76 տարեկանում համացանցով ծանոթացա 32-ամյա տղամարդու հետ ու սիրահարվեցի նրան։ Մի երեկո նա խնդրեց լուսանկարս ուղարկել։ Նկարեցի ինձ կապույտ գիշերազգեստով և ուղարկեցի։ Քսան րոպե անց երեք ոստիկան թակեցին դուռս։ Նրանցից մեկը ցույց տվեց հենց նոր ուղարկածս լուսանկարն ու ասաց. «Տիկի՛ն, դուք ձերբակալված եք»։ Իսկ երբ իմացա, թե երիտասարդն ինչ էր արել այդ լուսանկարով, քիչ էր մնում ուշագնաց լինեի…
Յոթանասունվեց տարեկան եմ։
Տասներկու տարի առաջ ամուսինս մահացավ, և այդ օրվանից մենակ էի ապրում։
Երեխաներս առանձին ընտանիքներ ունեին։ Հաճախ էին զանգում, այցելում, բայց երեկոները տունս միևնույն է դատարկ էր թվում։
Երբեք չէի մտածել, որ այդ տարիքում կարող եմ նորից սիրահարվել։
Մինչև երեք շաբաթ առաջ Facebook-ում ինձ մի տղամարդ գրեց։
Ներկայացավ որպես Դավիթ։
Ասաց, որ երեսուներկու տարեկան է։
Սկզբում նույնիսկ զարմացա։
Ի՞նչ կարող էր այդքան երիտասարդ տղամարդը ցանկանալ իմ տարիքի կնոջից։
Բայց նա այնքան քաղաքավարի էր խոսում, այնքան ուշադիր էր լսում, որ աստիճանաբար սկսեցի սպասել նրա հաղորդագրություններին։
Ամեն առավոտ գրում էր.
«Բարի լույս, իմ գեղեցկուհի։ Ինչպե՞ս ես քնել»։
Երեկոները երկար զրուցում էինք։
Նա ասում էր, որ տարիքը սիրո համար նշանակություն չունի։
Ես ժպտում էի, թեև չէի հավատում, որ նման բան կարող է ինձ հետ պատահել։
Մի երեկո Դավիթը խնդրեց.
«Սիրելի՛ս, մի լուսանկար ուղարկիր։ Ուզում եմ տեսնել այն կնոջը, որն այսքան կարճ ժամանակում ինձ համար այդքան թանկ է դարձել»։
Հագա իմ սիրելի կապույտ գիշերազգեստը, նստեցի մահճակալի եզրին ու հեռախոսով լուսանկարվեցի։
Ժամը 21։40-ին ուղարկեցի նկարը։
Նա անմիջապես պատասխանեց.
«Դու հրաշալի ես։ Հիմա վերջապես կարող եմ իրականացնել այն, ինչ վաղուց ծրագրել էի»։
Կարծեցի՝ պատրաստվում է մեր առաջին հանդիպումը կազմակերպել։
Բայց ուղիղ քսան րոպե անց դուռս ուժգին թակեցին։
— Ոստիկանությո՛ւն։ Բացե՛ք դուռը։
Դրսում երեք ոստիկան էր կանգնած։
Նրանցից մեկը ցույց տվեց իմ լուսանկարը։
— Դուք Արաքսյա՞ն եք։
— Այո՛։
— Դուք կասկածվում եք խոշոր ֆինանսական խարդախության գործով։ Պետք է մեզ հետ գաք։
Վախից ծնկներս թուլացան։
— Ի՞նչ խարդախություն։ Ես ընդամենը մի տղամարդու լուսանկար եմ ուղարկել։
Ավագ ոստիկանը լրջորեն պատասխանեց.
