Մի հարուստ տղամարդ ինձ 12 հազար դոլար առաջարկեց, որ ընդամենը երկու ժամով ձևանամ նրա 20 տարի առաջ անհետացած քույրը։ Պետք է մասնակցեի 81-ամյա մոր ծննդյան խնջույքին, գրկեի նրան ու ասեի, որ վերջապես վերադարձել եմ։ Գումարի կարիք ունեի, և համաձայնեցի։ Բայց երբ մտա շքեղ առանձնատուն, մի փոքրիկ աղջիկ մոտեցավ, բռնեց զգեստիս փեշն ու շշնջաց. «Դուք արդեն չորրորդ կինն եք, որին հայրիկս այստեղ է բերում որպես մորաքույր Նինա։ Առաջին երեքը լաց լինելով հեռացել են։ Խնդրում եմ՝ տատիկի տված հյութը չխմեք»։ Ես քարացա։ Իսկ երբ իսկական Նինայի հետ կապված ճշմարտությունը բացահայտվեց, հասկացա, թե ինչու էր տղամարդը պատրաստ այդքան գումար վճարել ընդամենը երկու ժամվա համար…
Ես քառասունչորս տարեկան եմ։
Աշխատում էի փոքրիկ գեղեցկության սրահում և երբեմն մասնակցում գովազդային նկարահանումների՝ որպես մոդել։
Հարուստ չէի։
Ամուսնալուծությունից հետո վարձով էի ապրում, երկու վարկ ունեի և ամեն ամիս դժվարությամբ էի ծայրը ծայրին հասցնում։
Երբ ինձ զանգահարեց մի տղամարդ ու առաջարկեց երկու ժամվա աշխատանքի դիմաց տասներկու հազար դոլար, սկզբում մտածեցի, թե խաբեբա է։
— Ի՞նչ պետք է անեմ,— հարցրի։
— Մի փոքրիկ դեր խաղաք ընտանեկան միջոցառման ժամանակ։
— Ի՞նչ դեր։
— Իմ քրոջ։
Ծիծաղեցի։
Բայց նա չէր կատակում։
Նրա անունը Էդվարդ էր։
Հիսուներկու տարեկան գործարար էր։
Պատմեց, որ իր մայրը՝ Վիվիանը, արդեն ութսունմեկ տարեկան է։
Քսան տարի առաջ դուստրը՝ Նինան, ընտանիքի հետ վիճել ու հեռացել է։
Այդ օրվանից մոր հետ գրեթե կապ չի պահպանել։
— Մայրս վատառողջ է,— ասաց Էդվարդը։— Նա ամեն օր հարցնում է Նինայի մասին։ Ուզում եմ ծննդյան օրը գոնե մի քանի ժամ երջանիկ լինի։
Ես զարմացա։
— Բայց ինչո՞ւ իսկական քրոջը չեք հրավիրում։
Էդվարդը հոգոց հանեց։
— Փորձել եմ։ Նա հրաժարվում է։ Չի ուզում ներել մորս։
Հետո ինձ լուսանկար ուղարկեց։
Նայում էի էկրանին։
Լուսանկարում մոտ քսանհինգ տարեկան կին էր՝ երկար շագանակագույն մազերով։
Իսկապես ինձ մի փոքր նման էր։
— Եթե մազերը ճիշտ հարդարենք ու համապատասխան հագուստ ընտրենք, մայրս ձեզ կճանաչի որպես Նինայի,— ասաց Էդվարդը։— Նա տարիներ շարունակ դստերը չի տեսել։
Ես երկար մտածեցի։
Այդ ամենը տարօրինակ էր։
Բայց գումարը չափազանց մեծ էր։
Վերջապես համաձայնեցի։
Նա ինձ նախապես երկու հազար դոլար փոխանցեց, իսկ մնացածը խոստացավ վճարել միջոցառումից հետո։
Միակ պայմանն այն էր, որ ոչ մեկին չպատմեմ մեր պայմանավորվածության մասին։
Շաբաթ օրը մեքենայով հասա առանձնատուն։
Այն գտնվում էր ծովափնյա փոքրիկ քաղաքի մոտ։
Մեծ սպիտակ տուն էր՝ ընդարձակ պատշգամբներով, կանաչ բակով ու ծաղկաշատ պարտեզով։
Մուտքի մոտ մի քանի շքեղ մեքենա էր կանգնած։
Էդվարդը դիմավորեց ինձ։
— Հիանալի տեսք ունեք։
Նա ինձ համար վառ զմրուխտագույն զգեստ էր պատրաստել։
Մազերս նախօրոք հարդարել էին այնպես, ինչպես Նինայի հին լուսանկարներում։
