72 տարեկանում երեխաներս որոշել էին ինձ ծերանոց տեղափոխել ու վաճառել բնակարանս։ Բայց նրանց խոսակցությունը լսելուց հետո գտա մի գաղտնիք, որը 18 տարի թաքցրել էին ինձնից
Ես Մարիամն եմ՝ յոթանասուներկու տարեկան։ Տասնութ տարի առաջ ամուսինս՝ Արամը, երեսուն տարվա համատեղ կյանքից հետո հեռացավ ինձնից՝ ընտրելով ավելի երիտասարդ կնոջ։ Այդ ժամանակ կարծում էի, թե դրանից ծանր հարված այլևս չեմ ստանա։ Սխալվում էի։
Մեր երեխաները՝ Աննան ու Դավիթը, նույնպես աստիճանաբար հեռացան ինձնից։
— Մա՛մ, հայրիկը մեզ ամեն ինչ տվել է, իսկ դու ամբողջ կյանքում միայն դժգոհել ես,— մի անգամ ասաց Դավիթը։
Դրանից հետո տարիներով նրան գրեթե չտեսա։ Արամը հարուստ գործարար էր, երեխաներին մեքենաներ էր գնել, վճարել նրանց հարսանիքների համար։ Ես սովորական դերձակուհի էի։ Միակ սեփականությունս մորիցս ժառանգած երեքսենյականոց բնակարանն էր։
Յոթանասունամյակիս օրը սպասեցի երեխաներիս մինչև երեկո։ Ոչ մեկը չեկավ։ Զանգեցի Աննային։
— Աղջի՛կս, այսօր ծննդյանս օրն է։
— Վա՜յ, մա՛մ, լրիվ մոռացել էի։ Վաղը կզանգեմ։
Չզանգեց։ Այդ գիշեր մենակ փչեցի տորթիս մոմը և որոշեցի այլևս ոչ մեկից սեր չաղերսել։ Ավելի շատ սկսեցի աշխատել, փոքրիկ կարի արհեստանոց բացեցի ու խնայողություններ հավաքեցի։
Երկու տարի անց Արամը հանկարծամահ եղավ։ Ողջ կարողությունը թողել էր իր երիտասարդ կնոջը, իսկ Աննան ու Դավիթը ժառանգություն չէին ստացել։ Հենց այդ ժամանակ նրանք հիշեցին ինձ։
Աննան ծաղիկներով եկավ։ Դավիթն ինձ գրկեց ու արտասվեց։
— Ների՛ր, մա՛մ։ Այլևս մենակ չենք թողնի քեզ։
Ես հավատացի։ Մի քանի ամիս գալիս էին, սնունդ բերում, հետաքրքրվում առողջությամբս։ Մի օր Աննան նույնիսկ խնդրեց, որ ցույց տամ մանկության տարիների լուսանկարները։ Նստեցինք, հիշեցինք ընտանեկան ճամփորդությունները, իսկ ես ինձ բռնեցի այն մտքի վրա, որ նորից երազում եմ սովորական կիրակնօրյա ընթրիքների մասին։ Հասկացա, թե որքան էի կարոտել նրանց։ Երբ Դավիթն առաջարկեց օգնել տան փոքր վերանորոգմանը, նրան ասացի՝ դրա կարիքը չկա։ Նա պնդեց, թե այսուհետ ուզում է ամեն ինչով կողքիս լինել։ Ես այն ժամանակ նրա հարցերն ընդունում էի որպես հոգատարություն, ոչ թե հաշվարկ։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Մինչև մի երեկո Աննան հարցրեց, թե որտեղ եմ պահում բնակարանիս փաստաթղթերը։ Հաջորդ օրը Դավիթը հետաքրքրվեց կտակովս։ Մի շաբաթ անց առաջարկեցին տեղափոխվել տարեցների խնամքի հաստատություն։
— Բայց ես առողջ եմ։ Ինչո՞ւ պիտի հեռանամ իմ տնից։
— Մա՛մ, արդեն յոթանասուներկու տարեկան ես։ Մի՛ համառիր,— կտրուկ ասաց Դավիթը։
Այդ գիշեր հեռախոսս զանգեց։ Էկրանին Աննայի անունն էր։ Պատասխանեցի, բայց նա հավանաբար պատահմամբ էր հավաքել համարս և չէր նկատել, որ կապը միացած է։ Լսվեց Դավիթի ձայնը։
