78 տարեկանում հրաժարվեցի ամբողջ ունեցվածքս որդուս անունով փոխանցել։ Հաջորդ առավոտ նա երկու անծանոթի հետ եկավ իմ տուն։ Բայց երբ հասկացա՝ ինչի համար են եկել, մի զանգ կատարեցի, և որդուս դեմքը գունատվեց…
Ես Ռուբենն եմ՝ 78 տարեկան։ Վեց տարի առաջ կորցրի կնոջս՝ Սաթենիկին։ Դրանից հետո մենակ եմ ապրում այն տանը, որը տարիներ առաջ միասին էինք գնել։
Ինքս եմ հոգում առօրյա բոլոր գործերս։ Ճաշ եմ պատրաստում, մեքենա վարում, գնումներ անում ու վճարում հաշիվներս։ Հիսուն տարվա աշխատանքից հետո ուզում էի պարզապես հանգիստ ծերություն ունենալ։ Ունեի սեփական տուն և այնքան խնայողություն, որ ինձ մինչև կյանքի վերջ բավական կլիներ։
Միակ որդիս՝ Արմենը, 46 տարեկան է։ Ժամանակին վճարել եմ նրա ուսման համար, օգնել բնակարան գնել, բազմիցս ֆինանսապես աջակցել ընտանիքին։ Միշտ հավատացել եմ, որ անում եմ հնարավորը՝ նրա ապագան ապահովելու համար։
Բայց անցած կիրակի Արմենն անսպասելի առաջարկով եկավ։
— Պա՛պ, պետք է խոսենք ունեցվածքիդ մասին։
Ժպտացի։
— Ի՞նչ է պատահել։ Ես դեռ ոչ մի տեղ չեմ պատրաստվում գնալ։
Նա լուրջ մնաց։
— Արդեն յոթանասունութ տարեկան ես։ Տունն ու խնայողություններդ իմ անունով փոխանցիր։ Այդպես ամեն ինչ ավելի հեշտ կլինի։
Հրաժարվեցի։ Ուզում էի ինքս տնօրինել այն, ինչ ամբողջ կյանքում վաստակել էի։
— Եթե չհամաձայնես, ստիպված կլինենք ծերանոց տեղափոխելու հարցը քննարկել։ Ու մի՛ կարծիր, թե թոռներիդ այդքան հաճախ կտեսնես։
Մի պահ խոսել չէի կարողանում։ Ամենից շատ ցավեցրեց ոչ թե ունեցվածքիս հանդեպ հետաքրքրությունը, այլ սեփական երեխայից այդ խոսքերը լսելը։
— Արմե՛ն, ես քո հայրն եմ։ Իսկապե՞ս կարծում ես՝ կարող ես ինձ այդպիսի պայմաններ թելադրել։
Նա վեր կացավ։
— Մինչև վաղը մտածիր։ Հետո կխոսենք։
Այդ երեկո երկար նստեցի հյուրասենյակում՝ նայելով Սաթենիկի լուսանկարին։ Հիշեցի, թե ինչպես էինք ուրախանում որդուս առաջին հաջողություններով, ինչպես էինք օգնում նրան ինքնուրույն կյանք սկսել։ Երբեք չէինք պատկերացրել, որ մի օր ստիպված կլինեմ հենց նրանից պաշտպանել իմ տունը։
Հաջորդ առավոտ ուղիղ ժամը ութին դռան զանգը հնչեց։ Շեմին Արմենն էր՝ երկու անծանոթի հետ։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Նրանցից մեկը մուգ բաճկոնով տղամարդ էր, մյուսը՝ թղթապանակը ձեռքին մի կին։ Արմենն այնպես վստահ էր կանգնած, կարծես արդեն համաձայնությունս ստացել էր։
— Պա՛պ, ծերերի խնամքի կենտրոնի աշխատակիցներ են։ Կօգնեն հասկանալ՝ հետագայում որտեղ ու ինչպես պիտի ապրես։
Կինը քաղաքավարի բարևեց։
— Պարո՛ն Ռուբեն, ձեր որդին տեղեկացրել է, որ ձեզ համար արդեն դժվար է միայնակ ապրելը։ Ուզում ենք քննարկել խնամքի հնարավոր տարբերակները։
Նայեցի Արմենին։
— Իսկ ո՞վ է ձեզ ասել, թե ես ուզում եմ որևէ տեղ տեղափոխվել։
Կինը լռեց ու հայացք գցեց որդուս։ Արմենը չկորցրեց ինքնավստահությունը։
— Պա՛պ, երեկ արդեն բացատրեցի։ Պարզապես ուզում եմ ամեն ինչ ժամանակին կազմակերպել։
Հյուրերին ներս հրավիրեցի։ Պետք էր այս ամենը հանգիստ ու պարզ ձևով բացահայտել։ Արմենը հավանաբար մտածեց, որ վերջապես զիջել եմ։ Բայց ես հեռախոսս վերցրի և զանգեցի ոստիկանություն։
Նրա ժպիտը միանգամից անհետացավ։
— Պա՛պ, ինչո՞ւ ես դա անում։
Օպերատորին բացատրեցի, որ որդիս ճնշում է ինձ՝ պահանջելով իրեն փոխանցել ունեցվածքս, սպառնում է սահմանափակել թոռներիս տեսնելը և հիմա անծանոթ մարդկանց է բերել, թեև ես երբեք չեմ համաձայնել տեղափոխվել։
— Դու իրո՞ք սեփական որդուդ դեմ ես բողոքում,— ընդհատեց Արմենը։
— Ես պարզապես ուզում եմ, որ իմ որոշումը հարգեն։ Մի՞թե դա այդքան շատ է։
Խնամքի կենտրոնի աշխատակիցները շփոթված իրար նայեցին։ Մի պահ նրանք կարծես չէին հասկանում՝ ինչու է որդիս այդքան վստահ պատմել իմ համաձայնության մասին, երբ ես հենց իրենց ներկայությամբ հակառակն եմ ասում։ Նրանց անհարմար վիճակն էլ էր ցավալի. նրանք եկել էին օգնություն առաջարկելու՝ չիմանալով, որ ես այդ օգնությունը չեմ խնդրել։ Կինն ասաց.
