Երկու տարի սիրահարված էի ինձնից 30 տարով մեծ տղամարդու։ Նա խոստանում էր, որ կյանքի մնացած տարիները միասին ենք անցկացնելու։ Բայց մի օր պարզեցի, որ արդեն 38 տարի ամուսնացած է։ Երբ բացատրություն պահանջեցի, հանգիստ ասաց. «Ես կնոջս ու երեխաներիս չեմ թողնելու, բայց քեզ էլ չեմ ուզում կորցնել»։ Երեք օր անց նրա կինը կանգնած էր իմ դռան առաջ։ Նա չբղավեց, չվիրավորեց ինձ։ Միայն արտասվելով ասաց. «Դու պետք է իմանաս, թե իրականում ինչի է սպասում իմ ամուսինը»։ Իսկ երբ ցույց տվեց հիվանդանոցում արված իր լուսանկարը, հասկացա, որ մենք երկուսս էլ նույն մարդու դաժան խաբեության զոհն ենք դարձել…
Երեսունչորս տարեկան եմ։
Երկու տարի առաջ կարծում էի, թե վերջապես հանդիպել եմ այն տղամարդուն, որի հետ կարող եմ երջանիկ լինել։
Նրա անունը Վահագն էր։
Վաթսունչորս տարեկան էր՝ ինձնից ուղիղ երեսուն տարով մեծ։
Բայց տարիքային տարբերությունը երբեք խնդիր չէի համարել։
Ծանոթացել էինք փոքրիկ ռեստորանում, որտեղ ես աշխատում էի որպես մենեջեր։
Վահագնը շատ ուշադիր էր։
Հիշում էր իմ սիրելի ծաղիկները, գիտեր՝ ինչ սուրճ եմ խմում, նկատում էր նույնիսկ տրամադրությանս ամենափոքր փոփոխությունը։
Երբ տխուր էի լինում, ծաղիկներ էր բերում։
Ամեն առավոտ զանգում էր։
Ասում էր, որ ամբողջ կյանքում ինձ նման կնոջ է սպասել։
Երբ հարցրի անցյալի մասին, պատմեց, որ ամուսնությունը վաղուց ավարտվել է, իսկ երեք երեխաներն արդեն մեծ են ու առանձին են ապրում։
Ես հավատացի։
Չնայած որոշ բաներ ինձ անհանգստացնում էին։
Նա հաճախ էր մեկնում գործուղումների։
Որոշ շաբաթ-կիրակիներ երբեք չէր մնում ինձ մոտ։
Իր հարազատների հետ չէր ծանոթացնում։
Բայց ամեն անգամ նույն բանն էր ասում.
— Սիրելի՛ս, ամեն ինչ իր ժամանակն ունի։
Մինչև այն կիրակին, երբ նրա հեռախոսը զանգեց իմ խոհանոցում։
Էկրանին գրված էր.
«Իմ կինը ❤️»։
Վերցրի հեռախոսը։
Լսվեց կնոջ ձայն։
— Վահա՛գն ջան, երեխաները երեկոյան գալու են։ Չմոռանաս, որ վաղը մեր ամուսնության երեսունութերորդ տարեդարձն է։
Երբ Վահագնը դուրս եկավ լոգարանից, հեռախոսը ձեռքիս սպասում էի նրան։
— Դու ամուսնացա՞ծ ես։
Նա մի պահ լռեց։
Հետո պատասխանեց.
— Այո՛։
— Իսկ ե՞րբ ես պատրաստվում ամուսնալուծվել։
Նա հանգիստ նստեց բազմոցին։
— Ես կնոջս չեմ թողնելու, Լուսի՛նե։ Բայց քեզ էլ չեմ ուզում կորցնել։
Այդ պահին առաջին անգամ հասկացա, թե իրականում ինչ տեղ ուներ ինձ համար նախատեսած նրա կյանքում։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
— Այսինքն՝ երկու տարի ինձ ստե՞լ ես,— հարցրի։
Վահագնը փորձեց բռնել ձեռքս։
— Լուսի՛նե, ես քեզ սիրում եմ։
Հետ քաշվեցի։
— Բայց դու կին ունես։
— Այո՛։ Մենք երեսունութ տարվա ընտանիք ենք։ Երեք երեխա ունենք։ Չեմ կարող այդ ամենը պարզապես վերացնել։
— Ուրեմն ինչո՞ւ էիր ասում, որ միասին ենք ծերանալու։
Նա ծանր հառաչեց։
— Որովհետև դու ինձ ստիպում ես նորից երիտասարդ զգալ։ Ես քեզ հետ երջանիկ եմ։
Նայեցի նրան։
— Իսկ քո կինը գիտի՞ իմ մասին։
— Ո՛չ։
— Եվ ուզում ես, որ այսպես շարունակե՞նք։
Նա մի պահ մտածեց։