— Գնորդն արդեն կանխավճար է տվել։ Մայրիկը մինչև ուրբաթ պետք է բնակարանից դուրս գա։
— Իսկ եթե հրաժարվի՞,— հարցրեց Աննան։
— Կեղծ բժշկական տեղեկանքն արդեն պատրաստ է։ Կասենք, որ ինքնուրույն որոշումներ կայացնել չի կարող։
Աննան ծիծաղեց։
— Խեղճ մամա։ Իսկապես հավատում է, թե սիրում ենք իրեն։
Աչքերս արցունքներով լցվեցին։ Ապա Դավիթն ասաց մի բան, որից շնչառությունս կանգ առավ։
— Ամենակարևորը՝ հանկարծ հորս դեղին ծրարը չգտնի։ Եթե իմանա տասնութ տարվա գաղտնիքը, մեր ամբողջ ծրագիրը կփլվի։
Կապն ընդհատվեց։ Երկար նստեցի հեռախոսը ձեռքիս։ Հիշեցի այդ ծրարը։ Արամն այն տվել էր ինձ բաժանվելուց առաջ։
— Մարիա՛մ, մի օր կբացես ու ամեն ինչ կհասկանաս,— ասել էր նա։
Այն ժամանակ այնքան վիրավորված էի, որ անգամ չէի ուզում նայել ներսը։ Ծրարը թաքցրել էի հին կարի մեքենայիս գաղտնի խցիկում ու մոռացել դրա մասին։ Հիմա բացեցի մեքենայի կափարիչը և դողացող ձեռքով հանեցի մգացած դեղին ծրարը։
Ներսում նամակ կար, բանկային փաստաթղթեր և մի լուսանկար։ Նամակի առաջին նախադասությունն այսպիսին էր.
«Մարիա՛մ, եթե մի օր մեր երեխաները փորձեն խլել բնակարանդ, իմացի՛ր՝ դա նրանց առաջին դավաճանությունը չէ»։
Կարդալով հետագա տողերն ու փաստաթղթերը՝ պարզեցի, որ Արամը տարիներ առաջ կեղծել էր իմ ստորագրությունը՝ հսկայական վարկ ստանալու համար։ Աննան ու Դավիթն այդ մասին գիտեին։ Ավելին՝ օգնել էին թաքցնել գործարքի թղթերը։ Երբ հրաժարվել էի բնակարանս գրավադրել, նրանք համաձայնել էին հեռանալ ինձնից՝ հույս ունենալով, թե մենակությունից կկոտրվեմ ու վերջապես կհամաձայնեմ։
Փաստաթղթերից մեկում իմ անունը տեսա այնպիսի ստորագրության տակ, որը նման էր իմ ձեռագրին, բայց իմը չէր։ Հիշեցի, թե տարիներ առաջ Արամը որքան էր փորձում համոզել բնակարանը գրավադրել։ Ես հրաժարվել էի, որովհետև մորս տունն իմ միակ ապահովությունն էր։ Այդ ժամանակ երեխաներն այնքան հանկարծակի սառնացան, որ կարծեցի՝ ամուսնալուծության պատճառով են ինձ դատում։ Հիմա հասկացա, թե ինչու նրանք չէին ուզում լսել որևէ բացատրություն։ Մորս մահից հետո այս տան ամեն անկյունը ես էի պահպանել, իսկ նրանք վաղուց այն դիտել էին որպես վաճառքի ենթակա գույք։
Տասնութ տարի ինձ մեղադրել էի, թե գուցե վատ մայր եմ եղել։ Իսկ նրանք պարզապես սպասում էին, որ հանձնվեմ։ Արամի նամակը չէր արդարացնում իր արածը։ Ընդհակառակը՝ առաջին անգամ տեսնում էի, թե որքան երկար էր այդ խաբեությունը շարունակվել։
Ծրարի վերջին փաստաթուղթն ավելի տարօրինակ էր։ Դրա տակ անծանոթ տղամարդու ստորագրություն կար և մոտ վեց տարեկան աղջկա լուսանկար։ Երեխայի աչքերն ու ժպիտն անսովոր նման էին իմ երիտասարդ օրերի լուսանկարներին։
Առավոտյան գնացի փաստաբանի մոտ։ Նա ուշադիր զննեց ամեն ինչ։
— Տիկի՛ն Մարիամ, ճանաչո՞ւմ եք այս աղջկան։
