Չորսամյա որդիս մանկապարտեզ գնալիս ամեն առավոտ կանգնում էր նույն պատի դիմաց ու ձեռքով անում։ Մի օր վերևի պատուհաններից մեկում շարժում նկատեցի

Չորսամյա որդիս մանկապարտեզ գնալիս ամեն առավոտ կանգնում էր նույն պատի դիմաց ու ձեռքով անում։ Մի օր վերևի պատուհաններից մեկում շարժում նկատեցի

Առավոտյան տղաս հրաժարվեց նստել մեքենան, մինչև վարորդը բեռնախցիկում տեղ չգտավ մեր փոքրիկ ծալովի աթոռակի համար։

— Իսկ դա ինչի՞ համար է,— զարմացավ վարորդը։

— Որ պապան ինձ տեսնի,— պատասխանեց չորսամյա Դավիթս։

Ես ձևացրի, թե չեմ լսել։ Արդեն բավական դժվար էր բացատրել մեծերին, թե ուր ենք գնում, ուր մնաց՝ երեխային պատմեի, թե ինչու հայրը երեք ամիս է տուն չի վերադառնում։

Ամուսինս՝ Արթուրը, ինժեներ էր։ Աշխատում էր շինարարական ընկերությունում։ Մի նորակառույց շենքում տեղի ունեցած վթարից հետո նրան մեղադրեցին աշխատանքի անվտանգության կանոնները խախտելու մեջ։ Արթուրը պնդում էր, որ պատասխանատու չէր այն հատվածի համար, որտեղ վթարը տեղի էր ունեցել։ Բայց քննությունը դեռ շարունակվում էր, իսկ նա կալանքի տակ էր։

Փաստաբանի միջոցով իմանում էի, որ առողջ է։ Սակայն նրա հետ անմիջական շփման հնարավորություն սկզբում չունեի։ Դավիթս ամեն երեկո հոր բաժակը դնում էր ընթրիքի սեղանին։ Ես էլ ամեն անգամ սպասում էի, մինչև որդիս քներ, որպեսզի բաժակը տեղը դնեի։

Մի օր նախկին կալանավորի հարազատներից պատահաբար տեղեկացա, որ կալանավայրի հին մասնաշենքի մի քանի պատուհաններ երևում են հարակից փողոցից։ Հաջորդ առավոտ մանկապարտեզ գնալիս Դավիթին տարա այդ ճանապարհով։

Նրան չասացի, թե ինչ շենք է։ Պարզապես բացատրեցի, որ պապան հիմա այնտեղ է և գուցե կարողանա իրեն տեսնել։

Փողոցը դատարկ էր։ Դավիթը կանգնեց մայթին ու սկսեց թափահարել ձեռքը։ Հետո դժգոհեց, որ ցածրահասակ է, ու հաջորդ օրը խնդրեց հետներս աթոռակ վերցնել։

Այդպես մեր ամեն առավոտը սկսվում էր նույն տեղում։ Որդիս բարձրանում էր աթոռակին, բարևում հոր անծանոթ պատուհաններին ու պատմում, թե նախորդ օրը մանկապարտեզում ինչ է արել։

Ես նույնիսկ վստահ չէի, որ Արթուրն այդ մասնաշենքում է։

Մի առավոտ Դավիթը հանկարծ դադարեց խոսել։

— Մա՛մ, նայի՛ր։ Այնտեղ ինչ-որ մեկն էլ ինձ բարևեց։

Գլուխս բարձրացրի։ Երրորդ հարկի պատուհաններից մեկի մետաղյա ճաղերի հետևում ինչ-որ բան էր շարժվում։ Երբ հասկացա՝ ինչ եմ տեսնում, ձեռքերս սկսեցին դողալ։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Պատուհանի անկյունում մի ձեռք էր երևում։ Մարդը դանդաղ շարժում էր մատները՝ ասես փորձում էր երեխային հեռվից բարևել։

— Նորից ձեռքով արա՛, Դավո՛։

Որդիս երկու ձեռքն էլ վեր բարձրացրեց։ Անծանոթ ձեռքը մի քանի վայրկյան դեռ երևաց, ապա անհետացավ։