— Տիկի՛ն, այդ տղամարդն այն մարդը չէ, ում դուք կարծում եք։ Եվ ձեր լուսանկարն արդեն օգտագործվել է կասկածելի ֆինանսական գործարքի համար։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Մի քանի վայրկյան չկարողացա խոսել։
— Բայց Դավիթն իմ սիրելին է,— վերջապես արտասանեցի։— Մենք պատրաստվում ենք հանդիպել։
Ոստիկանը նայեց ինձ։
— Այդ մասին բաժնում կխոսենք։
Երբ ինձ տարան ոստիկանության բաժին, ձեռքերս այնքան ուժեղ էին դողում, որ դժվարությամբ էի պահում պայուսակս։
Հետաքննիչը նստեց դիմացս։
Նրա սեղանին մի քանի փաստաթուղթ կար։
— Տիկի՛ն Արաքսյա, ճանաչո՞ւմ եք այս փոխանցումները։
Նայեցի թղթերին։
Իմ բանկային հաշվի տվյալներն էին։
— Այո՛։ Այդ գումարները ես եմ փոխանցել։
— Ո՞ւմ։
— Դավիթի ասած մարդկանց։ Նա բարեգործական կազմակերպությունում է աշխատում։
Հետաքննիչը մի պահ լռեց։
— Գիտե՞ք՝ ձեր հաշվով ընդհանուր որքան գումար է անցել վերջին երեք շաբաթում։
— Հստակ չեմ հիշում։ Մեծ գումարներ էին, բայց դրանք իմը չէին։
Նա ցույց տվեց հաշվարկը։
— Մոտ հարյուր հիսուն միլիոն դրամի համարժեք գումար։
Ես քարացա։
— Այդքա՞ն։
— Այո՛։
Հետաքննիչը բացատրեց, որ գումարների մի մասը փոխանցվել է արտարժույթով, և հաշվարկում ներկայացված է ընդհանուր համարժեքը։
Ես դեռ չէի հասկանում, թե ինչ է կատարվում։
— Բայց ես պարզապես օգնում էի։ Դավիթն ասում էր, որ գումարները նախատեսված են հիվանդ ու անօթևան տարեցների համար։
Հետաքննիչը հարցրեց.
— Պատմեք՝ ինչպես է ամեն ինչ սկսվել։
Խորը շունչ քաշեցի։
Երեք շաբաթ առաջ Դավիթն ինձ պատմել էր, որ աշխատում է բարեգործական կազմակերպությունում։
Ասում էր՝ օգնում են տարեց մարդկանց, որոնք չեն կարողանում վճարել բուժման կամ բնակարանի համար։
Նույնիսկ լուսանկարներ էր ուղարկել։
Նկարներում ժպտացող տարեց մարդիկ էին։
Նա պատմում էր նրանց դժվարությունների մասին, իսկ ես լսում էի ու հուզվում։
Մի օր Դավիթը զանգեց անսովոր անհանգիստ ձայնով։
— Արաքսյա՛ ջան, մեծ խնդիր ունենք։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Մեր կազմակերպության բանկային հաշիվը ժամանակավորապես սահմանափակվել է։ Մի քանի ընտանիք շտապ օգնության է սպասում։
— Իսկ ես ինչո՞վ կարող եմ օգնել։
Նա մի պահ լռեց։
— Եթե դեմ չես, որոշ նվիրատվություններ ժամանակավորապես քո հաշվին կստանանք։ Հետո դու դրանք կփոխանցես այն մարդկանց, ում օգնությունը նախատեսված է։
Սկզբում կասկածեցի։
— Բայց ես նման գործերից չեմ հասկանում։
Դավիթը սկսեց հանգստացնել ինձ։
— Դու ոչ մի վտանգավոր բան չես անելու։ Պարզապես օգնելու ես, որ գումարները ժամանակին տեղ հասնեն։
Ես հավատացի։
Նա այնքան ջերմ էր խոսում։
Ամեն օր հետաքրքրվում էր առողջությամբս։
Հիշում էր նույնիսկ ամենափոքր մանրուքները, որոնք պատմել էի իմ կյանքի մասին։
Հաջորդ օրերին իմ հաշվին սկսեցին գումարներ ստացվել։
Դավիթը զանգում էր ու ասում՝ որ հաշվեհամարին փոխանցեմ դրանք։
Ես կատարում էի նրա խնդրանքները։
Երբեմն ծաղիկներ էր ուղարկում տուն։
Մի անգամ նույնիսկ գրել էր.
«Դու իմ հրեշտակն ես։ Այդ մարդիկ երբեք չեն մոռանա քո բարությունը»։
Իսկ ես երջանիկ էի։
Կարծում էի՝ ոչ միայն սիրված եմ, այլև օգտակար գործ եմ անում։
Հետաքննիչը լուռ լսում էր։
Երբ ավարտեցի, նա ասաց.
— Տիկի՛ն Արաքսյա, այդ գումարները բարեգործական նվիրատվություններ չեն եղել։
Նայեցի նրան։
— Ի՞նչ եք ասում։
— Դրանք ստացվել են խարդախության զոհ դարձած մարդկանցից։
Սիրտս սեղմվեց։
— Ո՞ր մարդկանցից։
Նա բացեց մեկ այլ թղթապանակ։
— Այս պահին հայտնաբերել ենք տասնյոթ տուժողի։ Մեծ մասը տարեց մարդիկ են, որոնց խաբելով համոզել են փոխանցել իրենց խնայողությունները։
Ձեռքերս տարա բերանիս։
— Աստվա՛ծ իմ…
— Հետո գումարներն անցել են ձեր հաշվով և փոխանցվել այլ հաշիվների։
Ես սկսեցի լաց լինել։
— Ես չգիտեի։ Երդվում եմ, ոչինչ չգիտեի։
Հետաքննիչը չընդհատեց ինձ։
Հետո ասաց.
