Դպրոցում ուսուցչուհին ինձ մի կողմ տարավ ու ասաց. «Ձեր աղջիկը պատմել է, որ պապիկն ամեն գիշեր կապում է իր ձեռքերը և ասում, թե դա իրենց գաղտնի խաղն է»։ Այդ խոսքերից հետո գրեթե ոչինչ չէի լսում։ Իսկ երբ երեկոյան հորս հարցրի՝ ճի՞շտ է, նա պատասխանեց. «Այո՛»…
Այդ օրը դպրոց գնացի՝ մտածելով, որ վեցամյա աղջիկս՝ Մանեն, հավանաբար նորից մոռացել է ջրի շիշը կամ դասընկերներից մեկի հետ փոքրիկ վեճ ունեցել։
Սովորաբար ուսուցչուհին ինձ տեսնելիս ժպտում էր ու ասում.
— Մանեն այսօր շատ լավ է աշխատել։
Բայց այդ օրը տիկին Լուսինեն չէր ժպտում։
Նա մոտեցավ ինձ, նայեց միջանցքում կանգնած մյուս ծնողներին ու ցածրաձայն ասաց.
— Անահի՛տ, կարո՞ղ ենք մի քանի րոպե առանձին խոսել։
Սիրտս անհանգստությունից սեղմվեց։
Մտանք դատարկ դասասենյակ։
Ուսուցչուհին փակեց դուռը։
— Մանեի հետ ինչ-որ բա՞ն է պատահել։
Նա մի քանի վայրկյան լռեց։
Հետո նստեց դիմացս։
— Այսօր երեխաների հետ խոսում էինք այն մասին, թե ինչ են անում քնելուց առաջ։ Մեկն ասաց, որ հայրիկը հեքիաթ է կարդում։ Մյուսը պատմեց, որ մայրիկի հետ մուլտֆիլմ է դիտում։
Ուսուցչուհին կրկին լռեց։
Այդ լռությունն արդեն վախեցնում էր ինձ։
— Իսկ Մանե՞ն ինչ ասաց։
Տիկին Լուսինեն ուղիղ աչքերիս նայեց։
— Նա ասաց. «Երբ պապիկի տանն եմ քնում, պապիկը գիշերը ձեռքերս կապում է։ Ասում է՝ մի՛ վախեցիր, սա մեր գաղտնի խաղն է»։
Քարացա։
Մի քանի վայրկյան չէի կարողանում հասկանալ լսածս։
— Ի՞նչ։
— Ես նորից հարցրի, որ համոզվեմ՝ ճիշտ եմ հասկացել։
— Եվ ի՞նչ պատասխանեց։
Հաջորդ նախադասությունն ավելի սարսափելի էր։
— Ասաց, որ պապիկը խնդրում է այդ մասին շատ չպատմել, որովհետև «մայրիկը կբարկանա»։
Դրանից հետո գրեթե չէի լսում ուսուցչուհու խոսքերը։
Գլխումս միայն մի նախադասություն էր պտտվում։
«Պապիկը կապում է ձեռքերս»։
Պապիկը հայրս էր՝ Սամվելը։
Վաթսունինը տարեկան, նախկին բուժաշխատող։
Մի մարդ, որին ամբողջ կյանքում վստահել էի։
Եվ որին առանց երկմտելու թողնում էի իմ երեխային։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Ամիսը մի քանի անգամ Մանեն նույնիսկ գիշերում էր պապիկի տանը։
Հայրս միշտ ուրախանում էր, երբ թոռնուհին գալիս էր։
— Գնա՛ տուն, հանգստացիր, աղջի՛կս։ Մանեին ես կքնեցնեմ,— ասում էր նա։
Եվ ես երբեք չէի անհանգստանում։
Բայց հիմա այդ բոլոր հիշողությունները միանգամից ուրիշ իմաստ էին ստացել։
Հիշեցի ննջասենյակի փակ դուռը։
Նրանց ցածրաձայն խոսակցությունները։
Այն, թե ինչպես էր Մանեն ուրախությամբ պատրաստվում պապիկի մոտ գիշերել։
Արդյո՞ք ես ինչ-որ բան չէի նկատել։
