Որդիս ընտանեկան արձակուրդին բերեց իր «ընկերուհուն»։ Մի քանի օր անց պարզեցի, թե իրականում ում հետ էր այդ աղջիկը հանդիպում

Որդիս ընտանեկան արձակուրդին բերեց իր «ընկերուհուն»։ Մի քանի օր անց պարզեցի, թե իրականում ում հետ էր այդ աղջիկը հանդիպում

Երբ քսանամյա որդիս խնդրեց իր ընկերուհուն էլ տանել մեր ընտանեկան հանգստին, սիրով համաձայնեցի։ Բայց արձակուրդի ընթացքում իմացա, թե իրականում ով է այդ աղջիկը։ Դա կյանքիս ամենացավոտ բացահայտումներից մեկն էր։

Ես միշտ աշխատել եմ և փորձել համատեղել մասնագիտական կյանքս ընտանիքի հոգսերի հետ։ Երբեմն այնքան ուշ էի տուն գալիս, որ ընթրիքն ավարտված էր լինում, իսկ սենյակների լույսերն արդեն մարած։ Բայց հոգ էի տանում, որ ամուսինս ու որդիս ոչ մի անհրաժեշտ բանի պակաս չունենան։

Ամուսինս՝ Կարենը, նախկինում կայուն աշխատանք ուներ, սակայն մի քանի տարի առաջ ազատվել էր աշխատանքից։ Երբեմն մանր պատվերներ էր կատարում, բայց ընտանիքի հիմնական ծախսերն իմ ուսերին էին։ Դրանից երբեք դժգոհություն չէի հայտնել։ Ինձ համար բնական էր դժվար պահին ամուսնուս աջակցելը։

Վերջին ամիսներին, սակայն, զգում էի, որ հեռանում ենք միմյանցից։ Ես ուշ էի վերադառնում, նա հաճախ արդեն քնած էր լինում։ Երբ զրուցելու ժամանակ էինք գտնում, խոսում էինք միայն գնումներից, հաշիվներից ու կենցաղից։ Այդ պատճառով մեծ հույսեր էի կապում մեր ամենամյա ընտանեկան արձակուրդի հետ։ Ինչ էլ պատահեր, ամեն տարի մի քանի օրով միասին հանգստանում էինք։ Ուզում էի վերականգնել մեր մտերմությունը և Կարենին շեղել աշխատանք գտնելու հետ կապված անհանգստություններից։

— Մեզ այդ հանգիստը պետք է,— ասացի մի երեկո։— Մի քանի օր՝ առանց հոգսերի, միայն մենք երեքով։

— Բայց հիմա աշխատանք չունեմ,— սկսեց նա։

— Ծախսերը ես կհոգամ։ Դու մի քիչ կհանգստանաս, հետո նորից աշխատանքի փնտրտուքով կզբաղվես։

Կարենը ժպտաց ու շնորհակալություն հայտնեց։ Ասաց, որ մեր որդին՝ Արամը, նույնպես կուրախանա։ Արամը քսան տարեկան էր, համալսարանում էր սովորում։ Երբ զանգեցի ու պատմեցի ուղևորության մասին, ոգևորությամբ համաձայնեց։

Հաջորդ օրը նա նորից զանգեց։

— Մա՛մ, կարո՞ղ եմ ընկերուհուս էլ բերել։

Շփոթվեցի։ Նախկինում միշտ երեքով էինք մեկնում, իսկ նրա ընկերուհու գոյության մասին նույնիսկ չգիտեի։

— Անունն ի՞նչ է։

— Նարե։ Երեք ամիս է՝ հանդիպում ենք։ Կհավանես նրան։

Չուզեցի փչացնել որդուս ուրախությունը և համաձայնեցի։ Այդ պահին չէի պատկերացնում, թե ինչ կբերի մեզ այդ չորրորդ ուղեկիցը։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Օդանավակայանում Նարեին տեսնելիս առաջին տպավորությունս լավ էր։ Խնամված մազեր ուներ, ճաշակով էր հագնված և լայն ժպտում էր։ Կարենը անմիջապես վերցրեց նրա ճամպրուկը, հետո գովեց կոշիկների ընտրությունը։ Նկատեցի նրանց անկաշկանդությունը, բայց ոչ մի կասկած չունեցա։ Մտածեցի՝ ամուսինս պարզապես փորձում է բարեհամբույր լինել որդու ընկերուհու հանդեպ։

Հյուրանոց հասանք և տեղավորվեցինք։ Ես նախապես երկու սենյակ էի ամրագրել և ծրագրել մի քանի միասնական զբոսանք։ Ուզում էի, որ առավոտները հանգիստ նախաճաշենք, երեկոները միասին ընթրենք, իսկ ցերեկը յուրաքանչյուրն ազատ լինի իրեն հաճելի զբաղմունք ընտրելու հարցում։ Կարենը շատ չէր խոսում, բայց ես դրա մեջ վատ բան չէի տեսնում։ Հույս ունեի, որ աշխատանքային խնդիրներից հեռու վերջապես ավելի թեթև կզգա իրեն։ Առաջին երեկոյան ռեստորանում որոշեցի Նարեի հետ ավելի լավ ծանոթանալ։