— Եվ սա դեռ ամբողջը չէ։
Նա միացրեց ձայնագրությունը։
Սենյակում լսվեց կնոջ ձայն։
«Մի՛ անհանգստացիր, սիրելի՛ս։ Դավիթը հրաշալի երիտասարդ է։ Ես նրան լիովին վստահում եմ»։
Քարացա։
Դա իմ ձայնն էր։
Երկու շաբաթ առաջ Դավիթն ինձ խնդրել էր խոսել ութսունմեկամյա մի կնոջ հետ։
Ասել էր, որ կինը՝ Աստղիկը, ցանկանում է բարեգործական նվիրատվություն կատարել, բայց վախենում է։
Ես զանգահարել էի նրան։
Պատմել էի Դավիթի բարության մասին։
Ասել էի, որ ինքս էլ օգնում եմ այդ կազմակերպությանը։
Եվ համոզել էի, որ անհանգստանալու պատճառ չկա։
Հետաքննիչը նայեց ինձ։
— Աստղիկը ձեզ հետ խոսելուց հետո փոխանցել է իննսուն հազար դոլար։ Դա նրա երկար տարիների խնայողությունների գրեթե ամբողջ գումարն էր։
Այդ պահին այլևս չկարողացա ինձ զսպել։
Սկսեցի հեկեկալ։
— Ես չգիտեի։ Եթե իմանայի, երբեք նման բան չէի ասի։
Հետաքննիչը մի փոքր սպասեց։
Հետո ցույց տվեց հաջորդ փաստաթուղթը։
Դրա վրա իմ լուսանկարն էր։
Այն նույն լուսանկարը, որը քիչ առաջ ուղարկել էի Դավիթին։
Կապույտ գիշերազգեստով նստած էի մահճակալի եզրին։
— Սա որտե՞ղից ունեք,— շշնջացի։
— Ձեր լուսանկարն օգտագործվել է կեղծ տվյալներով ինքնության հաստատում անցնելու փորձի ժամանակ՝ հերթական ֆինանսական գործարքի համար։
Ես հազիվ շնչեցի։
— Բայց ես ընդամենը նրան էի ուղարկել։
— Նա օգտագործել է ձեր անձնական տվյալներն ու լուսանկարը՝ ձեր անունից գործողություններ կատարելու համար։
Հետաքննիչը բացատրեց, որ իմ հաշիվներով անցնող կասկածելի փոխանցումներն արդեն հետաքննության առարկա էին դարձել։
Այդ երեկո նոր գործարքի փորձն ու դրա հետ կապված լուսանկարը լրացուցիչ տեղեկություն էին տվել քննությանը։
Ոստիկանությունն արդեն ուսումնասիրում էր իմ հասցեն ու բանկային հաշիվները։
Նոր տվյալից հետո որոշել էին անհապաղ ինձ հետ կապ հաստատել։
Ես լսում էի, բայց չէի կարողանում հավատալ։
— Ինչո՞ւ նա նման բան կաներ ինձ հետ։
Հետաքննիչի դեմքը մեղմացավ։
— Որովհետև կարողացել է շահել ձեր վստահությունը։
Այդ խոսքերն ինձ ավելի ցավեցրին, քան մինչ այդ լսած ամեն ինչ։
Ես Դավիթին պատմել էի, թե որքան եմ կարոտում ամուսնուս։
Ինչպես եմ երբեմն երեկոյան երկու բաժակ թեյ պատրաստում՝ հին սովորության համաձայն։
Ինչպես եմ վախենում ծերանալ ամբողջովին մենակ։
Նա գիտեր իմ ամենացավոտ հիշողությունները։
Եվ օգտագործել էր դրանք։
Հետաքննիչն ինձ ցույց տվեց կասկածյալի հաղորդագրություններից մեկը, որը հայտնաբերվել էր քննության ընթացքում։
Այնտեղ գրված էր.
