Մայրս միշտ զգուշացնում էր. «Երբեք պապիկիդ հետ մենակ լիճ մի գնա»։ Բայց երբ ութ տարեկան էի, պապս ինձ նավակով տարավ լճի մեջտեղը, անջատեց շարժիչն ու շշնջաց. «Մայրդ վախենում է, որ կիմանաս՝ ինչ եմ արել նրա հետ քո տարիքում»։ Այդ պահին սարսափից քարացա։
Ութ տարեկան էի, երբ կյանքում առաջին անգամ իսկապես վախեցա սեփական պապիկից։
Պապիս անունը Սուրեն էր։ Յոթանասունչորս տարեկան էր, սպիտակ մազերով, գրեթե միշտ արևային ակնոց էր կրում։
Մեր ընտանիքում բոլորը նրան հանգիստ ու բարի մարդ էին համարում։
Բոլորը՝ բացի մորիցս։
Մայրս՝ Անահիտը, երբեք թույլ չէր տալիս, որ պապիկի հետ մենակ լիճ գնամ։
Ամեն անգամ, երբ պապս առաջարկում էր նավակով զբոսնել, մայրս անմիջապես միջամտում էր։
— Ո՛չ, պա՛պ։ Մենք արդեն խոսել ենք այդ մասին։
Պապս սովորաբար լռում էր։
Բայց երբեմն նրա դեմքին տարօրինակ արտահայտություն էր հայտնվում, կարծես մայրս հիշեցրել էր մի բան, որը նա ամբողջ ուժով փորձում էր մոռանալ։
Մի օր հարցրի.
— Մա՛մ, ինչո՞ւ չեմ կարող պապիկի հետ նավակ նստել։
Նա երկար լռեց։
Հետո պատասխանեց.
— Որովհետև երբ քո տարիքում էի, պապիկդ մի բան արեց, որը մինչև հիմա չեմ կարողանում մոռանալ։
— Ի՞նչ արեց։
Մորս աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Դեռ փոքր ես, որ հասկանաս։
Այդ խոսքերը երկար ժամանակ հանգիստ չէին տալիս ինձ։
Մի ամառ ամբողջ ընտանիքով գնացինք պապիկիս ամառանոցը։ Այն գտնվում էր մեծ լճի ափին։
Մի առավոտ ծնողներս մեքենայով գնացին հարևան քաղաք՝ գնումներ կատարելու։
Ես մնացի պապիկի հետ։
Սկզբում ամեն ինչ սովորական էր։ Նա նախաճաշ պատրաստեց, հետո առաջարկեց զբոսնել այգում։
Բայց երբ հասանք նավամատույցին, հանկարծ կանգ առավ։
— Անի՛, կուզե՞ս մի քիչ նավակով զբոսնենք։
Հիշեցի մորս զգուշացումը։
— Մաման չի թողնում։
Պապս երկար նայեց ջրին։
— Գիտեմ։ Բայց մի բան կա, որ մայրդ քեզ երբեք չի պատմել։
— Ի՞նչ։
Նա հանեց արևային ակնոցը։
— Դա կարող եմ ցույց տալ միայն լճի մեջտեղում։
Չգիտեի՝ ինչ պատասխանել։
— Շուտ կվերադառնանք։ Բայց եթե չես ուզում, չենք գնա։
Վերջապես համաձայնեցի։
Պապս օգնեց հագնել փրկարար բաճկոնը, ստուգեց նավակը, և մենք հեռացանք ափից։
Սկզբում ամեն ինչ հիանալի էր։
Բայց երբ արդեն բավական հեռացել էինք, պապս հանկարծ անջատեց շարժիչը։
Շուրջներս միայն ջուր էր։
— Պապի՛, ինչո՞ւ կանգնեցինք։
Նա շրջվեց դեպի ինձ։
— Անի՛, մայրդ վախենում է, որ կիմանաս՝ ինչ եմ արել նրա հետ, երբ քո տարիքում էր։
Սիրտս սկսեց ուժգին բաբախել։
— Դու մայրիկին վա՞տ բան ես արել։
Պապս գլուխը կախեց։
— Այո՛, աղջի՛կս։ Շատ վատ բան։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Ես ամուր բռնեցի փրկարար բաճկոնիս կապերը։
— Ուզում եմ տուն գնալ։
— Կգնանք, սիրելի՛ս։ Բայց նախ ուզում եմ մի բան ցույց տալ։
Պապս նավակի նստարանի տակից հանեց մեծ, սև պայուսակ։
Դրեց մեր միջև։
— Սա երեսունվեց տարի թաքցրել եմ։
— Ի՞նչ կա մեջը։
Նա բացեց կայծակաճարմանդը։
Ներսում փոքրիկ աղջկա հին զգեստ կար, դեղնած ծրարներ և մի զույգ վարդագույն կոշիկ։
Կոշիկներից մեկը պատռված էր։
Պապս վերցրեց այն։ Ձեռքերը դողում էին։
— Սրանք մայրիկիդ են պատկանել։
— Ինչո՞ւ ես պահել։
Նա փակեց աչքերը։
— Որովհետև այն օրը, երբ մայրդ կորցրեց այս կոշիկը, մեր ընտանիքում ամեն ինչ փոխվեց։
Հետո հանեց հին լուսանկար։
Նկարում մոտավորապես իմ տարիքի աղջիկ էր՝ կանգնած նույն լճի ափին։ Կողքին պապս էր՝ շատ ավելի երիտասարդ։
Լուսանկարի հետևում կարմիր թանաքով գրված էր.
