Ուրբաթ երեկոյան հարսս երեք թոռներիս թողեց դռանս առաջ ու առանց սպասելու հեռացավ։ Բայց հաջորդ առավոտ նրանց ճամպրուկում գտածս ստիպեց անմիջապես զանգել որդուս

Ուրբաթ երեկոյան հարսս երեք թոռներիս թողեց դռանս առաջ ու առանց սպասելու հեռացավ։ Բայց հաջորդ առավոտ նրանց ճամպրուկում գտածս ստիպեց անմիջապես զանգել որդուս

Սկզբում կարծում էի, թե այդ շաբաթավերջի ամենավատ բանը այն է, որ հարսս ինձ անվճար դայակ է համարում։ Սխալվում էի։ Ամենասարսափելին ճամպրուկի մեջ դրված ծննդյան վկայականներն էին, սվիտերի մեջ փաթաթված փոքրիկ մրցանակը և թոռանս հայտնաբերած ավիատոմսերը։ Դրանց պատճառով որդիս պիտի մի հարց տար, որի պատասխանը լսելու պատրաստ չէինք։

Ուրբաթ երեկոները մեր տանը սովորաբար խաղաղ են։ Սիրում եմ այդ լռությունը։ Այդ օրը հենց նոր էի թեյնիկը դրել, երբ դռան զանգը հնչեց։ Ժամը վեցն անց կես էր. խոհանոցի ժամացույցին էի նայում ու մտածում, թե այդ ժամին առանց զգուշացնելու ով կարող էր գալ։

Բացեցի դուռն ու շեմին տեսա երեք թոռներիս։ Ութամյա Նարեկը մի ձեռքով ամուր բռնել էր մեծ ճամպրուկի բռնակը։ Վեցամյա Տիգրանը մեջքին դպրոցական պայուսակ ուներ, իսկ չորսամյա Մանեն փափուկ նապաստակն այնպես էր սեղմել կրծքին, որ նրա ականջները ծալվել էին։

Երեխաները սկզբում ոչինչ չասացին։ Պարզապես նայում էին ինձ։ Սովորաբար նրանք վազելով էին ներս մտնում, միաժամանակ խոսում ու իրար ընդհատում։ Այս անգամ նույնիսկ փոքրիկ Մանեն լուռ էր։ Նրանց հետևում՝ փողոցի ծայրին, հարսիս՝ Մարինեի արծաթագույն մեքենան արդեն շրջվում էր դեպի գլխավոր ճանապարհը։ Ո՛չ ինձ էր սպասում, ո՛չ էլ փորձում էր համոզվել, որ երեխաները տուն են մտել։ Երեքն էլ կանգնել էին աստիճաններին՝ իրենց պայուսակների հետ, կարծես ինչ-որ մեկը նախապես հրահանգել էր այնտեղ սպասել։

Դուրս եկա շքամուտքից ու զանգեցի նրան։ Պատասխանեց երկրորդ զանգից։

— Ո՞ւր ես գնում, Մարինե՛։

— Երկու օրով գնում եմ հանգստանալու։ Վահեն տեղյակ է։

Վահեն իմ միակ որդին է։

— Բայց ինձ ոչ ոք չի հարցրել՝ կարո՞ղ եմ երեխաներին պահել։

Նա ծանր հառաչեց։

— Դու գլուխ կհանես,— ասաց ու անջատեց հեռախոսը։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Մի պահ հեռախոսը ականջիս պահած կանգնած էի՝ նայելով, թե ինչպես են մեքենայի հետևի լույսերը փոքրանում, մինչև ամբողջովին անհետացան անկյունի հետևում։ Բարկացած էի։ Մարինեի հետ երբեք առանձնապես մտերիմ չէինք եղել, բայց հարգում էի նրան՝ որպես որդուս կնոջ ու թոռներիս մոր։ Երբ օգնության կարիք էին ունենում, միշտ աջակցում էի։ Սակայն կամավոր օգնելը մի բան է, իսկ երեք փոքր երեխաների առանց զգուշացնելու շեմիդ թողնելը՝ բոլորովին այլ։

Խորը շունչ քաշեցի ու նայեցի նրանց։ Մանեն ինձ էր նայում, Տիգրանը՝ իր կոշիկներին, իսկ Նարեկի հայացքն անհանգստացնող չափով լուրջ էր։ Նա կարծես արդեն հասկանում էր, որ մեծերը բարկացած են, ու փորձում էր պարզել՝ գուցե ինքն է մեղավոր։ Նրանք ոչ մի մեղք չունեին։ Հեռախոսս դրեցի գրպանս ու ժպտացի։