«Կինը ամբողջովին սիրահարված է ինձ։ Ինչ խնդրեմ, կանի։ Նույնիսկ կարծում է, որ ամուսնանալու ենք»։
Ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Դավիթն իսկապես խոսել էր ամուսնության մասին։
Ասել էր, որ հաջորդ գարնանը կարող ենք միասին ապրել։
Ես նույնիսկ գաղտնի սկսել էի հարսանեկան զգեստներ նայել համացանցում։
Յոթանասունվեց տարեկանում նորից երազում էի հարսանիքի մասին։
Իսկ նրա համար ես ընդամենը հարմար մարդ էի, որի անունն ու հաշիվներն օգտագործում էր։
Այդ գիշեր ժամերով հարցերին էի պատասխանում։
Ոստիկաններին ցույց տվեցի մեր նամակագրությունը։
Պատմեցի բոլոր փոխանցումների մասին։
Տրամադրեցի այն հեռախոսահամարներն ու տվյալները, որոնք ունեի։
Գիշերվա երկուսի մոտ հետաքննիչը վերադարձավ։
— Տիկի՛ն Արաքսյա, կասկածյալներից մեկին ձերբակալել ենք։
Նա ցույց տվեց լուսանկարը։
Դա Դավիթն էր։
Իմ երիտասարդ, գեղեցիկ Դավիթը։
Բայց պարզվեց՝ նույնիսկ անունն էր կեղծ։
Իրականում նա Գոռ էր։
Եվ այդ ամենը միայնակ չէր կազմակերպել։
Քննությամբ պարզվել էր, որ նույն ժամանակահատվածում համացանցով շփվել էր մի քանի տարեց կանանց հետ։
Յուրաքանչյուրին այլ պատմություն էր պատմել։
Մեկին խոստացել էր ամուսնանալ։
Մյուսին՝ համատեղ կյանք սկսել։
Երրորդին համոզել էր օգնել իր մտացածին բարեգործական կազմակերպությանը։
Ես նրանցից մեկն էի։
— Ես բանտ կգնա՞մ,— կամաց հարցրի։
Հետաքննիչը պատասխանեց.
— Ձեր մասնակցության հարցը դեռ պետք է ամբողջությամբ ուսումնասիրվի։ Բայց ձեր ներկայացրած հաղորդագրությունները կարևոր են հասկանալու համար՝ արդյոք գիտակցել եք գումարների իրական ծագումը։
Հաջորդ օրերին շարունակեցի համագործակցել քննության հետ։
Իմ հաշիվների որոշ գործառնություններ ժամանակավորապես սահմանափակվեցին։
Անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրեցի։
Իրավաբանի օգնությամբ պարզեցի իմ իրավունքներն ու պարտավորությունները։
Ես անմիջապես չազատվեցի բոլոր կասկածներից։
Քննությունը ժամանակ պահանջեց։
Բայց պահպանված հաղորդագրությունները, փոխանցումների պատմությունն ու մյուս ապացույցները հաստատեցին, որ ինձ նույնպես խաբել էին։
Ի վերջո իմ նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվեց՝ գիտակցված մասնակցության ապացույցներ չլինելու հիմքով։
Գոռի և նրա հանցակիցների գործը շարունակվեց իրավական ընթացակարգով։
Սակայն ինձ հանգիստ չէր տալիս մի մարդ։
Աստղիկը։
Այն ութսունմեկամյա կինը, որին ես անձամբ համոզել էի վստահել Դավիթին։
Ես գիտեի, որ նա կորցրել էր իր խնայողությունների մեծ մասը։
Եվ գիտեի, որ իմ խոսքերը դեր էին ունեցել այդ որոշման մեջ։
Մի քանի շաբաթ անց քննության շրջանակում, համապատասխան համաձայնությամբ, հնարավորություն ստացա հանդիպելու նրան։
Սրճարանում պայմանավորվեցինք։
Աստղիկը ներս մտավ դանդաղ քայլերով։
Նրա մազերը ճերմակ էին, աչքերը՝ հոգնած։
Ես վեր կացա։
— Ես Արաքսյան եմ։
Նա կանգ առավ։
— Այն կի՞նը, որն ինձ զանգել էր։
Գլխով արեցի։
Արցունքներս արդեն հոսում էին։
— Ներեցեք ինձ։ Ես ձեզ ասացի, որ Դավիթին կարելի է վստահել։ Ես էլ էի հավատում նրան։
Աստղիկը նստեց դիմացս։
Երկար ժամանակ ոչինչ չասաց։
Հետո կամաց հարցրեց.