Մինչև աշխատանք հասնելը մտքումս անընդհատ վերադառնում էի այդ տեսարանին։ Հնարավոր էր՝ այն մարդը բնավ Արթուրը չէր։ Հնարավոր էր՝ պարզապես ինչ-որ մեկն էր, ով պատահաբար նկատել էր երեխային։

Հաջորդ առավոտ ավելի շուտ հասանք։ Այդ նույն պատուհանը դատարկ էր։ Արդեն պատրաստվում էինք գնալ, երբ ձեռքը կրկին հայտնվեց։ Դավիթն այնպես ուրախացավ, որ քիչ էր մնում աթոռակից ընկներ։

— Պապա՛, այսօր ես արդեն կարողանում եմ առանց օգնության կոշիկներս հագնել։

Փողոցի մյուս կողմից նրան լսելն անհնար էր։ Բայց որդիս շարունակում էր պատմել։ Իսկ պատուհանի հետևում կանգնած մարդը մի քանի անգամ շարժեց մատները։

Ես մի տեսակ խաղաղված գնացի աշխատանքի։ Առաջին անգամ երկար ժամանակ անց մտածեցի, որ գուցե ամուսինս էլ մեզ պես ինչ-որ բանի է սպասում առավոտները։

Այդ ընթացքում Արթուրի փաստաբանը փորձում էր ձեռք բերել շինարարական կազմակերպության փաստաթղթերն ու մասնագետների եզրակացությունները։ Վթարի հետևանքով երկու աշխատակից էին վիրավորվել։ Բոլորիս համար կարևոր էր, որ պարզվեր իրական պատասխանատուն, ոչ թե պարզապես որևէ մեկին մեղավոր նշանակեին։

Արթուրի մայրը համոզում էր ինձ ավելի քիչ պատմել Դավիթին հոր մասին։ Վախենում էր, որ երեխան մանկապարտեզում մի բան կասի, ու մյուս ծնողները կսկսեն հարցեր տալ։

Բայց ես չէի ուզում երեխայիս ստիպել ամաչել իր հորից։

Մի քանի շաբաթ անց մեզ մոտեցավ հսկողություն իրականացնող աշխատակիցներից մեկը։ Հարցրեց, թե ինչու ենք ամեն օր նույն տեղում կանգնում։

— Ամուսինս այստեղ է։ Երեխան ուզում է նրան բարևել։

Նա խնդրեց չմոտենալ տարածքի ցանկապատին և չխանգարել անցուդարձին։ Ես վերցրի աթոռակը և հեռացա։ Այդ երեկո փաստաբանին զանգեցի ու ճշտեցի՝ կարո՞ղ ենք շարունակել կանգնել հանրային մայթին, շենքից հեռու։

Հաջորդ առավոտ փողոցի ավելի լայն հատվածում կանգնեցինք։ Այստեղից պատուհանը փոքր էր երևում։ Դավիթը նույնիսկ հարցրեց, թե պապան չի՞ մոռացել, որ այսօր պիտի իրեն սպասի։

Բայց ձեռքը հայտնվեց նաև այդ օրը։

Ժամանակի ընթացքում Արթուրի հետ թույլատրված կարճ հանդիպում ունեցա։ Նրան հարցրի առողջության մասին, փոխանցեցի տան նորությունները։ Նա ուզում էր իմանալ, թե Դավիթի հազն անցել է արդյոք և արդյոք դեռ քնում է իր հին վերնաշապիկը գրկած։

Մեր առավոտյան այցելությունների մասին չհասցրինք խոսել։ Հանդիպումն ավարտվեց, երբ դեռ չէի էլ պատմել այն ամենը, ինչ պատրաստվել էի ասել։

Աշունը փոխվեց ձմռան։ Դավիթի ձեռնոցներից մեկը կորավ, և նա ամեն առավոտ խնդրում էր հենց մերկ ձեռքով բարևել, որպեսզի պապան մատները տեսնի։ Ես գրպանումս պահում էի երկրորդ ձեռնոցը ու հագցնում հենց իջնում էր աթոռակից։