— Դե տեսնենք՝ ովքեր են այսօր ինձ հյուր եկել։ Ո՞վ է սոված։

Մոտ մեկ ժամ անց զանգեց Վահեն։

— Ների՛ր, մա՛մ։ Մարինեն ասաց, որ համաձայնել ես երեխաներին պահել։

— Ես ոչ մի բանի չեմ համաձայնել։

Մի քանի վայրկյան լռություն տիրեց։

— Նա ասաց, թե դու ինքդ ես առաջարկել։

— Վահե՛, նրանց գալու մասին իմացա այն պահին, երբ դուռս զանգեցին։ Մարինեն արդեն հեռանում էր։

— Իսկ դու որտե՞ղ ես,— հարցրի։

— Գրասենյակում։ Մի կարևոր նախագծի վրա ենք աշխատում, մինչև կիրակի այստեղ եմ լինելու։

Այսինքն՝ Մարինեն երկուսիս էլ ստել էր։ Ինձ ասել էր, թե Վահեն գիտի, որդուս էլ համոզել էր, թե ես համաձայն եմ։ Բայց ինչո՞ւ։ Չէի հասկանում՝ ինչու սովորական շաբաթավերջի համար այդքան սուտ էր անհրաժեշտ։ Որոշեցի առայժմ չվախեցնել երեխաներին ու սպասել, մինչև պարզ լինի իրականությունը։

Շաբաթ առավոտյան լավ նախաճաշ պատրաստեցի։ Մանեն նստած նկարում էր, Տիգրանը ուտում էր, իսկ Նարեկը գրեթե ձեռք չէր տալիս իր ափսեին։ Անընդհատ նայում էր պատուհանից դուրս։

— Տատի՛կ,— վերջապես խոսեց նա։

— Ասա՛, սիրելիս։

— Մենք հիմա քե՞զ մոտ ենք ապրելու։

Քիչ էր մնում տապակը ձեռքիցս ընկներ։

— Ինչո՞ւ ես այդպես կարծում։

— Մայրիկն ասաց, որ մեր կարևոր իրերը հավաքենք։

Անջատեցի գազն ու մոտեցա նրան։

— Ի՞նչ կարևոր իրեր։

Նա ցույց տվեց միջանցքում դրված պայուսակները։ Բացեցի մեծ ճամպրուկը։ Ներսում երկու գիշերվա համար չափազանց շատ հագուստ կար՝ մի քանի շաբաթվա ներքնազգեստ ու գուլպաներ, նույնիսկ ձմեռային վերարկուներ, թեև սեպտեմբեր էր։ Հագուստի տակ դասագրքեր էին, Տիգրանի շնչառական սարքը, դեղերը, երեխաների պատվաստումների քարտերը։

Հետո մի թղթապանակ գտա։ Ներսում սպիտակ ծրար կար, որի մեջ երեք երեխաների ծննդյան վկայականներն էին։ Իսկ առանձին, փակ ծրարի վրա Վահեի անունն էր գրված։

Մարդը ծննդյան վկայականներ չի վերցնում, եթե երեխաները պարզապես շաբաթավերջն են անցկացնելու տատիկի տանը։ Նման փաստաթղթեր հավաքում են, երբ պատրաստվում են ինչ-որ տեղ մեկնել և չգիտեն՝ երբ են վերադառնալու։

Ճամպրուկի հատակում գտա նաև Նարեկի փոքրիկ ոսկեգույն բեյսբոլի մրցանակը։ Նա խնամքով փաթաթել էր այն երկու սվիտերի մեջ։ Այդ մրցանակը բերել էր, որովհետև մայրն ասել էր՝ վերցրու այն ամենը, ինչ քեզ համար կարևոր է։ Դրան նայելիս ավելի շատ վախեցա, քան փաստաթղթերը տեսնելիս։ Նարեկի համար այն ընդամենը մետաղե փոքրիկ գավաթ չէր. նա հպարտությամբ ցուցադրում էր բոլորին ու պահում իր սենյակի ամենաերևացող տեղում։ Եթե որոշել էր բերել, ուրեմն իսկապես կարծել էր, որ հեռանալու է երկար ժամանակով։ Տղաս ու հարսս ինչ էլ որոշած լինեին, ութամյա երեխան արդեն մտածում էր, թե գուցե այլևս իր սենյակ չի վերադառնա։