Երբ Մանեն դուրս եկավ դասարանից, նրան ոչինչ չհարցրի։
Չէի ուզում վախեցնել կամ այնպիսի տպավորություն ստեղծել, թե սխալ բան է արել՝ ուսուցչուհուն պատմելով։
Մեքենայում աղջիկս սովորականի պես պատմում էր դպրոցական օրվա մասին։
Ես գրեթե չէի պատասխանում։
Անընդհատ նայում էի նրա ձեռքերին։
— Մա՛մ, ինչո՞ւ ես տխուր։
— Պարզապես հոգնած եմ, սիրելի՛ս։
Այդ երեկո հորս չզանգեցի։
Մանեին թողեցի քրոջս մոտ, իսկ ինքս ուղիղ գնացի նրա տուն։
Դուռը բացեց ժպիտով։
— Անահի՞տ։ Ինչո՞ւ չասացիր, որ գալու ես։
— Պա՛պ, պետք է խոսենք։
Նրա ժպիտն անհետացավ։
Դա ինձ ավելի անհանգստացրեց։
— Մանեն այսօր դպրոցում պատմել է ձեր գաղտնի խաղի մասին։
Հայրս լռեց։
— Ի՞նչ խաղի։
— Այն խաղի, որի ժամանակ գիշերը կապում ես նրա ձեռքերը։
Նրա դեմքը գունատվեց։
Սպասում էի, որ կծիծաղի։
Կասի, թե երեխան սխալ է հասկացել։
Բայց ոչինչ նման բան չարեց։
Փոխարենը դանդաղ նստեց աթոռին։
— Անահի՛տ…
— Դու կապե՞լ ես իմ աղջկա ձեռքերը։
— Թույլ տուր բացատրեմ։
Այդ երեք բառերից կատաղեցի։
— Ո՛չ։ Սկզբում պատասխանիր հարցիս։ Այո՞, թե՞ ոչ։
Հայրս խոր շունչ քաշեց։
— Այո՛։
Մի քայլ հետ գնացի։
Չէի կարողանում խոսել։
Հետո հարցրի.
— Եվ ասե՞լ ես, որ ինձ ոչինչ չպատմի։
Նա փակեց աչքերը։
— Այո՛։ Եվ դա իմ ամենամեծ սխալն էր։
Շրջվեցի դեպի դուռը։
— Անահի՛տ, սպասիր։
— Ինձ մի՛ մոտեցիր։
Հայրս տեղից չշարժվեց։
Հետո կամաց ասաց.
— Խնդրում եմ, գնա իմ ննջասենյակ և բացիր պահարանի վերևի դարակը։
Կանգ առա։
— Ինչի՞ համար։
— Այնտեղ մի բան կա, որը պետք է տեսնես։ Դրանից հետո կարող ես հեռանալ։
Չգիտեմ՝ ինչու համաձայնեցի։
Գուցե հոգուս խորքում դեռ հույս ունեի, որ տեղի ունեցածն ինչ-որ բացատրություն ունի։
Մտա ննջասենյակ ու բացեցի դարակը։
Ներսում մի քանի փոքրիկ բամբակյա ձեռնոց, փափուկ պաշտպանիչ թևքակալներ և փաստաթղթերի թղթապանակ կար։
Վերցրի թղթապանակը։
Առաջին էջում Մանեի անունն էր։
Եվ հանկարծ հիշեցի մի բան, որի մասին ամիսներ շարունակ չէի մտածել։
Երբ Մանեն ավելի փոքր էր, ձեռքերի մաշկի խնդիր ուներ։
Գիշերները քնած ժամանակ երբեմն այնքան էր քորում ձեռքերը, որ առավոտյան մաշկը կարմրած ու վնասված էր լինում։
Բժշկի նշանակած բուժումից հետո խնդիրը գրեթե վերացել էր։
Ես կարծում էի, թե ամեն ինչ ավարտվել է։
Հայրս կանգնած էր ննջասենյակի դռան մոտ։
— Երեք շաբաթ առաջ Մանեն այստեղ գիշերեց,— սկսեց նա։— Գիշերվա կեսին լսեցի, որ անհանգիստ շարժվում է։ Երբ լույսը վառեցի, տեսա՝ նորից ձեռքերը քորում է։
Նայեցի նրան։
— Ինչո՞ւ ինձ չասացիր։
— Պիտի ասեի։
Նա ցույց տվեց փափուկ պաշտպանիչները։