— Ո՛չ։
— Այդ դեպքում պետք է գտնենք փաստաթուղթը ստորագրած մարդուն։ Նա կարող է բացատրել, թե ինչ է կատարվել։
Երեք օր անց փաստաբանս զանգեց։
— Գտել եմ։ Ողջ է և պատրաստ է պատմելու ճշմարտությունը։
Ուրբաթ առավոտյան երեխաներս եկան՝ համոզված, թե ինձ տանելու են խնամքի հաստատություն։ Դավիթը շտապում էր։
— Մա՛մ, պատրա՞ստ ես։
— Այո՛։ Բայց նախ մի բաժակ թեյ խմենք։
Նրանք նստեցին։ Ես դեղին ծրարը դրեցի սեղանին։ Աննան միանգամից գունատվեց։
— Մա՛մ… որտեղի՞ց ես գտել։
Դավիթը վեր թռավ։
— Այդ ծրարը պիտի վաղուց ոչնչացված լիներ։
— Ուրեմն գիտեք՝ ինչ կա ներսում։
Նրանք լռեցին։ Հենց այդ պահին դուռը զանգեց։ Փաստաբանիս հետ ներս մտավ մոտ վաթսունամյա տղամարդ։ Երեխաներս քարացան։
— Բայց հայրս ասում էր՝ դուք մահացել եք,— շշնջաց Դավիթը։
— Ձեր հայրը շատ բաների մասին է ստել,— սառն ասաց տղամարդը։
Նրա անունը Վարդան էր՝ Արամի նախկին գործակիցը։ Նա սեղանին դրեց նույն լուսանկարի մեկ այլ օրինակ։
— Տիկի՛ն Մարիամ, շրջե՛ք նկարը։
Հետևում երեք բառ էին. «Սոնա՝ Աննայի դուստրը»։
Թեյի բաժակը սահեց ձեռքիցս ու կոտրվեց։
— Աննա՛, դու աղջի՞կ ունես։
Աննան հեկեկաց։
— Շատ երիտասարդ էի, մա՛մ։ Հայրիկն ասաց, որ այդ երեխան կկործանի ապագաս։
Քիչ-քիչ բացահայտվեց աներևակայելին։ Քսանչորս տարի առաջ Աննան երեխա էր ունեցել և թաքցրել ինձնից։ Արամը փոքրիկի խնամքը կազմակերպել էր ընտանիքից դուրս՝ խոստանալով որդեգրման հարցը կարգավորել։ Տասնութ տարի առաջ, երբ Սոնան արդեն վեց տարեկան էր, նա նաև իմ ստորագրությունն էր կեղծել խնամակալության փաստաթղթերում՝ ցույց տալու համար, թե իբր ես տեղյակ եմ և համաձայն եմ։ Դրա համար էր լուսանկարի ամսաթիվն ու տարիքը համընկնում մեր բաժանման ժամանակաշրջանին։
— Ինչո՞ւ ինձ ոչինչ չասացիք,— շշնջացի։
— Որովհետև երբեք չէիր համաձայնի,— ասաց Աննան։
Վարդանը պայուսակից հնամաշ տետր հանեց։ Պարզվեց՝ Սոնան մեծացել էր տարբեր խնամատար ընտանիքներում և տարիներով փնտրել հարազատներին։ Վարդանը բացատրեց, որ տարիներ առաջ կապ էր ունեցել երեխայի խնամքի գործին վերաբերող մարդկանց հետ։ Երբ ավելի ուշ իմացել էր, թե ինչպես է աղջիկը մի ընտանիքից մյուսը տեղափոխվել, փորձել էր պարզել նրա ծագումը։ Սոնան նրան վստահել էր տետրը, որովհետև ուզում էր, որ որևէ մեկը լսի իր պատմությունը։ Նա չգիտեր՝ ես երբևէ ստացե՞լ էի իր մասին տեղեկություն, և ամենաշատը վախենում էր, որ գիտակցաբար մերժել էի իրեն։ Ինձ համար ամենացավոտն այն էր, որ իմ թոռնուհին տարիներ շարունակ փորձել էր բացատրել իր մենակությունը մի մեղքով, որն ինքը երբեք չէր գործել։
Տետրի առաջին էջում գրված էր.
«Եթե տատիկս իմանար, որ գոյություն ունեմ, գուցե գար ինձ փնտրելու»։
Արցունքներս հոսեցին։ Բայց վերջին էջում ավելի ցավալի գրառում կար.
