Հարսանիքիս օրը սկեսուրս եկավ սպիտակ հարսանեկան զգեստով ու հսկայական ծաղկեփնջով։ Երբ մոտեցավ ինձ, ականջիս շշնջաց. «Տեսնենք՝ ինչքան կդիմանաս տղայիս կողքին»։ Ես ժպտացի, որովհետև արդեն գիտեի՝ ինչ է սպասվում նրան
Հարսանիքիս օրը պետք է լիներ իմ կյանքի ամենաերջանիկ օրերից մեկը։ Ամիսներ շարունակ պատրաստվել էինք այդ օրվան։ Ամեն մանրուք նախապես մտածված էր՝ երաժշտությունից մինչև հյուրերի նստելու տեղերը։
Բայց մի բան չէի կարող վերահսկել՝ ապագա սկեսուրիս պահվածքը։
Տիկին Սուսաննան սկզբից էլ չէր թաքցնում, որ որդու ընտրությունից գոհ չէ։ Նա կարծում էր, թե իր որդին՝ Արթուրը, շատ ավելի լավ կնոջ է արժանի։ Ես փորձել էի նրա հետ լավ հարաբերություններ հաստատել, բայց ցանկացած խոսակցություն ավարտվում էր սառը ժպիտով կամ վիրավորական ակնարկով։
Այդուհանդերձ, չէի պատկերացնում, թե ինչի է ընդունակ լինելու հենց հարսանիքի օրը։
Երբ հյուրերն արդեն հավաքվել էին, սրահի դռները բացվեցին, և ներս մտավ սկեսուրս։
Ես մի պահ պարզապես քարացա։
Նա երկար, ճերմակ զգեստ էր հագել՝ խորը բացվածքով ու բարձր ճեղքով։ Ձեռքին սպիտակ վարդերի հսկայական փունջ էր։ Մազերը հատուկ հարդարված էին, դիմահարդարումը՝ շքեղ։
Կարծես ինքն էր հարսը։
Հյուրերն անմիջապես սկսեցին շշնջալ։ Ոմանք նայում էին ինձ, մյուսները՝ նրան։
Սուսաննան ժպտալով ողջունում էր բոլորին, լուսանկարվում, ցուցադրում ծաղիկները։
Հետո մոտեցավ ինձ։
— Գեղեցիկ ես,— ասաց այնքան բարձր, որ կողքին կանգնած մարդիկ լսեն։
Բայց երբ մի փոքր ավելի մոտեցավ, ականջիս շշնջաց.
— Դեռ կտեսնենք՝ որքան կդիմանաս իմ տղայի կողքին։
Ես չպատասխանեցի։
Պարզապես ժպտացի։
Սկեսուրս երևի մտածեց, թե ինձ հաջողվել է վախեցնել։ Նա չգիտեր, որ արդեն մի քանի օր է՝ ես տեղյակ էի իր ծրագրերին։
Եվ որ իմ պատրաստած անակնկալը դեռ առջևում էր։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Արթուրի մայրը վաղուց էր փորձում միջամտել մեր հարաբերություններին։ Նա հաճախ էր ասում, որ որդին շտապում է ամուսնանալ, իսկ ես իբր հետաքրքրված եմ միայն նրա ապահով կյանքով։
Սկզբում այդ խոսքերը պարզապես անտեսում էի։
Բայց հարսանիքից մի քանի օր առաջ ինձ հասան հաղորդագրություններ, որոնք ցույց էին տալիս, որ Սուսաննան ցանկանում է հենց տոնակատարության ժամանակ նվաստացնել ինձ։
Դրանցում նա ծանոթներից մեկին պատմել էր, որ հատուկ սպիտակ զգեստ է պատվիրել, մեծ ծաղկեփունջ է վերցնելու և այնպես է պահելու իրեն, որ հյուրերի ուշադրությունը կենտրոնանա իր վրա։
Հաղորդագրություններից մեկում գրել էր.