Էդվարդը մեկ անգամ էլ հիշեցրեց, թե ինչ պետք է ասեմ։
— Մայրս ձեզ կգրկի։ Դուք կասեք՝ «Ներիր ինձ, մայրիկ, որ այսքան երկար հեռու եմ եղել»։ Հետո պարզապես կխոսեք նրա հետ։
— Իսկ եթե ինչ-որ բան հարցնի մանկության մասին։
— Ես կողքին կլինեմ։
Նա ժպտաց։
— Մի՛ անհանգստացեք։ Ամեն ինչ մտածված է։
Հենց պատրաստվում էի մտնել հյուրասենյակ, մի փոքրիկ աղջիկ մոտեցավ ինձ։
Մոտ ութ տարեկան էր։
Հագին դեղին զգեստ էր։
Երկար շեկ մազերը երկու հյուսքով էին կապած։
Նա մի քանի վայրկյան ուշադիր նայեց ինձ։
Հետո բռնեց ձեռքս։
— Դուք նոր մորաքույր Նինա՞ն եք։
Ժպտացի։
— Այո, սիրելի՛ս։
Աղջիկը տխուր նայեց ինձ։
— Բայց դուք իսկականը չեք։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։
— Ինչո՞ւ ես այդպես ասում։
Նա մի փոքր մոտեցավ ու շշնջաց.
— Որովհետև արդեն երեք ուրիշ մորաքույր Նինա ենք ունեցել։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ։
— Հայրիկս նրանց էլ էր բերել։ Տատիկը բոլորին ճանաչեց, բայց հետո բոլորը լաց եղան ու հեռացան։
Աղջիկը նայեց շուրջը։
Հետո ավելացրեց.
— Խնդրում եմ, տատիկի տված հյութը չխմեք։
Այդ պահին միջանցքում հայտնվեց Էդվարդը։
— Լիլի՛, ինչ ես այստեղ անում։
Աղջիկը միանգամից բաց թողեց ձեռքս։
— Ոչինչ, պապա՛։
Էդվարդը ժպտաց ինձ։
— Երեխաները երբեմն տարօրինակ բաներ են ասում։ Մի՛ լսեք նրան։
Բայց ես արդեն անհանգիստ էի։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում
— Էդվա՛րդ, ձեր աղջիկը ինչո՞ւ ասաց, որ ինձնից առաջ երեք կին է այստեղ եղել։
Նրա ժպիտը մի պահ անհետացավ։
Հետո ուսերը թոթվեց։
— Մի քանի դերասանուհիների հետ փորձնական հանդիպումներ եմ ունեցել։ Մայրս նրանց չի հավանել։
— Դուք ասում էիք՝ սա առաջին փորձն է։
— Որովհետև չէի ուզում ձեզ ավելորդ անհանգստացնել։
Նա նայեց ժամացույցին։
— Միջոցառումն արդեն սկսվում է։ Խնդրում եմ, գնանք։
Ես ուզում էի հրաժարվել։
Բայց արդեն տուն էի եկել, գումարի մի մասը ստացել էի, և մտածեցի՝ գուցե իսկապես պարզապես տարօրինակ ընտանեկան ներկայացում է։
Մտանք հյուրասենյակ։
Այնտեղ մոտ երեսուն հյուր կար։
Ծաղիկներ։
Երաժշտություն։
Սպիտակ սփռոցներով սեղաններ։
Սրահի կենտրոնում նստած էր Վիվիանը։
Արծաթագույն մազերով, գեղեցիկ հագնված տարեց կին։
Նա լայն ժպտում էր հյուրերին։
Էդվարդն ինձ մոտեցրեց նրան։
— Մա՛մ, քեզ մի անակնկալ ունեմ։
Վիվիանը շրջվեց։
Նայեց ինձ։
Եվ ժպիտը կամաց-կամաց անհետացավ նրա դեմքից։
— Նինա՞…
Ես ստիպեցի ինձ ժպտալ։
— Բարև, մայրի՛կ։
Տարեց կինը մի քանի վայրկյան նայում էր ինձ։
Հետո վեր կացավ։
Մոտեցավ։
Բռնեց դեմքս երկու ձեռքով։
Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Աղջի՛կս…
Այդ պահին ներսումս սարսափելի անհարմարություն զգացի։
Ես խաբում էի մի տարեց կնոջ, որը հավատում էր, թե քսան տարի անց տեսել է իր դստերը։
Վիվիանը գրկեց ինձ։
Բայց հետո ականջիս շատ կամաց ասաց.