«Այսօր գտա մորս։ Ասաց՝ այլևս երբեք չզանգեմ իրեն»։
Գրառումը վեց ամսվա վաղեմություն ուներ։ Նայեցի Աննային։
— Դու հանդիպե՞լ ես աղջկադ։ Եվ նորի՞ց մերժել ես նրան։
Աննան լաց էր լինում, իսկ Դավիթը բռունցքով հարվածեց սեղանին։
— Բավակա՛ն է։ Մենք բնակարանի հարցը լուծելու համար ենք եկել։
Հենց այդ պահին հասկացա՝ նույնիսկ այս ամենից հետո նրանց ամենից շատ գումարն է հետաքրքրում։
— Դո՛ւրս եկեք իմ տնից։
Դավիթը կատաղած վերցրեց վերարկուն։
— Դեռ կփոշմանես։ Թույլ չենք տա, որ ինչ-որ անծանոթ աղջիկ խլի մեր ժառանգությունը։
— Նա անծանոթ չէ։ Իմ թոռնուհին է։
Դավիթը կանգ առավ։
— Եթե իմանայիր՝ ով է նրա հայրը, այդպես չէիր խոսի։
Աննան գունատվեց։
— Դավի՛թ, լռի՛ր։
Բայց եղբայրն արդեն դուրս էր եկել։ Շրջվեցի դեպի աղջիկս։
— Ո՞վ է Սոնայի հայրը։
— Մա՛մ, եթե ասեմ, երբեք չես ների ինձ։
Այդ պահին զանգեց Վարդանի հեռախոսը։
— Սոնա՞։
Անշարժ կանգնեցի։ Նա միացրեց բարձրախոսը։ Երիտասարդ կնոջ դողացող ձայնը լսվեց։
— Վարդա՛ն, Դավիթն ինձ զանգեց։ Ասաց՝ տատիկս արդեն ամեն ինչ գիտի։
Մոտեցա հեռախոսին։
— Սոնա՛, ես քո տատիկն եմ։
Մի քանի վայրկյան լռություն էր։
— Տատի՞… իսկապե՞ս ուզում ես ինձ տեսնել։
Լաց եղա։
— Աղջի՛կս, եթե իմանայի, որ գոյություն ունես, քեզ երբեք մենակ չէի թողնի։
Նա նույնպես լաց էր լինում։ Հետո ձայնը հանկարծ փոխվեց։
— Դավիթն ինձ սպառնացել է։ Ասաց, որ եթե հորս մասին խոսեմ, ամեն ինչ կկորցնեմ։
— Մի՛ վախեցիր։ Ասա՛ ճշմարտությունը։
— Տատի՛, հայրս…
Կապն ընդհատվեց։ Մի քանի անգամ հետ զանգեցինք, բայց ոչ ոք չպատասխանեց։ Փաստաբանս անմիջապես գրանցեց սպառնալիքի մասին Սոնայի ասածը և փորձեց նրա անվտանգությունը ճշտել Վարդանի միջոցով։ Ես այդ ընթացքում չէի կարողանում տեղում նստել։ Քսանչորս տարի չգիտեի, որ թոռնուհի ունեմ, և հենց այն օրը, երբ վերջապես լսեցի նրա ձայնը, նորից վախեցա նրան կորցնելուց։ Միայն որոշ ժամանակ անց Վարդանին հաջողվեց հաղորդագրություն ստանալ Սոնայից․ նա ապահով տեղում էր և դեռ վախենում էր խոսել։ Այդ լուրը թույլ տվեց շարունակել զրույցը՝ առանց անմիջապես վատագույնը պատկերացնելու։
Աննան կանգնած էր պատի մոտ ու ամբողջ մարմնով դողում էր։
— Հիմա դու ինձ կասես, թե ով է Սոնայի հայրը։
Նա դժվարությամբ բարձրացրեց աչքերը։
— Մի մարդ, որին տարիներով վստահել ես։
Դրսում մեքենա կանգնեց։ Դավիթը վերադարձել էր, բայց մենակ չէր։ Մեքենայից իջավ Արամի երիտասարդ կինը՝ Լիլիթը։ Հեռախոսս զանգեց։ Լիլիթն էր։
— Մարիա՛մ, եթե ուզում ես իմանալ ճշմարտությունը, Վարդանին մի՛ վստահիր։ Նա էլ է մասնակից եղել։
Նայեցի Վարդանին։ Նա գունատվեց։
— Ի՞նչ է նշանակում։
— Ես այդ փաստաթղթերը ստորագրել եմ,— խոստովանեց նա։— Բայց այն ժամանակ չգիտեի, որ ձեր ստորագրությունը կեղծված է։
— Իսկ Սոնայի հա՞յրը։