«Թող բոլորը տեսնեն, թե ով է իրականում ամենակարևոր կինը որդուս կյանքում»։
Եվ ավելացրել էր, որ ցանկանում է փչացնել իմ տրամադրությունը, որպեսզի Արթուրը վերջապես հասկանա՝ ինչ սխալ ընտրություն է կատարել։
Ես այդ ամենը նախապես ցույց էի տվել Արթուրին։
Նա սկզբում չէր հավատում, որ մայրը կարող է այդքան հեռուն գնալ։ Բայց երբ տեսավ հաղորդագրությունները, շատ ծանր տարավ։
Մենք որոշեցինք այդ օրը վիճաբանություն չսկսել։ Հարսանիքը չպետք է վերածվեր ընտանեկան կռվի։
Սակայն ես նաև չէի պատրաստվում թույլ տալ, որ սկեսուրս բոլորի ներկայությամբ նվաստացնի ինձ։
Երեկոյի ընթացքում նա շարունակում էր իրեն պահել այնպես, կարծես հանդիսության գլխավոր հերոսուհին ինքն է։
Հյուրերի հետ լուսանկարվում էր՝ ծաղկեփունջը ձեռքին։ Մի քանի անգամ նույնիսկ փորձում էր կանգնել հենց մեր կողքին, երբ լուսանկարիչը նկարում էր մեզ։
Ես շարունակում էի հանգիստ մնալ։
Մինչև եկավ կենացների պահը։
Սուսաննան վերցրեց խոսափողը։
Սկզբում խոսեց որդու մանկությունից, պատմեց, թե ինչպես է մեծացրել նրան, որքան է զոհաբերել նրա համար։
Հետո հայացքը շրջեց դեպի ինձ։
— Իմ տղան միշտ արժանի է եղել ամենալավին,— ասաց նա։— Եվ անկեղծ ասած՝ ես համոզված եմ, որ նա կարող էր շատ ավելի լավ կին ընտրել։
Սրահում լռություն տիրեց։
Մի քանի հյուր անհարմար շարժվեցին տեղերում։ Արթուրը քարացել էր։
Իսկ սկեսուրս շարունակեց ժպտալ։
Այդ պահին հասկացա՝ ժամանակն է։
Մոտեցա նրան ու հանգիստ խնդրեցի խոսափողը։
— Շնորհակալություն, տիկի՛ն Սուսաննա։ Քանի որ այսօր արդեն խոսեցինք անկեղծությունից, ես էլ մի փոքր բան կցանկանայի ցույց տալ։
Նայեցի սրահի տեխնիկական աշխատակցին։
Մեծ էկրանին հայտնվեց սկեսուրիս լուսանկարը՝ հարսանեկան զգեստների խանութում։
Հաջորդ լուսանկարում նա ձեռքին պահել էր նույն սպիտակ վարդերի փունջը։
Հետո ցուցադրվեցին հաղորդագրությունների հատվածները, որոնցով նա նախապես պատմել էր իր մտադրության մասին։
Հյուրերը լուռ հետևում էին։
Ես բարձրաձայն կարդացի այն տողը, որտեղ սկեսուրս գրել էր, թե ուզում է ինձ բոլորի առաջ անհարմար դրության մեջ դնել։
Այնուհետև միացվեց նրա ձայնային հաղորդագրությունը, որը նույնպես նախապես փոխանցվել էր ինձ։
Դրանում Սուսաննան ասում էր, որ ամեն ինչ անելու է, որպեսզի ես զղջամ Արթուրի հետ ամուսնանալու համար։ Նա նույնիսկ հույս էր հայտնել, որ հարսանիքի ժամանակ վեճ կսկսվի, և որդին կհասկանա, թե ում պետք է ավելի շատ լսի։
Երբ ձայնագրությունն ավարտվեց, սրահում ծանր լռություն էր։
Սկեսուրիս ժպիտն անհետացել էր։
Նա նայում էր էկրանին՝ չիմանալով ինչ ասել։
Ես խոսափողը մոտեցրի շուրթերիս։
— Ես չեմ ցանկանում վիճել կամ նվաստացնել որևէ մեկին։ Բայց չեմ պատրաստվում նաև լռել, երբ ինձ դիտավորյալ փորձում են վիրավորել։ Այսօր ես և Արթուրն ամուսնանում ենք, որովհետև սիրում ենք իրար։ Կցանկանայի, որ մեր հարազատները հարգեին այդ որոշումը։
Խոսափողը դրեցի սեղանին։
Արթուրը մոտեցավ մորը։
— Մա՛մ, ես քեզ սիրում եմ,— ասաց նա։— Դու միշտ իմ մայրը կլինես։ Բայց Անին իմ կինն է, և ես թույլ չեմ տալու, որ նրան այսպես վերաբերվես։
Սուսաննան փորձեց ինչ-որ բան պատասխանել։
— Արթո՛ւր, ես պարզապես…
— Ո՛չ, մա՛մ։ Սա կատակ չէր։ Դու նախապես ծրագրել էիր վիրավորել նրան։ Եթե ուզում ես շարունակել լինել մեր կյանքի մի մասը, պետք է հարգես մեր ընտանիքն ու իմ ընտրությունը։
Սկեսուրս մի քանի վայրկյան լուռ կանգնած մնաց։
Հետո վերցրեց իր հսկայական ծաղկեփունջն ու հեռացավ սրահից։
Ես չէի սպասում, որ այդ օրը նա ներողություն կխնդրի կամ հանկարծ կփոխի վերաբերմունքը։ Բայց ինձ համար կարևոր էր, որ Արթուրը վերջապես հստակ արտահայտեց իր դիրքորոշումը։
Երբ նա վերադարձավ իմ կողքին, բռնեց ձեռքս։
— Կներես, որ ստիպված եղար այս ամենի միջով անցնել։
Ես նայեցի նրան։
— Ամենակարևորն այն է, որ մենք իրար հասկանում ենք։
Երեկոն շարունակվեց։
Երաժշտությունը նորից հնչեց, հյուրերը սկսեցին պարել, իսկ մենք փորձեցինք վայելել մեր հարսանիքի մնացած ժամերը։
Ավելի ուշ մտածում էի, որ սկեսուրիս սպիտակ զգեստն ու ծաղկեփունջը խնդրի միայն արտաքին մասն էին։ Իրական խնդիրը նրա ցանկությունն էր՝ վերահսկելու հասուն որդու որոշումները։
Այդ օրը ես հասկացա նաև, որ մեր ամուսնության համար ամենակարևորը ոչ թե սկեսուրիս հեռանալն էր, այլ Արթուրի որոշումը՝ այլևս լուռ չմնալ, երբ ինչ-որ մեկը դիտավորյալ նվաստացնում է իր կնոջը։
Մեր համատեղ կյանքը նոր էր սկսվում։ Եվ առաջին անգամ վստահ էի, որ այն կառուցելու ենք մեր սեփական որոշումներով։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
