ու զննում, ներսումս ուժեղ զգացում կար, որ սա սովորական աղբ չէ։
Գլխումս տարբեր վարկածներ սկսեցին պտտվել։ Մտածեցի՝ գուցե վտանգավոր նյութ է, կամ նույնիսկ՝ ինչ-որ արտերկրային ծագման բան։ Այդ խորհրդավոր առարկան, որը կանգնած էր այգու մեջտեղում, լրիվ չէր համապատասխանում շրջակա բույսերին։ Մոտակայքում նման ծառ ընդհանրապես չկար, իսկ դրա ձևը ավելի շատ նման էր մտածված պատրաստված արտեֆակտի, քան բնական բանի։ Այս անորոշությունը ինձ մի քիչ սարսուռ էր տալիս։
Որպեսզի հասկանամ ճշմարտությունը, անմիջապես սկսեցի ուսումնասիրել։ Համեմատում էի նկարներ ինտերնետում, կարդում բուսաբանների կարծիքները, ու վերջում ուղղակի ապշեցի։ Պարզվեց՝ դա հազվադեպ հանդիպող կոն է՝ Հիմալայան մայրուից։ Անհավատալի էր, որ այդքան էկզոտիկ ու արժեքավոր բան հայտնվել էր հենց իմ դռան առաջ։ Բայց իրական հարցը դեռ բաց էր՝ ո՞նց էր այդ կոնը հայտնվել իմ այգում։
Իմ շրջակայքում այդպիսի ծառ ընդհանրապես չկար։ Շուտով հասկացա, որ պատասխանը բնության մեջ է։ Ամենայն հավանականությամբ մի թռչուն, որը այդ ծանր կոնը իր հետ տանում էր հարյուրավոր կիլոմետրեր, հոգնել է ու թռչելիս իմ այգու վրայով՝ բաց է թողել այն իր ճանկերից։ Մտածելն անգամ, որ մի կենդանի կարող էր այդքան ճանապարհ անցնել ու ինձ նման «նվեր» թողնել, ինձ հիացրեց։
Այդ պահին նորից հասկացա, թե որքան հրաշալի ու անսպասելի կարող է լինել բնությունը։ Մինչ ես ապրում էի իմ սովորական կյանքը, երկնքում սավառնող մի թռչուն ինձ բերեց մի փոքրիկ պատմություն հեռավոր վայրերից։ Այն առարկան, որը սկզբում վախ ու անհանգստություն էր առաջացնում, վերջում դարձավ իմ կյանքի ամենահիշվող ու նշանակալից բացահայտումներից մեկը։ Այդ օրվանից, երբ նայում եմ իմ այգուն, չեմ կարող չմտածել՝ էլ ինչ հրաշքներ կարող են այնտեղ ինձ սպասել։