— Դու չորրո՞րդն ես, սիրելի՛ս։
Սիրտս կանգ առավ։
Նա մի փոքր հետ քաշվեց։
Ժպտաց։
Ու բոլորի ներկայությամբ ասաց.
— Ինչ լավ է, որ վերջապես վերադարձար։
Հյուրերը ծափահարեցին։
Էդվարդը գոհ ժպտում էր։
Իսկ ես հասկանում էի, որ տարեց կինն ամեն ինչ գիտի։
Մի քանի րոպե անց Վիվիանը խնդրեց ինձ հետ առանձնանալ։
— Նինա՛, սիրելի՛ս, կօգնե՞ս բարձրանալ իմ սենյակ։ Ուզում եմ մի բան ցույց տալ։
Էդվարդը անմիջապես միջամտեց։
— Մա՛մ, հյուրերը սպասում են։
Բայց Վիվիանը ժպտաց։
— Ընդամենը հինգ րոպե։
Նա բռնեց ձեռքս։
Մենք բարձրացանք երկրորդ հարկ։
Երբ մտանք ննջասենյակ, կինը փակեց դուռը։
Հետո շրջվեց դեպի ինձ։
— Քո իրական անունն ի՞նչ է։
Մի քանի վայրկյան չէի կարողանում խոսել։
— Կլարա։
Նա գլխով արեց։
— Գեղեցիկ անուն է։
Հետո մոտեցավ պատուհանին։
— Որքա՞ն է որդիս խոստացել քեզ։
— Տասներկու հազար դոլար։
Վիվիանը դառնությամբ ժպտաց։
— Ամեն անգամ ավելացնում է գումարը։
Ես զարմացած նայեցի նրան։
— Այսինքն՝ դուք գիտե՞ք։
— Իհարկե։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ձևացրիք, թե ձեր աղջիկն եմ։
Վիվիանը նստեց բազկաթոռին։
— Որովհետև ուզում էի տեսնել՝ այս անգամ ինչ է պատրաստվում որդիս։
Նա մի պահ լռեց։
Հետո ասաց.