— Մեզ հայտնել էին, որ դուք պատրաստ եք քննարկել տեղափոխությունը։
— Ես նման բան չեմ ասել։
Քսան րոպե անց երկու ոստիկան եկան։ Արմենի տոնը փոխվեց։ Հիմա նա ասում էր, որ պարզապես անհանգստանում է իմ առողջությամբ և ուզում է անվտանգ պայմաններ ապահովել։ Ես լսում էի նույն մարդուն, որը երեկ սպառնացել էր հեռացնել ինձ թոռներիցս, իսկ հիմա այդ սպառնալիքի մասին մի բառ չէր ասում։ Ինձ համար ամենակարևորը հենց այդ հակասությունը պարզ դարձնելն էր։
Ոստիկաններից մեկը հարցրեց.
— Կարողանո՞ւմ եք ինքնուրույն վարել տնային տնտեսությունը։
— Այո՛։ Ինքս եմ պատրաստում, գնումներ անում, հաշիվներս վճարում։
— Իսկ ձեր տանն ապահով զգո՞ւմ եք ձեզ։
— Մինչև երկու օր առաջ նույնիսկ չէի մտածում, որ կարող եմ այլ պատասխան ունենալ։
Դադար տվեցի և կրկին վերցրի հեռախոսս։ Նախորդ օրը, երբ Արմենը խոսել էր ժառանգության մասին, միացրել էի ձայնագրությունը։ Ինքս էլ չէի հավատում լսածիս և ուզում էի բառացի հիշել նրա ասածը։ Հիմա ոստիկաններին առաջարկեցի լսել։
Հնչեց որդուս ձայնը.
«Եթե չհամաձայնես, ստիպված կլինենք ծերանոց տեղափոխելու հարցը քննարկել։ Ու մի՛ կարծիր, թե թոռներիդ այդքան հաճախ կտեսնես»։
Հյուրասենյակում լռություն տիրեց։ Արմենը ապշած նայեց ինձ։
— Դու մեր խոսակցությո՞ւնն ես ձայնագրել։
— Այո՛։ Ուզում էի համոզվել, որ քեզ ճիշտ եմ հասկացել։
Ոստիկանները նրանից բացատրություն պահանջեցին, ապա խոսեցին խնամքի կենտրոնի աշխատակիցների հետ։ Պարզվեց՝ Արմենը մի քանի անգամ կապվել էր նրանց հետ և պնդել, թե ես այլևս դժվարությամբ եմ ինձ սպասարկում ու պատրաստ եմ տեղափոխվել։ Բայց այդ համաձայնությունը երբեք չէի տվել։
Քննարկման ընթացքում ոստիկաններից մեկը ևս մի հարց ուղղեց ինձ.
— Նկատե՞լ եք, որ որդին առանց ձեր թույլտվության հետաքրքրվել է բանկային հաշիվներով։
Հիշեցի երեք օր առաջ ստացած զանգը։ Բանկից հարցրել էին՝ արդյոք Արմենին լիազորել եմ իմ հաշիվների մասին տեղեկություններ ստանալ։ Այն ժամանակ մեծ նշանակություն չէի տվել։ Մտածել էի՝ որդիս գուցե ինչ-որ փաստաթղթի համար է հետաքրքրվել, և չէի ցանկացել կասկածել նրան։ Բայց հիմա բանկի զանգն ուրիշ իմաստ ստացավ։ Ես նույնիսկ չգիտեի՝ արդյոք որևէ տվյալ նրան տվել էին։ Հիմա այդ դրվագը պատմեցի ոստիկաններին։
— Թյուրիմացությո՜ւն է,— բողոքեց որդիս։— Դուք ինձ հանցագործ եք ներկայացնում։
Ոստիկանները բացատրեցին, որ կարձանագրեն ցուցմունքս, իսկ ֆինանսների վերաբերյալ հնարավոր չթույլատրված գործողությունները հարկավոր է առանձին ստուգել։ Նշեցին նաև, որ իմ բնակության ու ունեցվածքի վերաբերյալ որոշումները պետք է իմը լինեն։
Նրանց հեռանալուց հետո խնամքի կենտրոնի աշխատակիցները ներողություն խնդրեցին։
— Եթե իմանայինք, որ համաձայնություն չեք տվել, նման ձևով չէինք ներկայացնի տեղափոխության հարցը,— ասաց կինը։
Շնորհակալություն հայտնեցի, իսկ հետո շրջվեցի որդուս կողմը։ Նա կանգնած էր դռան մոտ ու խուսափում էր աչքերիս նայելուց։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