Վարդանը նայեց Աննային։
— Դա ձեր աղջիկը պիտի ասի։
Աննան փակեց աչքերը։
— Սոնայի հայրը Ռուբենն է՝ Լիլիթի եղբայրը։
Մի պահ լեզուս չշարժվեց։
— Այսինքն՝ Արամը սկզբի՞ց էր ճանաչում նրան։
— Այո՛։ Հայրիկը ստիպել էր Ռուբենին հեռանալ ինձնից։ Հետո Լիլիթն օգնել էր Սոնայի խնամակալության փոխանցումը կազմակերպել։ Բոլորը գիտեին։
Հասկացա, թե ինչու էր Լիլիթն այդքան անհանգստացած Սոնայի հայտնվելու պատճառով։ Եթե բացահայտվեին կեղծ ստորագրությունները, կարող էին բացվել նաև Արամի և Լիլիթի հետ կապված ֆինանսական խարդախությունները։
Դռան զանգը հնչեց։ Դավիթն ու Լիլիթը կանգնած էին շեմին։
— Մա՛մ, վերջին անգամ եմ ասում։ Ստորագրի՛ր բնակարանի թղթերը, ու ամեն ինչ հանգիստ կավարտվի,— ասաց որդիս։
— Կարծում ես՝ դեռ այն անպաշտպան կի՞նն եմ, որին տասնութ տարի առաջ մենակ թողեցիք։
Փաստաբանս բացեց պայուսակը։
— Տիկին Մարիամի բնակարանը վաճառելու որևէ լիազորություն չունեք։ Ավելին՝ կեղծ բժշկական տեղեկանքի և կեղծված ստորագրությունների վերաբերյալ ապացույցներն արդեն փոխանցվել են համապատասխան մարմիններին։ Սոնայի խնամակալության գործով նույնպես կարող է քննություն սկսվել։
Դավիթի դեմքը փոխվեց։ Լիլիթը փորձեց առարկել, բայց փաստաբանը ցույց տվեց, որ հանդիպումը շարունակելու անհրաժեշտություն չկա։ Աննան լաց էր լինում։ Դավիթը հեռացավ առանց որևէ բառի, Լիլիթը հետևեց նրան։ Այդ օրը ոչ ոք ինձ որևէ տեղ չտարավ, և ոչ մի փաստաթուղթ չստորագրեցի։
Մի քանի օր անց վերջապես հանդիպեցի Սոնային։ Քսանչորս տարեկան գեղեցիկ երիտասարդ կին էր՝ շագանակագույն աչքերով ու այնպիսի ժպիտով, որ ինձ հիշեցրեց երիտասարդ տարիներս։ Նա մի պահ կանգ առավ դռան մոտ։
— Տատի՛…
Գրկեցի նրան որքան ուժ ունեի։
— Ների՛ր, աղջի՛կս։ Ես չգիտեի, որ դու գոյություն ունես։
Նա գլուխը դրեց ուսիս։
— Ես քեզ ամբողջ կյանքում եմ սպասել։
Չէի կարող վերադարձնել նրա կորցրած տարիները։ Բայց կարող էի այլևս չկորցնել այն ժամանակը, որ մեզ մնացել էր։ Սոնան սկսեց հաճախ գալ ինձ մոտ։ Երբեմն միասին ճաշում էինք, երբեմն նա պարզապես նստում էր կողքիս, մինչ կարում էի։ Սկզբում հարցերը շատ էին։ Նա ուզում էր իմանալ մանկությանս, իր մոր երիտասարդ տարիների, պապի մասին։ Ես էլ էի փորձում ճանաչել նրան՝ առանց ստիպելու, որ միանգամից պատմի իր ցավոտ անցյալը։
Փաստաբանիս օգնությամբ կտակս փոխեցի։ Որոշեցի բնակարանս թողնել Սոնային՝ պահպանելով այնտեղ մինչև կյանքիս վերջ ապրելու իմ իրավունքը։ Խնայողություններիս մի մասն էլ նախատեսեցի առանց ծնողական խնամքի մնացած երեխաներին աջակցելու համար։
Աննան ու Դավիթը մի քանի անգամ փորձեցին վերականգնել կապը։ Բայց այս անգամ չէի շտապում ներել։ Աննայի հետ խոսելու պատրաստ էի միայն այն դեպքում, եթե նա դադարեր արդարացնել Սոնային լքելու իր որոշումը։ Դավիթի հետ բնակարանի մասին այլևս չէի քննարկում։