— Իսկական Նինան ողջ է, Կլարա՛։ Նա ոչ մի տեղ չի անհետացել։
Ես քարացա։
— Բայց ձեր որդին ասաց…
— Գիտեմ՝ ինչ է ասել։
Կինը բացեց մահճակալի կողքի դարակը։
Հանեց փոքրիկ կապույտ ծրար։
— Նա քեզ պատմե՞լ է, թե ինչու է Նինան քսան տարի առաջ հեռացել տնից։
Գլուխս տարուբերեցի։
Վիվիանը խորը շունչ քաշեց։
— Այդ դեպքում նստիր։ Որովհետև եթե հիմա իմանաս ճշմարտությունը, գուցե այլևս չուզենաս վերցնել նրա խոստացած գումարը։
Նինան քսան տարի առաջ իսկապես հեռացել էր տնից։
Բայց ոչ այն պատճառով, որ վիճել էր մոր հետ։
Նա հեռացել էր եղբոր պատճառով։
Այդ ժամանակ ընտանիքը փոքրիկ ծովափնյա հյուրանոց ուներ։
Հյուրանոցը դեռ Վիվիանի հորն էր պատկանել։
Տարիներ շարունակ այն ղեկավարել էին Վիվիանն ու ամուսինը։
Երբ ամուսինը մահացել էր, Էդվարդն սկսել էր զբաղվել բիզնեսով։
Սկզբում ամեն ինչ լավ էր ընթանում։
Բայց հետո նա սկսել էր մեծ գումարներ ծախսել անհաջող ներդրումների վրա։
Մի օր Նինան պարզել էր, որ եղբայրը ընտանիքի հյուրանոցի եկամուտներից գումար է օգտագործել՝ առանց մորն ասելու։
Նրանք սարսափելի վիճել էին։
Էդվարդը պնդել էր, թե պարզապես ժամանակավոր պարտք է վերցրել բիզնեսից։
Նինան պահանջել էր, որ ամեն ինչ պատմեն մորը։
Բայց Էդվարդը հրաժարվել էր։
Հետո հայտարարել էր, որ եթե քույրը շարունակի այդ հարցով զբաղվել, ինքը կդադարեցնի նրա մասնակցությունը ընտանեկան գործին։
Վերջում Նինան հեռացել էր հյուրանոցից։
Մի քանի տարի շարունակ մոր հետ նամակներով ու հեռախոսով կապ էր պահել։
Հետո տեղափոխվել էր ուրիշ երկիր։
— Բայց մենք երբեք իրարից ամբողջովին չենք հեռացել,— ասաց Վիվիանը։
Նա բացեց հեռախոսը։
Ցույց տվեց լուսանկարներ։
Նինան արդեն քառասունհինգ տարեկան էր։
Երկար շագանակագույն մազերով։
Երեք երեխաների մայր։
Նկարներից մեկում կանգնած էր նույն Վիվիանի կողքին՝ ծովափին։
Լուսանկարը արվել էր ընդամենը ութ ամիս առաջ։
Ես ապշած նայեցի նրան։
— Այսինքն՝ դուք վերջերս հանդիպե՞լ եք։
— Այո։
— Իսկ Էդվարդը գիտե՞ր։
— Իհարկե։
Այդ պահին այլևս ոչինչ չէի հասկանում։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ է ինձ բերել այստեղ։
Վիվիանը երկար նայեց աչքերիս։
Հետո ասաց.
— Որովհետև ուզում է, որ ես այսօր վաճառեմ հյուրանոցը։
Ես սկզբում նույնիսկ չհասկացա։
— Ի՞նչ կապ ունի հյուրանոցն ինձ հետ։
Կինը բացատրեց։
Պարզվեց՝ վերջին ամիսներին Էդվարդը կրկին ֆինանսական դժվարությունների մեջ էր հայտնվել։
Նրա նոր բիզնեսներից մեկը մեծ պարտքեր ուներ։
Նա ցանկանում էր վաճառել ընտանեկան հյուրանոցը և գումարի մի մասն օգտագործել պարտքերը փակելու համար։
Բայց Վիվիանը հրաժարվել էր։
Այդ հյուրանոցում էին մեծացել իր երեխաները։
Այդտեղ էր աշխատել իր ամուսինը։
Եվ ամենակարևորը՝ Նինան բազմիցս ասել էր, որ ուզում է մի օր վերադառնալ ու մասնակցել հյուրանոցի վերականգնմանը։
— Ես Էդվարդին ասացի, որ նախ ուզում եմ խոսել Նինայի հետ,— շարունակեց Վիվիանը։— Ուզում եմ հասկանալ՝ արդյոք նա իսկապես համաձայն է վաճառքին։
Էդվարդը փորձել էր համոզել, թե Նինան այլևս չի հետաքրքրվում հյուրանոցով։
Բայց Վիվիանը չէր հավատացել։
Եվ հենց այդ ժամանակ նա սկսել էր տարբեր կանանց բերել տուն՝ ներկայացնելով որպես Նինա։
— Բայց դուք նրանց անմիջապես ճանաչել եք,— ասացի։
Վիվիանը ժպտաց։
— Իհարկե։ Մի՞թե կարծում էիր, թե սեփական աղջկաս դեմքը չեմ հիշում։
Ես չգիտեի՝ ինչ պատասխանել։
Նա շարունակեց.