— Արամի բասկետբոլի խաղերից որևէ մեկին ներկա եղե՞լ ես,— հարցրի։

Նա զարմացած բացեց աչքերը։

— Բասկետբո՞լ։ Մենք այդ մասին չենք խոսել։

Կասկածով նայեցի նրան։ Արամը տարիներով բասկետբոլով էր տարված։ Նրա սոցցանցերն ամբողջությամբ թիմային լուսանկարներով ու խաղերի պատմություններով էին լցված։ Ինչպե՞ս կարող էր երեք ամիս հանդիպել մեկի հետ, որն այդ մասին չգիտեր։ Հիշում էի, որ Արամը նույնիսկ մանկության ընկերներին երբ հանդիպում էր, խոսակցությունը սովորաբար բասկետբոլից էր սկսում։ Նրան ճանաչող ամեն մարդ գիտեր իր սիրելի թիմերի անուններն ու խաղերի օրերը։ Այդ երեկո որոշեցի իմ տարակուսանքը չարտահայտել։ Գուցե երիտասարդները պարզապես այլ բաներից էին խոսում, մտածեցի, և անտեղի չէի ցանկանում խառնվել նրանց հարաբերությանը։ Նայեցի որդուս. հեռախոսից գլուխը չէր բարձրացնում։

Հաջորդ օրը Արամն առաջարկեց ջրային մոտոցիկլետ վարել։ Նարեն դեմքը ծամածռեց։

— Ես ջրային սպորտեր չեմ սիրում։

Մտածեցի՝ գուցե պարզապես նախասիրությունները չեն համընկնում։ Բայց հետո, երբ հանգստանում էի հյուրանոցի լողավազանի մոտ, լսեցի նրանց խոսակցությունը։

— Կենսաբանությո՞ւն էիր սովորում, չէ՞,— ծիծաղելով հարցրեց Նարեն։— Միշտ մոռանում եմ։

Սիրտս անհանգիստ բաբախեց։ Իմ որդու ուսումը նրա կյանքի ամենակարևոր մասերից մեկն էր։ Նա հաճախ ինձ պատմում էր դասերի ու քննությունների մասին, իսկ ես հպարտանում էի, որ այդքան լրջորեն է վերաբերվում ուսմանը։ Նարեի բառերն այնքան անտեղի հնչեցին, որ ակամայից հիշեցի բասկետբոլի մասին նրա պատասխանը։ Արդեն երկու բան կար, որոնք նա պիտի իմանար, եթե իսկապես այդքան մոտ լիներ Արամին։ Արդյոք Նարեն իսկապե՞ս ճանաչում էր նրան։

Արձակուրդի կեսին մեր համարում պատահաբար նկատեցի Արամի բաց ճամպրուկի մեջ դրված փոքրիկ թավշյա տուփ։ Բացեցի։ Ներսում ադամանդներով շքեղ վզնոց էր՝ այնքան թանկարժեք, որ ուսանող որդիս դժվար թե կարողանար գնել։ Սկզբում մտածեցի՝ գուցե նվեր է Նարեի համար, բայց անմիջապես հարց առաջացավ՝ որտեղի՞ց այդքան գումար։ Արամը դեռ սովորում էր ու սեփական մեծ եկամուտ չուներ։ Ես հոգում էի նրա ուսման հետ կապված ծախսերի մեծ մասը, և նա երբեք նման շքեղ նվերների մասին չէր խոսել։ Տուփն ինքնին պատահաբար էի նկատել՝ ճամպրուկի կողքին ընկած հագուստը վերցնելիս։ Ես չէի պատրաստվում խուզարկել որդուս իրերը, բայց վզնոցի տեսքից հետո անհանգստությունս միայն ուժեղացավ։

Այդ պահին սեղանին լիցքավորվող Արամի հեռախոսի էկրանը լուսավորվեց։ Հաղորդագրությունը Կարենից էր. «Շնորհակալ եմ օգնելու համար։ Գաղտնիքը պահելու դիմաց պայմանավորված գումարը կստանաս»։

