43 տարեկան միայնակ հայր էի և մենակ մեծացնում էի 13-ամյա աղջկաս։ Մի կիրակի միասին գնացինք գետի ափ ու լուսանկարվեցինք։ Բայց ընդամենը 20 րոպե անց աղջիկս անհետացավ՝ թողնելով միայն իր սպիտակ, ծաղկավոր զգեստը։ Երբ ոստիկանները նայեցին հեռախոսիս լուսանկարը, նրանցից մեկը հանկարծ հանեց ձեռնաշղթաներն ու հայտարարեց. «Դուք ձերբակալված եք»։
Իմ անունը Արմեն է։ 43 տարեկան եմ, և իմ միակ հարազատ մարդը աղջիկս՝ 13-ամյա Անին է։
Կինս մահացավ, երբ Անին ընդամենը երկու տարեկան էր։
Այդ օրվանից ես և աղջիկս մենակ էինք։ Երկու աշխատանք էի կատարում, սովորել էի նրա մազերը հյուսել, դպրոցական միջոցառումներին միշտ առաջին շարքում էի նստում։
Անցած կիրակի Անին խնդրեց իրեն տանել գետի ափ, որտեղ փոքր ժամանակ հաճախ էինք գնում։
— Պա՛պ, արի միասին լուսանկարվենք։ Ուզում եմ այս օրը հիշել։
Նա հագել էր իր սիրելի սպիտակ զգեստը՝ մանր ծաղիկներով։
Կանգնեցինք ջրի մոտ, ես հեռախոսը բարձրացրի ու լուսանկարեցի մեզ։
Անին ժպտում էր։
Չէի պատկերացնում, որ ընդամենը քսան րոպե անց այդ լուսանկարը ոստիկանության համար գլխավոր ապացույցներից մեկը կդառնա։
Ես մի քանի րոպեով գնացի մեքենայից մեր պայուսակը բերելու։
Երբ վերադարձա, աղջիկս այնտեղ չէր։
— Անի՜։
Վազեցի ծառերի մոտ, հետո գետի ափով դեպի փոքրիկ կամուրջը։
Ոչ մի պատասխան։
Հանկարծ խոտերի մեջ սպիտակ բան նկատեցի։
Մոտեցա ու քարացա։
Աղջկաս զգեստն էր։
Կողքին նրա կոշիկներն էին։
Բայց Անին չկար։
Դողացող ձեռքերով ոստիկանություն զանգեցի։
Երբ ոստիկանները եկան, նրանցից մեկը խնդրեց աղջկաս վերջին լուսանկարը։
Ցույց տվեցի ընդամենը քսան րոպե առաջ արված նկարը։
Նա մեծացրեց պատկերը։
Հետո կանչեց գործընկերոջը։
Երկուսն էլ ուշադիր նայեցին լուսանկարի հետին պլանին։
Հանկարծ քննիչը շրջվեց դեպի ինձ։
— Պարո՛ն Արմեն, ձեռքերդ մեջքիդ հետևը դրեք։
— Ի՞նչ։ Իմ աղջիկն է անհետացել։ Ինչո՞ւ եք ինձ ձերբակալում։
Նա ցույց տվեց լուսանկարի մի հատված։
Եվ երբ հասկացա, թե ում են տեսել ծառերի հետևում, ծնկներս թուլացան։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Լուսանկարի հետին պլանում տղամարդ էր կանգնած։
Նա մուգ բաճկոնով էր, գլխարկով և արևային ակնոցով։
Դեմքը հստակ չէր երևում։
Բայց մի բան ինձ ծանոթ թվաց։
Նրա կանգնելու ձևը։
Այնպես էր ուսը մի փոքր առաջ պահում, ինչպես տարիներ առաջ մի մարդ, որին ես շատ լավ էի ճանաչում։
— Դուք ճանաչո՞ւմ եք այս տղամարդուն,— հարցրեց քննիչը։
— Չգիտեմ… Կարծես…
Նա ընդհատեց ինձ։
— Սա ձեր եղբայր Գոռն է։
Սիրտս կարծես կանգ առավ։
Գոռը։
Իմ կրտսեր եղբայրը։
Ութ տարի առաջ մենք սարսափելի վիճաբանություն էինք ունեցել։
Ես իմացել էի, որ նա գաղտնի մեր ծնողների խնայողություններից գումար է վերցնում։
Երբ փորձեցի խոսել նրա հետ, սպառնաց ինձ։
Ի վերջո դիմեցի ոստիկանություն։
Գոռն այդ ամենի համար ինձ մեղավոր համարեց։
Վերջին հանդիպման ժամանակ ասաց.