— Մենք լավ ենք իրար հետ։ Ինչո՞ւ պետք է ամեն ինչ փչացնենք։
Այդ խոսքերից հետո հասկացա, որ այլևս ոչինչ չունեմ քննարկելու։
— Խնդրում եմ, հեռացիր։
Վահագնը զարմացավ։
— Լուսի՛նե…
— Հիմա։
Նա փորձեց համոզել ինձ, բայց որոշումս չփոխեցի։
Հաջորդ երեք օրերին գրեթե չէի քնում։
Վահագնը տասնյակ անգամներ զանգահարեց։
Ծաղիկներ ուղարկեց։
Հաղորդագրություններ գրեց՝ խնդրելով չկործանել այն, ինչ ստեղծել էինք։
Բայց ես չէի պատասխանում։
Չորեքշաբթի առավոտյան, ժամը իննից քիչ անց, դուռս թակեցին։
Մտածեցի՝ կրկին Վահագնն է։
Բացեցի։
Իմ դիմաց կանգնած էր մոտ վաթսուն տարեկան, խնամված հագնված կին։
Նրա դեմքը գունատ էր, աչքերը՝ հոգնած։
— Դո՞ւք եք Լուսինեն,— կամաց հարցրեց։
— Այո՛։
Նա խորը շունչ քաշեց։
— Իմ անունը Արփինե է։ Ես Վահագնի կինն եմ։
Կարծես գետինը ոտքերիս տակից փախավ։
Սպասում էի, որ կսկսի բղավել։
Կմեղադրի ինձ իր ընտանիքը քանդելու մեջ։
Բայց նա միայն նայեց աչքերիս։
Եվ սկսեց արտասվել։
— Խնդրում եմ, նախքան որևէ բան ասելը, թույլ տուր քեզ մի բան պատմեմ։
Մի կողմ քաշվեցի։
Նա ներս մտավ ու նստեց բազմոցին։
Պայուսակն այնքան ամուր էր բռնել, որ մատները սպիտակել էին։
— Ես չգիտեի, որ Վահագնն ամուսնացած է,— շտապ ասացի։— Երդվում եմ, ինձ ասել էր, որ տարիներ առաջ բաժանվել եք։
Արփինեն գլուխը բարձրացրեց։
— Հավատում եմ քեզ։
Զարմացած նայեցի նրան։
— Ինչո՞ւ։
— Որովհետև ես էլ երկար տարիներ հավատացել եմ նրա բոլոր խոսքերին։
Նա պայուսակից հանեց հեռախոսը։
Բացեց մի լուսանկար ու մեկնեց ինձ։
Նկարում հիվանդանոցային մահճակալին պառկած կին էր։
Գլխին գլխաշոր ուներ։
Դեմքը գունատ էր, աչքերը՝ ուժասպառ։
Մի քանի վայրկյան անց հասկացա։
Դա Արփինեն էր։
— Այս լուսանկարն ութ ամիս առաջ է արվել,— ասաց նա։
Նայեցի նրան։
— Ի՞նչ է պատահել։
Նրա ձայնը դողաց։
— Քաղցկեղ ունեմ։ Գրեթե երկու տարի է՝ բուժվում եմ։
Ամբողջ մարմնովս սառը դող անցավ։
Վահագնը երբեք չէր պատմել կնոջ հիվանդության մասին։
Նույնիսկ ակնարկ չէր արել։
— Շատ եմ ցավում,— շշնջացի։
Արփինեն տխուր ժպտաց։
— Նա այդ մասին էլ չէր ասել քեզ, չէ՞։
Գլուխս տարուբերեցի։
Նա շարունակեց.
— Երեսունութ տարի ամուսնացած ենք։ Երեք երեխա ենք մեծացրել։ Երբ նրա գործերը վատ էին ընթանում, երկու տեղ էի աշխատում, որ ընտանիքն առանց եկամտի չմնա։ Երբ մայրը հիվանդ էր, ամիսներ շարունակ խնամում էի նրան։
Նա մի պահ լռեց։
— Երբ ինձ հայտնեցին ախտորոշումը, Վահագնը բռնեց ձեռքս ու ասաց. «Միասին կհաղթահարենք»։
Արցունքները նորից հոսեցին։
— Բայց բուժման սկսվելուց մի քանի ամիս անց նա սկսեց անհետանալ։
— Գործուղումներո՞վ,— կամաց հարցրի։
Արփինեն նայեց ինձ։
— Հենց այդպես էր ասում։
Ես գլուխս կախեցի։
Նա շարունակեց.
— Երբեմն ամբողջ շաբաթ-կիրակի չէի կարողանում զանգով գտնել նրան։ Ես մտածում էի՝ գուցե հիվանդությունս շատ ծանր է տանում, չի դիմանում իմ վիճակին։
Հետո Արփինեն հանկարծ հարցրեց.
— Լուսի՛նե, հիշո՞ւմ ես անցյալ հոկտեմբերը։ Դուք երկուսով լճի մոտ հյուրատուն էիք գնացել։
Քարացա։
Իհարկե հիշում էի։