— Առաջին կինն ինքն էր խոստովանել։ Երկրորդը պարզապես շփոթվել էր, երբ մանկության մասին հարցրի։ Երրորդին Էդվարդը վճարել էր, որ ինձ ասի՝ Նինան չի ցանկանում վերադառնալ։
— Իսկ նա ի՞նչ արեց։
— Ես հարցրի՝ արդյոք իսկապե՞ս պատրաստ է մի տարեց կնոջ խաբել։ Նա սկսեց լաց լինել ու հեռացավ։
Այդ պահին հիշեցի Լիլիի խոսքերը։
«Առաջին երեքը լաց լինելով հեռացել են»։
— Իսկ ինչո՞ւ այսօր նորից համաձայնեցիք մասնակցել այս ներկայացմանը։
Վիվիանը մի պահ լռեց։
— Որովհետև Էդվարդն այսօր հյուրեր է հրավիրել ոչ միայն իմ ծննդյան օրը նշելու համար։
Նա ցույց տվեց պատուհանից երևացող պարտեզը։
— Այնտեղ հյուրանոցի ապագա գնորդն է։ Եվ որդիս ուզում է, որ ես բոլորի ներկայությամբ հայտարարեմ՝ Նինան նույնպես համաձայն է վաճառքին։
Ես սառեցի։
— Այսինքն՝ ես պետք է նրա փոխարե՞ն համաձայնություն տամ։
— Հենց այդպես։
— Բայց դա ոչ մի իրավական ուժ չունի։
Վիվիանը ժպտաց։
— Իհարկե չունի։ Բայց Էդվարդը չի ուզում, որ մարդիկ որևէ կասկած ունենան։ Նա փորձում է բոլորին համոզել, որ ընտանիքը համաձայն է։
Ես բռնեցի գլխիցս։
Այդ պահին հասկացա՝ ինչու էր նա ինձ այդքան մեծ գումար առաջարկել։
Ես պետք է դառնայի այն մարդը, որի խոսքերով նա կփորձեր համոզել մորը վաճառել ընտանեկան ունեցվածքը։
— Իսկ դուք ի՞նչ եք պատրաստվում անել,— հարցրի։
Վիվիանը նայեց ինձ։
— Սկզբում ուզում էի պարզապես հրապարակավ ասել, որ Նինան այստեղ չէ։
Նա մի պահ լռեց։
— Բայց հիմա կարծում եմ՝ դու կարող ես ավելի լավ բան անել։
— Ի՞նչ։
— Երբ որդիս քեզ խնդրի խոսել հյուրանոցի մասին, ասա այն, ինչ իրականում գիտես։
Ես երկար նայեցի նրան։
— Բայց նա ինձ վճարել է։
Վիվիանը գլխով արեց։
— Գիտեմ։
— Նա կարող է պահանջել գումարը վերադարձնել։
— Դա արդեն դուք կկարգավորեք։ Բայց մտածիր՝ արժե՞ շարունակել այս ամենը։
Այդ պահին հիշեցի նախորդ երեք կանանց։
Հիշեցի Լիլիին։
Եվ այն տարեց կնոջը, որը սեփական ծննդյան օրը ստիպված էր ձևացնել, թե հավատում է որդու կազմակերպած խաբեությանը։
Ես խորը շունչ քաշեցի։
— Լավ։
Վիվիանը ժպտաց։
— Շնորհակալ եմ, Կլարա՛։
Հետո նա բացեց սենյակի դուռը։
— Գնանք։ Կարծում եմ՝ ներկայացման ամենահետաքրքիր մասը դեռ առջևում է։
Երբ վերադարձանք պարտեզ, հյուրերն արդեն հավաքվել էին մեծ սեղանի շուրջ։
Էդվարդը միանգամից մոտեցավ։
— Մա՛մ, ամեն ինչ կարգի՞ն է։
Վիվիանը ժպտաց։
— Իհարկե, սիրելի՛ս։
Հետո ինձ նայեց։
— Չէ՞, Նինա։
Ես գլխով արեցի։
Էդվարդը թեթևացած ժպտաց։
Մի քանի րոպե անց նա վերցրեց խոսափողը։
— Սիրելի՛ հյուրեր, այսօր մեր ընտանիքի համար առանձնահատուկ օր է։
Նա նայեց մորը։
— Մայրիկիս ութսունմեկերորդ ծննդյան օրն է։ Եվ այս օրը հատկապես կարևոր է, որովհետև երկար տարիներ անց իմ քույր Նինան վերադարձել է։
Հյուրերը ծափահարեցին։
Էդվարդը մոտեցավ ինձ։
— Նինա՛, մի քանի բառ կասե՞ս։
Վերցրի խոսափողը։
Սիրտս այնքան արագ էր բաբախում, որ հազիվ էի կարողանում խոսել։
Նայեցի Վիվիանին։
Նա հանգիստ նստած էր։
Ժպտում էր։
Հետո նայեցի Էդվարդին։
Նա գլխով նշան արեց։
Ես սկսեցի.