Մի օր փաստաբանը զանգահարեց։ Ասաց, որ փորձաքննությունն ավարտվել է։ Պարզվել էր՝ Արթուրի մշակած նախագիծը շինարարության ընթացքում փոփոխել էին առանց նրա համաձայնության։ Նրան վերագրվող խախտումն իրականում կապ չուներ վթարի պատճառի հետ։

Մի քանի օր անց որոշում կայացվեց դադարեցնել նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը։ Արթուրին ազատ էին արձակելու։

Ես աշխատանքի չգնացի։ Դավիթին էլ մանկապարտեզ չտարա։ Բայց նրան դեռ ոչինչ չէի ասել։ Վախենում էի խոստանալ մի բան, որը վերջին պահին կարող էր հետաձգվել։

Նրա հետ գնացինք մեր սովորական տեղը։ Որդիս բարձրացավ աթոռակին ու երկար ձեռքով արեց։ Այս անգամ պատուհանում ոչ մի շարժում չկար։

— Մա՛մ, իսկ եթե պապան քնա՞ծ է։

Հենց այդ պահին շենքի մուտքի մոտ կանգնած մարդկանց միջից դուրս եկավ Արթուրը։ Ձեռքին իր պայուսակն էր, հագին՝ այն նույն բաճկոնը, որով ամիսներ առաջ դուրս էր եկել տնից։

Դավիթը սկզբում նույնիսկ չճանաչեց նրան։ Հետո աթոռակից իջավ ու վազեց հոր մոտ։ Արթուրը ծնկի իջավ, գրկեց որդուն ու երկար ժամանակ բաց չթողեց։

— Ամեն առավոտ տեսել եմ քեզ, տղա՛ս։ Գիտե՞ս, թե ինչքան եմ սպասել քեզ։

Տուն վերադարձանք միասին։ Սեղանի շուրջ նստելուց հետո միայն իմացա, թե իրականում ինչ էր կատարվում այն պատուհանի հետևում։

Արթուրը պատմեց, որ իր խցում մի քանի տղամարդ էին ապրում։ Պատուհանի մոտ տարածքը նեղ էր, բոլորը միաժամանակ այնտեղ կանգնել չէին կարող։ Սովորաբար հերթով էին մոտենում, որպեսզի մի քիչ երկինք կամ փողոց տեսնեին։

Առաջին օրերին Արթուրը չէր նկատել Դավիթին։ Խցակիցներից մեկն էր ասել, որ մի փոքրիկ տղա անընդհատ շենքի կողմն է ձեռքով անում։

Երբ Արթուրը ճանաչել էր որդուն, մնացած տղամարդիկ ամեն առավոտ պատուհանի մոտ տեղ էին ազատում նրա համար։ Նույնիսկ այն օրը, երբ նրանցից մեկը վիճել էր Արթուրի հետ, առավոտյան ինքն էր նրան կանչել պատուհանի մոտ։

— Վեր կաց, ինժեներ։ Փոքրդ եկել է։

Արթուրը պատմելիս լռեց ու նայեց Դավիթին, որը հատակին իր խաղալիք մեքենաներն էր շարում։

Մի քանի ամիս անց նա հաղորդագրություն ստացավ նախկին խցակիցներից մեկից, որն արդեն ազատության մեջ էր։ Տղամարդը հարցնում էր՝ ինչպես են իրենց գործերը։ Իսկ ամենավերջում գրել էր. «Մի օր փոքրիդ էլ հետդ բեր, տեսնենք։ Մեր խցում առավոտյան ժամացույցի կարիք չկար։ Ինքն էր մեզ ասում, որ նոր օր է սկսվել»։

Արթուրը ցույց տվեց ինձ հաղորդագրությունը։ Հետո գնաց պատշգամբ, որտեղ դեռ պահում էինք Դավիթի ծալովի աթոռակը։

— Սա ոչ մեկին չտաս,— ասաց նա։ — Մի օր, երբ տղաս մեծանա, պիտի պատմեմ, թե այս փոքրիկ աթոռակը քանի մարդու էր օգնում առավոտյան արթնանալ։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