Անմիջապես զանգեցի Վահեին։ Այս անգամ թույլ չտվեցի, որ ներողություն խնդրելով խոսակցությունը փակի։ Մանրամասն նկարագրեցի ճամպրուկը՝ շաբաթների հագուստը, ձմեռային վերարկուները, դեղերը, վկայականներն ու Նարեկի մրցանակը։ Ասացի նաև իր անունով փակ ծրարի մասին։

— Մա՛մ,— շատ ցածր ձայնով ասաց նա,— Մարինեին մի՛ զանգիր։ Հիմա գալիս եմ։

Քառասուն րոպե անց որդիս մտավ տուն։ Ծնկի իջավ ճամպրուկի առաջ ու հերթով ստուգեց իրերը։ Երբ հասավ ծննդյան վկայականներին, դեմքի գույնը փոխվեց։ Տվեցի փակ ծրարը։ Նա չբացեց, միայն նայեց ձեռագիր անունին։

— Մարինեն քեզ որևէ բան ասե՞լ է։

— Միայն այն, որ երկու օրով հանգստանալու է գնում։

— Չորեքշաբթի մենք վիճել էինք,— շշնջաց Վահեն։

Չհասցրի հարցնել՝ ինչի շուրջ։ Դրսում կանգ առավ Մարինեի արծաթագույն մեքենան։ Նա նախատեսվածից մի ամբողջ օր շուտ էր վերադարձել։

Ներս մտավ ժպտալով, բայց երբ տեսավ Վահեին ու նրա ձեռքի ծրարը, ժպիտն անհետացավ։

— Վահե՛,— ասաց նա,— նախքան երեխաների ծննդյան վկայականների մասին հարցնելդ, բացատրի՛ր՝ ինչու քո ճամպրուկն այլևս մեր ննջասենյակում չէ։

Հենց այդ պահին միջանցքի դռան մոտ հայտնվեց Նարեկը։ Ձեռքին մոր պլանշետն էր։

— Մա՛մ, ինչո՞ւ է այստեղ գրված, որ այս երեկո թռիչք ունենք։

Վահեն վերցրեց պլանշետն ու նայեց ամրագրումը։

— Մարինե՛, չորրորդ տոմսն ո՞ւմ համար է։

Նա չպատասխանեց։ Վահեն նորից նայեց էկրանին, ու դեմքը կրկին փոխվեց։

— Սա ես եմ։ Չորրորդ տոմսն իմ անունով է։

Մարինեն նստեց աթոռին։ Հոգնած տեսք ուներ։ Մինչ այդ կարծել էի, թե երեխաներին թողել ու ինչ-որ հանգստի է մեկնել։ Այժմ պարզվում էր, որ ամբողջ այդ ընթացքում ինքն էլ սպասել էր մի որոշման, որը դեռ ոչ ոք չէր տվել։

— Դու պետք է մինչև վաղն աշխատեիր,— ասաց նա։— Այս երեկո մեզ պետք է միանայիր։ Տոմսերը քո ու երեխաների համար են։ Գնում ենք մայրիկիս մոտ։

Արդեն ամիսներ շարունակ Մարինեն առաջարկել էր տեղափոխվել իր մոր մոտ՝ նոր կյանք սկսելու համար։ Վահեն ոչ համաձայնել էր, ոչ էլ հստակ մերժել։ Միշտ հետաձգել էր վերջնական խոսակցությունը։ Մարինեն ուզում էր ապրել մոր մոտ, Վահեն՝ մնալ և ավարտել աշխատանքային նախագիծը։ Նրանք ամիսներով նույն թեմային էին վերադառնում՝ իրական համաձայնության չհասնելով։