— Նախ ուզում եմ շնորհավորել տիկին Վիվիանին։
Հյուրերը ժպտացին։
— Եվ ուզում եմ մի բան ասել, որը, կարծում եմ, շատ կարևոր է այսօրվա համար։
Էդվարդը գոհ ժպտաց։
— Ես այս տուն եկել եմ այսօր առավոտյան։ Ինձ առաջարկել են տասներկու հազար դոլար՝ երկու ժամով Նինայի դերը խաղալու համար։
Պարտեզում կատարյալ լռություն տիրեց։
Էդվարդի ժպիտն անհետացավ։
Ես շարունակեցի.
— Իմ անունը Կլարա է։ Ես Նինան չեմ։ Եվ մինչև այսօր այս ընտանիքի անդամներից ոչ մեկին չեմ ճանաչել։
Հյուրերից մեկը բարձրաձայն հարցրեց.
— Ի՞նչ է սա նշանակում։
Էդվարդը շտապ մոտեցավ ինձ։
— Կլարա՛, բավական է։
Բայց ես արդեն խոսափողը չէի պատրաստվում նրան տալ։
— Այս տղամարդն ինձ խնդրել է ներկայանալ որպես իր քույր, որպեսզի մորը համոզի, թե աղջիկը վերադարձել է և համաձայն է ընտանիքի հյուրանոցի վաճառքին։
Էդվարդը գունատվեց։
Նա փորձեց խլել խոսափողը։
Բայց հենց այդ պահին Վիվիանը կանգնեց։
— Թող ավարտի, Էդվա՛րդ։
Նրա ձայնը հանգիստ էր։
Բայց այնքան վճռական, որ որդին կանգ առավ։
Էդվարդը շրջվեց դեպի մորը։
— Մա՛մ, ես պարզապես ուզում էի քեզ երջանիկ տեսնել։
Վիվիանը երկար նայեց նրան։
— Չէ՛, տղա՛ս։ Դու ուզում էիր, որ ես համաձայնվեմ վաճառել հյուրանոցը։
— Դա մեր ընտանիքի համար է։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ինձ չասացիր ճշմարտությունը։
Էդվարդը լռեց։
Վիվիանը շարունակեց.
