Մորաքույրս ինձ բոլորի ներկայությամբ ասաց, որ իմ հասակով ու կազմվածքով ամուսնանալու հույս չունենամ։ Հաջորդ օրը իմ աշխատավայրում հայտնվեց ինձնից մի գլուխ ցածրահասակ տղամարդը

Մորաքույրս ինձ բոլորի ներկայությամբ ասաց, որ իմ հասակով ու կազմվածքով ամուսնանալու հույս չունենամ։ Հաջորդ օրը իմ աշխատավայրում հայտնվեց ինձնից մի գլուխ ցածրահասակ տղամարդը

Երեսունվեց տարեկան էի, երբ մորաքրոջս ծննդյան օրը նրա տանը հավաքվեցինք։ Ամբողջ երեկոյի ուտեստները ես էի պատրաստել։ Հյուրերից մեկը նույնիսկ հեռախոսով նկարեց սեղանը և հարցրեց, թե որ ռեստորանից էինք պատվիրել։

— Մեր Անին է պատրաստել,— հպարտությամբ ասաց մորաքույրս։ Հետո ծիծաղեց ու ավելացրեց.— Միայն թե իր համար փեսացու չի կարողանում գտնել։ Էսքան մեծ աղջկան ո՞վ պիտի տուն տանի։

Հյուրերի մի մասը ծիծաղեց, մյուսները ձևացրին, թե չեն լսել։ Ես հանեցի գոգնոցս, հավաքեցի պայուսակս ու հրաժեշտ տվեցի։ Մորաքույրս հետևիցս կանչեց, որ կատակ էր անում։

Դպրոցական տարիներից ի վեր այդպիսի կատակներ էի լսում։ Հասակս գրեթե մեկ մետր իննսուն էր։ Հորս նման լայնաթիկունք ու խոշոր կազմվածք ունեի։ Մեր ընտանեկան հին լուսանկարներում նա ինձ գրկած այնպիսի երջանիկ տեսք ուներ, որ դժվար էր հավատալ, թե նմանությունը կարող էր ամոթալի բան լինել։

Հաջորդ օրը գործի գնացի սովորականից շուտ։ Փոքրիկ ճաշարանում խոհարար էի աշխատում։ Մեր մշտական հաճախորդներից մեկը նախապես մի քանի բաժին ճաշ էր պատվիրել ավտոբուսի վարորդների համար։

Ճաշերը տանելու եկած տղամարդը մոտ քառասուն տարեկան էր, բարեհամբույր, ինձնից զգալիորեն ցածրահասակ։ Երբ պատրաստի տոպրակները վերցրեցի, նա շտապեց ձեռքիցս վերցնել դրանք։

— Թո՛ղ ես տանեմ, գեղեցկուհի՛։

Հենց այդ վերջին բառն էլ ինձ հունից հանեց։

— Կարող եք առանց կատակների վերցնել պատվերն ու գնալ։

Տղամարդը շփոթվեց։

— Բայց ես ի՞նչ կատակ արեցի։

Հաջորդ օրը նա նորից եկավ։ Այս անգամ պատվեր չուներ։ Մի փոքրիկ տուփ դրեց վաճառասեղանին ու խնդրեց ինձ մի րոպե տրամադրել։

Ճաշարանի տնօրենը, որ պատահաբար լսել էր մեր նախորդ զրույցը, ժպտաց ու ինձ դուրս կանչեց խոհանոցից։

— Անի՛, գնա տես՝ ինչ է ուզում մարդը։ Առավոտից քեզ է հարցնում։

Մոտեցա տղամարդուն՝ համոզված, որ ինչ-որ մեկը հերթական անհաջող կատակն է կազմակերպել։ Բայց երբ նա բացեց տուփը և բացատրեց, թե ինչու է վերադարձել, ես չգիտեի՝ ծիծաղեի՞, թե՞ լաց լինեի։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Տուփի մեջ մի փոքրիկ կավե բաժակ էր՝ վրան ձեռքով նկարված խոհարարի գլխարկ։

— Երեկ մեր տղաները ձեր պատրաստած ճաշն էին գովում։ Տանը քրոջս աղջիկը նման բաժակներ է նկարում։ Մտածեցի՝ սա ձեզ կհամապատասխանի։ Ի դեպ, անունս Վահե է։

