82-ամյա հայրս նկատել էր, որ ամեն անգամ հեռախոսի զանգից իր շունը կատաղի հաչում է։ Մի առավոտ շունը ատամներով բռնեց հեռախոսի լարն ու այնքան ուժեղ քաշեց, որ սարքն ընկավ հատակին։ Հայրս բարկացավ, բայց նույն երեկոյան, երբ ոստիկանները եկան մեր տուն ու հարցրին բակի մոտ կանգնող սպիտակ մեքենայի մասին, պարզվեց՝ շունը մի բան էր նկատել, որը մենք չէինք հասկացել…
Հայրս՝ Արամը, ութսուներկու տարեկան է։
Մորս մահից հետո արդեն երկու տարի է՝ մենակ է ապրում մեր հին բնակարանում։
Միակ մշտական ընկերը փոքրիկ Թեդին է՝ բաց շագանակագույն, գանգուր մազերով շնիկը։
Հայրս նրան պարզապես ընտանի կենդանի չի համարում։
Թեդին դարձել է նրա ամենամտերիմ ուղեկիցը։
Ամեն առավոտ հայրս սուրճ է պատրաստում, նստում հյուրասենյակի բազմոցին, իսկ Թեդին բարձրանում է ծնկներին։
Այդպես կարող են ժամերով նստել։
Բայց մի քանի շաբաթ առաջ շան վարքագիծը կտրուկ փոխվեց։
Ամեն ինչ սկսվեց սովորական երեքշաբթի առավոտյան։
Ժամը ինն անց տասնհինգին տան հեռախոսը զանգեց։
Թեդին, որը հանգիստ քնած էր հորս ծնկներին, հանկարծ վեր թռավ։
Սկսեց կատաղի հաչել։
Այնքան բարձր, որ հայրս իսկապես վախեցավ։
— Թեդի՛, ի՞նչ է պատահել քեզ։ Հանգստացի՛ր։
Բայց շունը վազեց հեռախոսի մոտ ու կանգնեց սարքի դիմաց։
Հենց զանգն ավարտվեց, նա լռեց։
Հայրս մտածեց՝ պատահականություն է։
Սակայն հաջորդ առավոտ նույնը կրկնվեց։
Այս անգամ հայրս հասցրեց վերցնել լսափողը։
— Ալո՛։
Սկզբում ոչ ոք չպատասխանեց։
Միայն թույլ շնչառություն էր լսվում։
Հետո տղամարդու խուլ ձայնն ասաց.
— Պարո՛ն Արամ, դուք դեռ նույն հասցեո՞ւմ եք ապրում։
Հայրս զարմացավ։
— Ո՞վ է խոսում։
Բայց այդ պահին Թեդին կրկին սկսեց կատաղի հաչել։
Հայրս ստիպված անջատեց հեռախոսը։
Երբ ինձ պատմեց, առանձնապես չանհանգստացա։
— Պա՛պ, գուցե ինչ-որ մեկը սխալ համար է հավաքել։
Բայց մեկ շաբաթ անց հայրս զանգահարեց ու ասաց.