— Ասել էի՝ նախագիծն ավարտենք, հետո կքննարկենք,— ասաց որդիս։

— Միշտ նույն բանն ես ասում։ Ես հոգնել եմ սպասելուց։

Մարինեն բացատրեց, որ ուզում էր Վահեին օդանավակայանում կանգնեցնել ընտրության առաջ։ Հավաքել էր փաստաթղթերը, գնել տոմսերը և մտադիր էր մեկ գիշեր հյուրանոցում անցկացնել՝ մտածելու համար։ Չէր նախատեսել ինձ պատմել իր ծրագրի մասին և չէր փորձել նախօրոք բացատրել երեխաներին, թե ինչու են ստիպված այդքան իրեր հավաքել։ Երեխաներին ինձ մոտ էր թողել, որովհետև վստահ էր, որ կպահեմ նրանց։ Նա պատրաստվում էր որդուս փաստի առաջ կանգնեցնել՝ առանց մեզ հետ նախապես համաձայնեցնելու։ Հիմա հասկանում էի, թե ինչու էր չորրորդ տոմսն ամենասարսափելի հարցը դարձել։ Դա ուրիշ տղամարդու կամ գաղտնի ուղեկցի համար չէր. հենց Վահեի անունով էր։ Բայց այդ հանգամանքը ոչինչ չէր փոխում. ամուսնուն նրա փոխարեն ճամփորդության ու տեղափոխության որոշում էր պարտադրվում։

— Դու որոշել ես բոլորիս փոխարեն,— ասացի։— Վահեի փոխարեն, իմ փոխարեն և երեք երեխաների փոխարեն, որոնք դեռ շատ փոքր են այս ամենը հասկանալու համար։ Նարեկն այս գիշեր իմ տանն է քնել՝ մտածելով, որ գուցե իր ննջասենյակն այլևս չի տեսնի։ Նա նույնիսկ իր մրցանակն էր սվիտերների մեջ փաթաթել։

Մարինեն ձեռքը տարավ բերանին։ Նա նայեց Նարեկի մրցանակին, որը դեռ ճամպրուկի կողքին էր դրված։ Ակնհայտ էր, որ չէր պատկերացրել՝ իր որոշումը երեխաների համար ինչ էր նշանակելու։

— Ների՛ր ինձ, Շուշա՛ն,— ասաց։

— Ես երեխաներին պահել եմ ու կրկին կպահեմ, եթե անհրաժեշտ լինի։ Բայց իմ օգնելու պատրաստակամությունը երբեք մի՛ շփոթիր առանց ինձ հարցնելու որոշելու իրավունքի հետ։

Այդ կեսօրին Վահեն չեղարկեց երեխաների ավիատոմսերը։ Այդ գիշեր ոչ ոք ինքնաթիռ չնստեց։ Երբ երեխաները բակից ներս եկան, նա երեքին էլ գրկեց։

— Մենք տուն ե՞նք գնում, պա՛պ,— հարցրեց Նարեկը։

— Այո՛, տղա՛ս։ Տուն ենք գնում։

Նրանց ամուսնական խնդիրները միանգամից չլուծվեցին։ Մարինեն մի քանի գիշեր մնաց ընկերուհու տանը, մինչև երկուսն էլ հանգստացան, իսկ երեխաներն իրենց տանը մնացին։ Հաջորդ շաբաթներին ամուսինները սկսեցին հոգեբանի այցելել ու վերջապես խոսել այն հարցերից, որոնցից ամիսներ շարունակ խուսափում էին։ Վահեն տեղական ղեկավարի պաշտոն ստացավ, ինչի շնորհիվ կարողացավ ընտանիքի հետ ավելի շատ ժամանակ անցկացնել։

Մոտ մեկ ամիս անց Մարինեն մենակ եկավ իմ տուն։ Բարձրացավ աստիճաններով ու զանգեց դուռը։ Այս անգամ երեխաներ չկային շեմին, ոչ էլ հեռացող մեքենայի ձայն։

— Քեզանից ներողություն պիտի խնդրեմ,— ասաց նա։— Ցավում եմ, որ առանց հարցնելու երեխաներին այստեղ թողեցի։

Մի կողմ քաշվեցի ու բացեցի դուռը։

— Նե՛րս արի։ Հենց նոր թեյնիկն եմ դրել։

Ընդունեցի նրա ներողությունը։ Վստահությունը վերականգնելու համար ավելի շատ ժամանակ էր պետք, բայց մենք նստեցինք խոհանոցի սեղանի շուրջ, թեյ խմեցինք ու սկսեցինք խոսել։ Ես չէի մոռացել այն ուրբաթ երեկոն, բայց այժմ նա եկել էր իր կամքով, առանց ինձ փաստի առաջ կանգնեցնելու։ Դա արդեն ուրիշ խոսակցության սկիզբ էր։

Դա դեռ բոլոր խնդիրների լուծումը չէր։ Պարզապես առաջին անգամ որոշեցինք խոսել ճշմարտությամբ և հարգել միմյանց սահմանները։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