— Իսկ ինչո՞ւ եք ինձ նվեր բերում։

— Որովհետև ուզում եմ ծանոթանալ։ Բայց եթե դեմ եք, այլևս չեմ անհանգստացնի։

Նա հեռացավ՝ նույնիսկ հեռախոսահամարս չխնդրելով։ Իսկ ես մնացի վաճառասեղանի մոտ՝ բաժակը ձեռքիս։

Տարիներ առաջ դպրոցում մի աղջիկ ինձ հետ մտերմացել էր։ Ես երջանիկ էի, որ վերջապես ընկերուհի ունեմ, մինչև պատահաբար լսեցի, թե ինչպես էր մյուսներին բացատրում մեր ընկերության պատճառը։ Իմ կողքին, ասում էր նա, նույնիսկ ինքն էր նրբիկ ու գեղեցիկ երևում։ Դրանից հետո դժվարանում էի հավատալ, որ որևէ մեկը կարող է անկեղծորեն ցանկանալ իմ ընկերակցությունը։

Ծնողներիս մահից հետո ինձ մեծացրել էր մորս քույրը՝ Կարինեն։ Նա երբեք չէր թողել, որ սոված մնամ կամ դասի գնամ առանց անհրաժեշտ իրերի։ Բայց արտաքինիս վերաբերյալ նրա խոսքերն ամեն օր մի փոքր ավելի էին քայքայում ինքնավստահությունս։

Դպրոցն ավարտելիս ուզում էր, որ հաշվապահ դառնամ։ Ես ընտրեցի խոհարարի մասնագիտությունը, չնայած նա համոզված էր, թե խոհանոցում աշխատելը միայն կվնասի կազմվածքիս։

Սովորելն ավարտելուց հետո մի քանի տարի նույն տանն ապրեցինք։ Ի վերջո առաջարկեցի վաճառել ծնողներիցս ժառանգած ընդարձակ բնակարանն ու երկու փոքր բնակարան գնել։ Մորաքույրս սկզբում դեմ էր։ Կարծում էր, թե իրեն անտուն եմ թողնելու։

Երբ երկու հարմար բնակարան գտանք, ավելի մեծը նրան տվեցի։ Նրա որդին ընտանիքով երբեմն այցելում էր, իսկ ես մենակ էի ապրելու։

— Քեզ համար էլ մի օր ընտանիք կունենաս, ինչո՞ւ ես այդպես վարվում,— հարցրեց ինձ ճաշարանի տնօրենը։ Նա գիտեր, թե որքան վիրավորական խոսքեր էի լսել մորաքրոջիցս։

— Ինձ մեծացրել է։ Չեմ ուզում ծերության ժամանակ անհանգստանա, թե որտեղ պիտի ապրի։ Բայց ես էլ իմ հանգիստն եմ ուզում։

Առանձին ապրելուց հետո մորաքրոջս հետ հարաբերություններս իսկապես լավացան։ Նա երբեմն զանգում էր, խորհուրդ հարցնում, նույնիսկ սկսել էր գովել պատրաստածս ճաշերը՝ առանց արտաքինիս մասին խոսելու։ Միայն ամուսնանալու թեման չէր կարողանում հանգիստ թողնել։

Վահեն մի շաբաթ անց նորից ճաշարան եկավ։ Նստեց պատուհանի մոտ, ճաշեց և հեռանալիս հարցրեց, թե երբ եմ ավարտում աշխատանքս։

— Եթե հարմար է, միասին մի սուրճ խմենք։

— Դուք տեսնո՞ւմ եք, որ ես ձեզնից բարձրահասակ եմ։

Նա զարմացած շուրջը նայեց։

— Տեսնում եմ։ Աչքերիս հետ կապված խնդիր չունեմ։ Իսկ դա ի՞նչ կապ ունի սուրճի հետ։

Առաջին անգամ նրա ներկայությամբ իսկապես ծիծաղեցի։

Այդ երեկո երկար զրուցեցինք։ Պարզվեց՝ տարիներ շարունակ ավտոբուս էր վարում, ազատ օրերին էլ օգնում էր եղբորը մեքենաների վերանորոգման գործերում։ Մենակ էր ապրում և լավ սուրճ պատրաստելուց բացի խոհանոցում առանձնապես ոչինչ անել չգիտեր։

Մի քանի օր անց հրավիրեցի նրան ընթրիքի։ Տոլմա էի պատրաստել, աղցան և տնական թխվածք։ Վահեն զարմացրեց ինձ ոչ թե ուտելիքը գովելով, այլ ընթրիքից հետո ամանները հավաքելով։