— Մի օր դու էլ կկորցնես այն ամենը, ինչ սիրում ես։
Այդ օրվանից գրեթե չէինք շփվում։
— Գոռն ի՞նչ կապ ունի աղջկաս անհետանալու հետ,— հարցրի։
Քննիչը ցույց տվեց մեկ այլ լուսանկար։
Այն վերցված էր գետի մոտ գտնվող ավտոկայանատեղիի տեսախցիկից։
Այդ առավոտ ես կանգնած էի նույն տղամարդու կողքին։
Նա կարծես ինչ-որ բան էր հարցնում ինձ։
Հիշեցի։
Մեր լուսանկարվելուց առաջ մի անծանոթ մոտեցել էր ինձ և հարցրել, թե ինչպես հասնել մոտակա զբոսանքի արահետին։
Մորուքով ու ակնոցով տղամարդ էր։
Ես նրան ճանապարհը ցույց էի տվել։
Նույնիսկ մտքովս չէր անցել, որ նա կարող էր Գոռը լինել։
— Ես նրան չեմ ճանաչել,— ասացի քննիչին։— Չգիտեի, որ եղբայրս է։
Բայց ոստիկաններն արդեն այլ տեղեկություններ ունեին։
Քննիչը ցույց տվեց իմ համարից ուղարկված հաղորդագրությունների տվյալները։
Դրանցից մեկում գրված էր.
«Կիրակի։ Գետի ափ։ Աղջկան բեր։ Ամեն ինչ պայմանավորված է»։
Մյուսում՝
«Համոզվիր, որ մեզ ոչ ոք չի տեսնի»։
Ես սարսափած նայեցի էկրանին։
— Ես նման բան չեմ գրել։
— Այդ դեպքում ինչպե՞ս են այս հաղորդագրություններն ուղարկվել ձեր հաշվից։
— Չգիտեմ։ Բայց երդվում եմ՝ ես իմ աղջկան երբեք որևէ վտանգի չէի ենթարկի։
Ինձ տարան ոստիկանության բաժին։
Դրսում շարունակվում էին որոնողական աշխատանքները։
Իսկ ես նստած էի սենյակում և չէի հասկանում, թե ինչպես կարող էր այդ ամենը պատահել։
Ամեն վայրկյան մտածում էի Անիի մասին։
Որտե՞ղ էր նա։
Վախենո՞ւմ էր։
Ուտելիք ունե՞ր։
Արդյոք մտածո՞ւմ էր, որ հայրը իրեն մենակ է թողել։
Հաջորդ երկու օրերը կյանքիս ամենաերկար օրերն էին։
Չէի կարողանում քնել կամ ուտել։
Ամեն անգամ, երբ դուռը բացվում էր, վեր էի թռչում։
— Աղջկաս գտե՞լ եք։
Բայց պատասխան չկար։
Երեքշաբթի երեկոյան քննիչը կրկին մտավ սենյակ։
Նրա դեմքի արտահայտությունն այս անգամ ուրիշ էր։
— Արմե՛ն, մենք ձեր աղջկան գտել ենք։
Ես տեղից վեր թռա։
— Ո՞ղջ է։
— Այո՛։ Նա անվտանգ վայրում է։
Այդ պահին այլևս չկարողացա զսպել արցունքներս։
Բայց քննիչը շարունակեց.
— Մենք նաև պարզել ենք, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել։
Պարզվեց՝ Անիին գտել էին գետից մոտ երեսուն կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող լքված գյուղական շինությունում։
Գոռը նրան այնտեղ էր թողել՝ փորձելով խուսափել որոնող խմբերից։
Երբ ոստիկանները գտել էին աղջկաս, նրա առաջին հարցը եղել էր.