«Օգոստոսի 17։ Այն օրը, երբ Անահիտը դադարեց ինձ վստահել»։
Աչքերս լցվեցին արցունքներով։
— Պապի՛, ի՞նչ ես արել մամային։
Նա երկար լուռ մնաց։
— Ստիպել եմ անել մի բան, որից նա սարսափելի վախենում էր։
— Ի՞նչ բան։
Պապս նայեց ջրին։
— Այդ օրը նա աղաչում էր, որ կանգ առնեմ։ Բայց ես չլսեցի։
Սկսեցի լաց լինել։
— Պապի՛, խնդրում եմ, ինձ տուն տար։
Նա անմիջապես փակեց պայուսակը։
— Լավ, Անի՛։ Ներիր ինձ։ Չպետք է առանց մայրիկիդ թույլտվության քեզ այստեղ բերեի։
Պապս միացրեց շարժիչը։
Հենց այդ պահին նրա հեռախոսը զանգեց։
Էկրանին մորս անունն էր։
— ՍՈՒՐԵ՛Ն, ՈՐՏԵ՞Ղ ԵՔ, — լսեցի մորս սարսափած ձայնը։
— Լճի վրա ենք։
Մի քանի վայրկյան լռություն տիրեց։
Հետո մայրս գոռաց.
— ԴՈՒ ՆՈՐԻ՞Ց ՆՈՒՅՆ ԲԱՆՆ ԵՍ ԱՐԵԼ։
Երբեք չէի լսել, որ մայրս այդպես գոռա։
— Անահի՛տ, արդեն վերադառնում ենք։
— ԱՆՄԻՋԱՊԵՍ ԵՐԵԽԱՅԻՆ ԱՓ ԲԵ՛Ր։
Երբ հասանք նավամատույցին, մայրս արդեն այնտեղ էր։
Նա վազեց, գրկեց ինձ ու սկսեց լաց լինել։
— Անի՛, լա՞վ ես։
Գլխով արեցի։
Հետո շշնջացի.
— Մա՛մ, պապիկն ասաց, որ քեզ շատ վատ բան է արել։
Մայրս շրջվեց դեպի նրան։
— Պա՛պ, քեզ խնդրել էի երբեք չկրկնել դա։
Պապս կանգնած էր մեզնից մի քանի քայլ հեռու։
Չփորձեց արդարանալ։
— Ուզում էի վերջապես ուղղել անցյալի սխալը։
Մայրս դառնությամբ պատասխանեց.
— Անցյալը չես կարող ուղղել՝ նույն սխալը կրկնելով։
Այդ երեկո պատահաբար լսեցի նրանց խոսակցությունը։
Մայրս արտասվում էր։
— Ես ութ տարեկան էի, պա՛պ։ Ընդամենը ութ։ Անդադար ասում էի, որ վախենում եմ, իսկ դու ստիպում էիր համարձակ լինել։
— Գիտեմ, — պատասխանեց պապս։ — Երբեք ինձ չեմ ներել։
Այլևս չկարողացա լսել։
Պատմության շարունակությունը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