— Դու եփեցիր, ես կլվանամ։ Ի՞նչ կա դրա մեջ։

Նա իսկապես լվաց ամեն ինչ, հետո ինձ հետ նստեց խոհանոցում ու պատմեց աշխատանքի ժամանակ պատահած զվարճալի դեպքերը։ Երբ հեռացավ, նկատեցի, որ առաջին անգամ հյուրի ներկայությամբ ընդհանրապես չէի մտածել, թե ինչպես եմ երևում կողքից։

Մեր հարաբերությունները սկսվեցին դանդաղ։ Վահեն ամեն ինչում շտապելու սովորություն ուներ, բայց ինձ հետ համբերատար էր։ Երբեմն գործից հետո դիմավորում էր ինձ, միասին գնումներ էինք անում։ Մի երեկո տեսա, թե ինչպես շենքի մոտ նստած երկու հարևանուհիներ մեր հետևից ծիծաղեցին։

— Տեսե՞լ ես, թե ինչպես են մեզ նայում,— հարցրի։

— Տեսել եմ։ Բայց չեմ հասկանում՝ ինչո՞ւ պիտի նրանց հայացքի պատճառով այսօր զբոսանքից հրաժարվենք։

Երբ Վահեին ծանոթացրի մորաքրոջս հետ, Կարինեն սկզբում ինձ առանձին կանչեց։

— Անի՛, համոզվա՞ծ ես, որ քեզ չի օգտագործում։ Դու բնակարան ունես, լավ աշխատում ես։

— Նա էլ իր բնակարանն ունի, աշխատում է։ Իսկ եթե նույնիսկ չունենար, ես գիտեմ, թե ինչպես է ինձ վերաբերվում։

Այդ օրն առաջին անգամ մորաքրոջս բացատրեցի, թե իր խոսքերն ինչպես էին ազդել ինձ վրա։ Նա չփորձեց վիճել։ Միայն ասաց, որ կարծում էր, թե ինձ իրական կյանքին է պատրաստում։

— Իսկ ես տարիներ շարունակ կարծում էի, որ իրական կյանքում ինձ ոչ ոք չի սիրելու,— պատասխանեցի։

Մեկ տարի անց ամուսնացանք։ Բնակարանները վաճառելու և միասին ավելի ընդարձակ տուն գնելու որոշումն ընդունեցինք առանց շտապելու։ Վահեի հետ երկուսով կահույք ընտրելն անգամ ինձ համար նոր երջանկություն էր։

Մի անգամ հանգստյան օրերին քաղաքից դուրս էինք գնացել։ Վահեն անզգուշությամբ ոտքը վնասեց կոտրված ապակու վրա։ Մեքենան ճանապարհից բավական հեռու էր կայանված։ Օգնեցի նրան հասնել այնտեղ, մաքուր սրբիչով սեղմեցի վերքը ու մեքենայով տարա մոտակա բուժկետ։

Բուժքույրը, տեսնելով, թե ինչպես եմ ամուսնուս օգնում ներս մտնել, ժպտաց։

— Հաջողակ մարդ եք, ձեր կինն իսկական հենարան է։

Վահեն առանց մտածելու պատասխանեց.

— Ես դրա մասին ամեն օր էլ իրեն ասում եմ։

Մի քանի շաբաթ անց, երբ կոշիկի խանութում բարձրակրունկ կոշիկներ էի փորձում, սովորության համաձայն որոշեցի չգնել։ Վահեն նկատեց, որ դրանք հավանել եմ։

— Ինչո՞ւ ես հետ դնում։

— Քո կողքին ավելի բարձր կերևամ։

— Անի՛, ես քեզ հետ ամուսնացել եմ, ոչ թե հասակդ չափելու համար։ Եթե հարմար են, վերցրու։

Գնեցի դրանք։ Իսկ երեկոյան, երբ միասին հյուր գնացինք մորաքրոջս, նա երկար նայեց ինձ։ Վերջապես ուղղեց զգեստիս օձիքն ու ասաց.

— Հորդ նման գեղեցիկ ես, աղջի՛կս։

Այդ խոսքերին մանկությունից էի սպասել։ Վահեն արդեն դռան մոտ էր ու ինձ էր սպասում։ Վերցրի նրա ձեռքը, և մենք միասին դուրս եկանք տնից։ Այս անգամ նույնիսկ մտքովս չանցավ հանել բարձրակրունկներս։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