— Լիլի՛թ, այսօր հեռախոսը դեռ չէր զանգել, բայց Թեդին արդեն կանգնած էր դրա մոտ ու հաչում էր։ Կարծես նախօրոք գիտեր։
Եվ երկու օր անց տեղի ունեցավ այն, ինչից հետո ես այլևս չկարողացա անտեսել նրա անհանգստությունը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Կիրակի առավոտյան ժամը ինն անց տասնյոթին հեռախոսը կրկին զանգեց։
Հայրս նստած էր հյուրասենյակում։
Թեդին հանկարծ վեր թռավ ու նետվեց հեռախոսի կողմը։
Բայց այս անգամ միայն հաչելով չսահմանափակվեց։
Նա ատամներով բռնեց հեռախոսի լարը և այնքան ուժեղ քաշեց, որ ամբողջ սարքն ընկավ փոքրիկ սեղանից։
Լարը դուրս եկավ վարդակից։
Զանգն ընդհատվեց։
Հայրս բարկացավ։
— Թեդի՛, ի՞նչ ես անում։ Այսպես հեռախոսս կփչացնես։
Շունը կանգնած էր հատակին ընկած սարքի մոտ։
Ամբողջ մարմնով դողում էր։
Արագ էր շնչում։
Հայրս առաջին անգամ զգաց, որ սա պարզապես զանգի ձայնից նյարդայնանալու սովորություն չէ։
Թեդին իսկապես ինչ-որ բանից վախենում էր։
Այդ օրը կեսօրին գնացի հորս տուն։
Նա ինձ ցույց տվեց վնասված հեռախոսը։
— Տե՛ս, Լիլի՛թ։ Լարը գրեթե պոկել է։
Ստուգեցի սարքը։
Պարզվեց՝ լարը վնասվել է, և հեռախոսն այլևս նորմալ չէր աշխատում։
— Պա՛պ, նորը կգնեմ։ Բայց եթե Թեդին այսպես շարունակի, լավ կլինի նաև անասնաբույժի հետ խորհրդակցել։
Հայրս գլխով արեց։
Երբ արդեն պատրաստվում էի հեռանալ, նա հանկարծ բռնեց ձեռքս։
— Աղջի՛կս, մի բան կա, որ դեռ չեմ պատմել։
Նրա ձայնը լուրջ էր։
— Ի՞նչ է եղել։
Նա նայեց Թեդիին, հետո՝ ինձ։
— Երեկ երեկոյան նորից զանգել էին։
— Ո՞վ։
— Չգիտեմ։ Տղամարդ էր։
— Ի՞նչ էր ուզում։
Հայրս մի պահ լռեց։
— Ասաց՝ քո մայրը տարիներ առաջ իրեն պատկանող մի բան է վերցրել։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ։
— Ասաց, որ այդ իրը դեռ մեր տանն է։ Եվ երկուշաբթի գալու է այն վերցնելու։
Չէի հավատում լսածիս։
— Պա՛պ, ինչո՞ւ ինձ անմիջապես չես ասել։
Նա անհարմար շարժվեց։
— Որովհետև այդ մարդը մորդ անունը գիտեր։
— Դա դեռ ոչինչ չի նշանակում։
— Գիտեր նաև, թե երիտասարդ տարիներին որ հիվանդանոցում է աշխատել։
Մայրս՝ Սոնան, քառասուն տարի բուժքույր էր աշխատել։
Նա շատ մարդկանց էր ճանաչում։
Բայց երբեք չէր պատմել որևէ մեկի հետ նման վեճ ունենալու մասին։
— Իսկ այդ տղամարդն ասա՞ց, թե իրեն պատկանող ինչ իրի մասին է խոսքը։
— Ո՛չ։ Միայն ասաց, որ երկուշաբթի կգա ու ամեն ինչ կբացատրի։
Սիրտս անհանգիստ բաբախում էր։
— Պա՛պ, ոչ մի դեպքում անծանոթ մարդու դուռ չբացես։
— Չեմ բացի, աղջի՛կս։
— Եվ եթե նորից զանգի, որևէ տեղեկություն մի՛ տուր։ Ո՛չ այն մասին, թե տանը մենակ ես, ո՛չ էլ իմ այցելությունների մասին։
Հայրս համաձայնեց։
Բայց ես արդեն զգում էի, որ ինչ-որ բան այն չէ։
Հաջորդ առավոտ կապ հաստատեցի հեռախոսային օպերատորի հետ։
Բացատրեցի, որ հորս անհայտ մարդիկ են զանգահարում, տարօրինակ հարցեր տալիս և սպառնում այցելել։
Աշխատակիցը խորհուրդ տվեց դիմել ոստիկանություն։
Այդպես էլ արեցի։
Պատմության շարունակությունը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