— Իսկ հայրիկս որտե՞ղ է։
Այդ խոսքերը լսելիս նորից արտասվեցի։
Քննիչը պատմեց, թե ինչ էր ասել Անին։
Երբ ես գնացել էի մեքենայից պայուսակը բերելու, Գոռը մոտեցել էր նրան։
— Անի՛, ես քո հորեղբայրն եմ։
Աղջիկս նրան չէր ճանաչել։ Փոքր էր եղել, երբ վերջին անգամ տեսել էր։
Գոռը ներկայացել էր և ասել.
— Հայրիկիդ հետ վատ բան է պատահել։ Նա մեքենայի մոտ է և օգնության կարիք ունի։
Անին վախեցել էր։
— Ի՞նչ է եղել հայրիկիս։
— Եկ, արագ։ Ես քեզ կտանեմ նրա մոտ։
Աղջիկս հետևել էր նրան մինչև ավտոկայանատեղիի մյուս կողմում կանգնած մեքենան։
Բայց երբ նկատել էր, որ ես այնտեղ չեմ, սկսել էր անհանգստանալ։
Գոռը նրան ներս էր նստեցրել և թույլ չէր տվել հեռանալ։
Այնուհետև ստիպել էր փոխել հագուստը։
Նրա սպիտակ ծաղկավոր զգեստն ու կոշիկները թողել էր գետի ափին՝ ինձ վախեցնելու և ոստիկանության ուշադրությունը ջրի վրա կենտրոնացնելու համար։
Ամենասարսափելին այն էր, թե ինչ էր ասել աղջկաս։
— Հայրդ ինքը գիտեր, որ քեզ տանելու եմ։ Նա այլևս քեզ չի ուզում։
Բայց Անին չէր հավատացել։
— Իմ հայրիկը երբեք ինձ այդպես չէր թողնի,— ասել էր նա։
Երբ ոստիկանները հարցրել էին, թե արդյոք ես որևէ կապ ունեմ իր անհետանալու հետ, աղջիկս անմիջապես պատասխանել էր.
— Ո՛չ։ Իմ հայրիկը երբեք նման բան չէր անի։
Հենց նրա ցուցմունքներից հետո քննիչները սկսել էին նորից ստուգել նախապես հավաքված ապացույցները։
Պարզվել էր, որ Գոռը դեռ շաբաթներ առաջ փորձել էր մոտենալ ինձ։
Նա մի անգամ ներկայացել էր մեր ընդհանուր ծանոթի միջոցով՝ իբր ցանկանալով հաշտվել։
Մենք կարճ հանդիպում էինք ունեցել սրճարանում։
Այդ ժամանակ իմ հեռախոսը մի քանի րոպեով թողել էի սեղանին, երբ գնացել էի պատվերս վերցնելու։
Քննիչները պարզել էին, որ այդ հանդիպման ժամանակ Գոռը կարողացել էր գաղտնի միացնել իմ հաղորդագրությունների հաշիվը մեկ այլ սարքի։
Դրանից հետո նա իմ հաշվից հաղորդագրություններ էր ուղարկել և ջնջել դրանք, որպեսզի հետագայում թվար, թե ես եմ մասնակցել աղջկաս անհետացման կազմակերպմանը։
Տեխնիկական փորձաքննությունը ցույց էր տվել, որ կասկածելի հաղորդագրություններն ուղարկվել էին ուրիշ սարքից։
Այդ սարքի հետ կապված տվյալներն էլ քննիչներին տարել էին Գոռի մոտ։
Բացի այդ, գետի մոտ գտնվող տեսախցիկներից մեկում երևում էր, թե ինչպես էր Գոռը աղջկաս նստեցնում մեքենան։
Այդ հատվածը սկզբնական ուսումնասիրության ժամանակ չէր հայտնաբերվել, որովհետև տեսախցիկը պատկանում էր մոտակա փոքրիկ օբյեկտին, որի ձայնագրությունները ոստիկաններին ավելի ուշ էին փոխանցվել։
Այժմ ամեն ինչ պարզ էր։
Գոռը տարիներ շարունակ ինձ էր մեղադրել իր խնդիրների համար։
Նա որոշել էր վրեժ լուծել՝ միաժամանակ ինձ ներկայացնելով որպես սեփական աղջկաս առևանգման մասնակից։