— Դուք նրան սիրո՞ւմ էիք։
Արցունքներս ավելի ուժեղ հոսեցին։
— Այո՛։ Ես իսկապես կարծում էի, որ սիրում ենք իրար։
Նա ծանր հառաչեց։
— Ինձ էլ էր ասում, որ հոգ է տանում իմ մասին։ Ես մտածում էի՝ վերջապես մեկը հետաքրքրվում է, թե ինչպես եմ ապրում։
Այդ պահին հասկացա, որ մենք նույն կերպ էինք խաբվել։
Մեզանից մեկին խոստացել էին սեր։
Մյուսին՝ օգնություն ու հոգատարություն։
Բայց երկուսիս էլ օգտագործել էին։
— Ես չգիտեմ՝ ինչպես կարող եմ փոխհատուցել ձեր կորուստը,— ասացի։
Աստղիկը նայեց ինձ։
— Ես էլ դեռ չգիտեմ՝ երբևէ որքան գումար կվերադարձնեն։ Քննությունը շարունակվում է։
Նա մի պահ լռեց։
Հետո ձեռքը մեկնեց ու բռնեց իմը։
— Բայց մի բան գիտեմ։ Եթե մենք մեր կյանքի մնացած տարիներն անցկացնենք ամաչելով ու վախենալով, նա մեզանից միայն փողը չի խլած լինի։
Այդ խոսքերից հետո երկար արտասվեցինք։
Մեր հանդիպումը վերջինը չեղավ։
Հաջորդ կիրակի Աստղիկին հրավիրեցի սուրճի։
Հետո նա ինձ իր տուն հրավիրեց։
Ժամանակի ընթացքում մտերմացանք։
Սկսեցինք միասին այցելել տարեցների համար կազմակերպվող հանդիպումներին։
Երբեմն պատմում էինք մեր փորձառության մասին։
Բացատրում էինք, թե ինչպես կարող են խարդախները շահել մարդու վստահությունը, ինչպես են սիրալիր հաղորդագրությունների հետևում ֆինանսական պահանջներ թաքցնում, և ինչու չի կարելի անծանոթների համար սեփական բանկային հաշիվներով գումարներ փոխանցել։
Մի քանի անգամ մեզ մոտեցան կանայք, որոնք նույնպես կասկածելի առցանց ծանոթություններ ունեին։
Նրանց խորհուրդ տվեցինք ստուգել տեղեկությունները, չտրամադրել անձնական տվյալներ և անհրաժեշտության դեպքում դիմել բանկին կամ ոստիկանություն։
Մի օր Աստղիկն ասաց.
— Գիտե՞ս, Արաքսյա՛, ես դեռ ուզում եմ հավատալ, որ լավ մարդիկ կան։
Ժպտացի։
— Ես էլ։
— Բայց հիմա արդեն միայն գեղեցիկ խոսքերին չենք հավատա։
Երկուսս էլ ծիծաղեցինք։
Այսօր դեռ հիշում եմ այն երեկոն, երբ նստեցի մահճակալի եզրին ու լուսանկարվեցի կապույտ գիշերազգեստով։
Հիշում եմ, թե որքան երջանիկ էի։
Կարծում էի, թե երկար տարիների մենակությունից հետո վերջապես ինձ սիրող մարդ եմ գտել։
Եվ ընդամենը քսան րոպե անց իմ դուռը թակեցին ոստիկանները։
Այդ մեկ երեկոյի ընթացքում կորցրի ոչ միայն իմ երազանքները, այլև հասկացա, թե որքան լուրջ հետևանքներ կարող էր ունենալ իմ անտեղյակությունը։
Ես դեռ հավատում եմ սիրուն։
Հավատում եմ, որ մարդ կարող է երջանկություն գտնել նույնիսկ յոթանասունվեց տարեկանում։
Բայց հիմա գիտեմ՝ սերը չի պահանջում, որ ուրիշի գումարները փոխանցես քո հաշվով, կիսվես անձնական տվյալներով կամ գաղտնի պահես կասկածելի գործարքները։
Դավիթ անունով ներկայացող տղամարդն ինձ ասում էր, որ ցանկանում է ինձ հետ ամուսնանալ։
Իսկ իրականում ես նրա համար ընդամենը հերթական զոհն էի։
Բայց նա մի բան չէր նախատեսել։
Որ այն կանայք, որոնց միայնակությունն օգտագործել էր, մի օր կարող են հանդիպել իրար, օգնել քննությանը և ուրիշներին զգուշացնել նույն վտանգից։
Հիմա ամեն կիրակի Աստղիկի հետ սուրճ ենք խմում։
Եվ երբ հեռախոսիս վրա անծանոթ տղամարդու սիրալիր հաղորդագրություն եմ տեսնում, այլևս չեմ շտապում հավատալ։
Որովհետև այն լուսանկարից հետո հասկացա՝ գեղեցիկ խոսքերը դեռ չեն ապացուցում, որ դրանց հետևում ազնիվ մարդ է կանգնած։