Զգացի, թե ինչպես է սիրտս սեղմվում։ Գիտեի որդուս հեռախոսի գաղտնաբառը։ Մուտքագրեցի այն և բացեցի զրույցը։ Կարդացածս ինձ քարացրեց։ Նարեն Արամի ընկերուհին չէր։ Նա մտերիմ հարաբերություններ ուներ Կարենի հետ, իսկ որդիս օգնում էր հորը թաքցնել այդ կապը։ Փոխարենը Կարենը նրան գումար էր խոստացել։ Հաղորդագրություններից պարզ էր դառնում, որ Արամը պետք է Նարեին ներկայացներ որպես իր ընկերուհի, որպեսզի նա կարողանար մեզ հետ գալ առանց որևէ կասկած հարուցելու։ Որդիս գիտեր, թե իրականում ում հետ է կապվում այդ աղջիկը, և համաձայնել էր մասնակցել այդ ներկայացմանը։ Նորից կարդացի խոսակցությունը՝ հուսալով, որ սխալ եմ հասկացել։ Բայց յուրաքանչյուր հաջորդ տողը ավելի հստակ էր դարձնում ամբողջ պատկերը։ Իսկ վզնոցը գնել էր այն միջոցներով, որոնք ես էի վաստակում մեր ընտանիքի համար։

Երկար նստեցի անկողնուն՝ հեռախոսը ձեռքիս։ Ամուսնուս դավաճանությունն արդեն սարսափելի էր, բայց ամենադժվարն այն էր, որ սեփական որդիս մասնակցել էր այդ խաբեությանը։ Հիշեցի, թե որքան ուրախությամբ էր խնդրել Նարեին բերել, և ինչպես էին նրանք հյուրանոցի ճանապարհին ծիծաղում։ Ամբողջ ճանապարհը, պարզվում է, ես միակն էի, որ ոչինչ չգիտեր։

Այդուհանդերձ որոշեցի չգոռալ և հապճեպ տեսարան չսարքել։ Հաղորդագրությունների բովանդակությունն ինձ արդեն բավական բան էր ասել։ Ուզում էի, որ երեքն էլ հասկանան՝ ճշմարտությունն ինձ հայտնի է, և այլևս չեն կարող ձևացնել։ Այդ ընթացքում ստիպված էի նույն սենյակներում գտնվել նրանց հետ, լսել առօրյա հարցերն ու ձևացնել, թե դեռ հանգիստ արձակուրդ եմ անցկացնում։ Ամեն անգամ Կարենի դեմքին նայելիս մտածում էի՝ ինչպես է կարողանում այդքան բնական խոսել ինձ հետ։ Բայց որոշել էի ամեն ինչ ասել մեկ անգամ, առանց աղմուկի, երբ երեքն էլ ներկա կլինեն։

Նույն երեկոյան բոլորին հրավիրեցի հյուրանոցի ռեստորան։ Հագա գեղեցիկ զգեստս ու պարանոցիս դրեցի թավշյա տուփից վերցրած ադամանդե վզնոցը։ Երբ մոտեցա սեղանին, Նարեն ժպտաց, բայց վզնոցը տեսնելուն պես նրա ժպիտն անհետացավ։ Կարենը նույնպես անհանգիստ շարժվեց։

— Մա՛մ, ինչո՞ւ ես Նարեի վզնոցը դրել,— առաջինը հարցրեց Արամը։

— Հետաքրքիր հարց է։ Հատկապես եթե հաշվի առնենք, որ հայրդ այն գնել է իմ վաստակած գումարով,— հանգիստ պատասխանեցի։

Կարենի դեմքը գունատվեց։

— Ես չգիտեի, որ դու…— սկսեց նա։

— Հիմա ուզում եմ, որ վերջապես անկեղծ խոսենք։ Նարեն քո սիրուհին է, ոչ թե Արամի ընկերուհին։ Իսկ դու, Արա՛մ, գիտեիր ու օգնում էիր հորդ։ Ես արդեն տեսել եմ հաղորդագրությունները։

Որդիս փորձում էր ինչ-որ բան բացատրել, իսկ Նարեն խուսափում էր աչքերիս նայելուց։ Կարենը բառեր չէր գտնում։ Ես հասկացա՝ այդ երեկո ոչ մի բացատրություն չի վերադարձնելու վստահությունս։

— Ես աշխատել եմ, որ մեր ընտանիքը ոչնչի կարիք չունենա։ Փոխարենը դուք երեքով ինձնից թաքցրել եք ճշմարտությունը։ Հարաբերություններն առանց ազնվության չեն կարող շարունակվել,— ասացի ու վեր կացա։

Հաջորդ առավոտյան մենակ վերադարձա տուն։ Ինձ ժամանակ էր պետք՝ հասկանալու, թե ինչպես եմ շարունակելու կյանքս և ինչ հարաբերություններ եմ ունենալու ամուսնուս ու որդուս հետ։ Դեռ չգիտեմ՝ ապագայում ինչ որոշումներ կկայացնեմ։ Մի բան, սակայն, պարզ դարձավ հենց այդ երեկո. ընտանիքի համար գումար վաստակելը չի կարող փոխարինել վստահությանը, իսկ առանց անկեղծության նույնիսկ ամենահոգատար թվացող հարաբերությունը կարող է կեղծ լինել։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