Մի երեկո, երբ Սոնան կողքիս նստած էր, դռան տակից ծրար սահեց ներս։ Դավիթի ձեռագրով նամակ էր։
«Մա՛մ, գիտեմ՝ գուցե երբեք չներես ինձ։ Բայց մի բան կա, որը նույնիսկ Լիլիթը չգիտի։ Մահից առաջ հայրս խոստովանել էր, որ իր կտակը կեղծված է։ Իսկ իսկական կտակում քո անունն է գրված»։
Երկար նայեցի թղթին։ Սոնան բռնեց ձեռքս։
— Տատի՛, ի՞նչ է պատահել։
— Թվում է՝ Արամը մահից հետո էլ դեռ գաղտնիքներ ունի,— ասացի։
Բայց այս անգամ որոշեցի ոչ մի նամակի կուրորեն չհավատալ։ Առավոտյան նամակը տարա փաստաբանիս։ Նա դիմեց կտակի գրանցման փաստաթղթերը պահող մարմնին և պահանջեց ստուգել երկու տարբերակների իսկությունը։ Պարզվեց՝ Արամը մահից ամիսներ առաջ նոր կտակ էր հաստատել, որի վավերացված օրինակը պահպանված էր։ Այդ փաստաթղթով իր ունեցվածքի հիմնական մասը թողել էր ինձ։ Մինչդեռ Լիլիթի ներկայացրած տարբերակում իմ անունը բացակայում էր։
Սա դեռ չէր նշանակում, թե մի օրում ստանալու եմ ամբողջ ժառանգությունը։ Փաստաբանը բացատրեց, որ պետք է ստուգվեն ստորագրությունները, կտակների ուժը և արդեն կատարված փոխանցումները։ Սակայն պաշտոնապես վիճարկեցինք ներկայացված կտակը, և դատարանը գործի քննության ընթացքում սահմանափակեց վիճելի գույքի տնօրինումը։ Բնակարանս, որն իմ մորից էի ժառանգել, այդ վեճից անկախ մնաց իմ սեփականությունը։
Դավիթի նամակը փոխանցեցի քննիչներին։ Չգիտեի՝ նա վերջապես խղճի խա՞յթ էր զգացել, թե պարզապես ուզում էր իմ վստահությունը հետ շահել։ Այդ հարցի պատասխանը կարող էր տալ միայն նրա հետագա պահվածքը, ոչ թե մի քանի ուշացած խոսքը։
Սոնայի հետ մեր հանդիպումից հետո նա ինձ երբեք չխնդրեց արագ ներել իր մորը։ Գիտեր, թե որքան ցավ էր պատճառել Աննան, բայց նաև խոստովանեց, որ մի օր գուցե ինքն ուզենա լսել նրա բացատրությունը։ Ասացի՝ դա միայն իրենը որոշելիք հարց է։ Մենք միմյանց ոչինչ պարտադրելու չէինք։ Սովորում էինք պարզապես ծանոթանալ՝ բաց թողնված տարիները չփոխարինելով կեղծ մտերմությամբ։ Երբեմն նա ինձ պատմում էր իր մանկության մասին, իսկ ես ցույց էի տալիս այն հին լուսանկարները, որոնցից կարող էր ճանաչել իր ընտանիքի մի մասը։
Երբ երեկոյան տուն վերադարձա, Սոնան խոհանոցում երկու բաժակ թեյ էր պատրաստել։ Նստեցինք իրար դիմաց։ Նա հարցրեց՝ արդյոք հիմա նորից ամեն ինչ փոխվելու է։
— Մի բան չի փոխվելու,— պատասխանեցի։— Այս տունը վաճառքի չեմ հանի, ու քեզ նորից ոչ ոք չի ստիպի մտածել, թե ընտանիք չունես։
Սոնան ժպտաց ու մոտեցրեց իր բաժակը իմին։ Այդ երեկո առաջին անգամ երկար ժամանակ անց բնակարանիս մեջ ոչ թե սպասում էի հերթական դավաճանությանը, այլ լսում էի թոռնուհուս ձայնը։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