Քննիչը նայեց ինձ։
— Արմե՛ն, մենք սխալվել ենք։ Հավաքված նոր ապացույցները հաստատում են, որ դուք մասնակցություն չեք ունեցել։ Ներողություն ենք խնդրում։
Ես միայն մեկ բան էի ուզում։
— Կարո՞ղ եմ հիմա աղջկաս տեսնել։
Մեկ ժամ անց ինձ տարան այն սենյակը, որտեղ Անին սպասում էր։
Երբ դուռը բացվեց, նա միանգամից վեր թռավ։
— Պապա՜։
Նա վազեց դեպի ինձ։
Ես ծնկի իջա ու գրկեցի նրան այնքան ամուր, որքան երբեք չէի գրկել։
Երկուսս էլ լաց էինք լինում։
— Պա՛պ, գիտեի, որ ինձ չես թողնի,— շշնջաց նա։
— Աղջի՛կս, ես քեզ երբեք չեմ թողնի։
— Նա անընդհատ ասում էր, թե դու չես գալու։ Բայց ես գիտեի, որ ստում է։
Գլուխս դրեցի նրա ուսին։
Այդ պահին աշխարհում ոչ մի բան ինձ ավելի կարևոր չէր թվում, քան այն, որ աղջիկս ողջ էր և նորից իմ գրկում։
Գոռին ձերբակալեցին նույն գիշեր, երբ ոստիկանները հայտնաբերեցին նրա մեքենան։
Նրա նկատմամբ սկսվեց քրեական վարույթ՝ առևանգման և կեղծ ապացույցներ ստեղծելու հետ կապված գործողությունների համար։
Իսկ մենք վերադարձանք տուն։
Բայց ամեն ինչ անմիջապես նախկինի պես չդարձավ։
Անին առաջին շաբաթներին վախենում էր մենակ մնալ։
Նույնիսկ երբ խանութ էի գնում, հարցնում էր.
— Պա՛պ, շուտ կգա՞ս։
Ես նրան միշտ ասում էի, թե ուր եմ գնում և երբ եմ վերադառնալու։
Մենք դիմեցինք նաև մասնագետի, որպեսզի նա կարողանա աստիճանաբար հաղթահարել կատարվածի հետևանքով առաջացած վախը։
Մի երեկո Անին մոտեցավ ինձ։
Ձեռքին մեր գետի ափին արած լուսանկարն էր։
Այն տպել էր տվել։
— Պա՛պ, կարո՞ղ ենք սա շրջանակի մեջ դնել։
Նայեցի լուսանկարին։
Այնտեղ երկուսով ժպտում էինք։
Իսկ հետին պլանում կանգնած էր այն մարդը, որը քիչ անց ամբողջ կյանքներս փոխելու էր։
— Անի՛, այս նկարը ինձ հիշեցնում է կյանքիս ամենասարսափելի օրը։
Նա գլուխը տարուբերեց։
— Իսկ ինձ հիշեցնում է, որ մենք այդ օրը միասին էինք։ Հիմա էլ ենք միասին։
Ես երկար նայեցի աղջկաս։
Հետո վերցրի լուսանկարը և դրեցի շրջանակի մեջ։
Այն տեղադրեցինք հյուրասենյակում՝ նրա մոր լուսանկարի կողքին։
Այդ օրը մի բան հասկացա։
Ոստիկաններն իմ մեջ կասկածյալ էին տեսել։
Եղբայրս՝ մարդ, ումից ուզում էր վրեժ լուծել։
Բայց աղջիկս իմ մեջ տեսնում էր այն մարդուն, որը երբեք իրեն չէր լքի։
Եվ նույնիսկ այն պահին, երբ ուրիշներն ինձ չէին հավատում, նա վստահ էր, որ ես կգամ իր հետևից։
Հիմա, երբ այդ լուսանկարին եմ նայում, այլևս միայն վախը չեմ հիշում։
Հիշում եմ աղջկաս ձայնը, երբ նա վազեց դեպի ինձ ու գոռաց. «Պապա՜»։
Այդ մեկ բառի համար ես պատրաստ էի ամեն ինչի։
Իսկ դուք կկարողանայի՞ք ներել ոստիկաններին, եթե ձեր երեխան անհետացած լիներ, իսկ ձեզ սխալմամբ ձերբակալած լինեին՝ թույլ չտալով մասնակցել որոնումներին։