— Երեք անգամ ինձ անծանոթ կանանց ես բերել՝ ասելով, թե աղջիկս վերադարձել է։ Եվ հիմա չորրորդին ես բերել։
Հյուրերը շշուկներով խոսում էին։
Հյուրանոցի հավանական գնորդը մոտեցավ սեղանին։
— Էդվա՛րդ, դուք մեզ ասել էիք, որ ձեր քույրը նույնպես համաձայն է գործարքին։
Էդվարդը փորձեց ինչ-որ բան բացատրել։
Բայց Վիվիանը բարձրացրեց ձեռքը։
— Նինան այդ մասին ոչ մի համաձայնություն չի տվել։ Իսկ հյուրանոցի վաճառքի վերաբերյալ որևէ որոշում այսօր չի կայացվելու։
Գնորդը մի պահ նայեց նրան։
Հետո շրջվեց դեպի իր ուղեկիցը։
— Կարծում եմ՝ այս հանդիպումն ավարտված է։
Նրանք հեռացան։
Էդվարդը կանգնած էր սեղանի մոտ՝ ամբողջովին շփոթված։
Իսկ ես զգում էի, թե ինչպես է սիրտս կամաց-կամաց հանգստանում։
Բայց ամենամեծ անակնկալը դեռ առջևում էր։
Հենց այդ պահին մուտքի մոտ մի մեքենա կանգ առավ։
Դրանից իջավ մոտ քառասունհինգ տարեկան կին։
Երկար շագանակագույն մազերով։
Հագին պարզ, բաց կապույտ զգեստ էր։
Նրա հետևից եկան երկու դեռահասներ։
Կինը նայեց պարտեզին։
Հետո՝ Վիվիանին։
— Մա՛մ։
Վիվիանը շրջվեց։
Եվ առաջին անգամ ամբողջ օրվա ընթացքում նրա աչքերից իսկական արցունքներ հոսեցին։
— Նինա՞…
Ես քարացա։
Դա հենց այն կինն էր, որի լուսանկարը Էդվարդն ինձ ուղարկել էր։
Միայն ավելի հասուն։
Ավելի վստահ։
Նինան մոտեցավ մորը։
Գրկեց նրան։
Երկար ժամանակ նրանք ոչինչ չէին ասում։
Էդվարդը կանգնած էր մի կողմում։
Նրա դեմքին զայրույթ ու շփոթություն կար։
— Դու այստեղ ի՞նչ ես անում,— հարցրեց նա քրոջը։
Նինան նայեց նրան։
— Մայրիկն ինձ զանգել է երեկ երեկոյան։
Էդվարդը գունատվեց։
— Ի՞նչ։
Վիվիանը սրբեց արցունքները։
— Ես որոշեցի, որ եթե դու պատրաստվում ես նորից անծանոթ կին բերել իմ տուն ու նրան Նինա անվանել, ուրեմն իսկական Նինային նույնպես պետք է հրավիրեմ։
Նինան ժպտաց։
Հետո նայեց ինձ։
— Դուք Կլարա՞ն եք։
Զարմացա։
— Այո։
Նա մոտեցավ։
— Շնորհակալ եմ, որ ճշմարտությունն ասացիք։
Ես գլխով արեցի։
Բայց դեռ չէի հասկանում, թե ինչպես է այս ամենն ավարտվելու։
Էդվարդը փորձեց քրոջ հետ վիճել։
Ասում էր, որ հյուրանոցի վաճառքն անհրաժեշտ է։
Որ ընտանիքը պետք է առաջ գնա։
Որ մայրն արդեն մեծացել է և չի հասկանում՝ ինչպես են բիզնեսները աշխատում։
Նինան երկար լսեց։
Հետո հանգիստ հարցրեց.
— Էդվա՛րդ, վերջին վեց ամսում քանի՞ անգամ ես առաջարկել վաճառել հյուրանոցը։
Նա չպատասխանեց։
— Եվ քանի՞ անգամ եմ քեզ ասել, որ նախ պետք է մորս հետ բաց խոսես։
Էդվարդը լռեց։
Նինան շարունակեց.
— Ես չեմ ասում, որ հյուրանոցը երբեք չպետք է վաճառվի։ Բայց դու իրավունք չունես մեր մորը համոզելու, թե ես համաձայն եմ մի բանի, որի մասին նույնիսկ չենք քննարկել։
Վիվիանը նստեց աթոռին։
Նինան բռնեց նրա ձեռքը։
— Մա՛մ, այս անգամ միասին կորոշենք։ Առանց ստերի։
Այդ պահին Էդվարդը վերցրեց բաճկոնը։
Ու առանց որևէ մեկին հրաժեշտ տալու հեռացավ պարտեզից։
Ես արդեն պատրաստվում էի գնալ։
Չէի ուզում ավելի երկար մնալ այդ ընտանիքի անձնական պատմության մեջ։
Բայց Վիվիանը կանչեց ինձ։
— Կլարա՛, մի փոքր սպասիր։
Մոտեցա նրան։
Նա բռնեց ձեռքս։
— Դու գումարի կարիք ունեիր, չէ՞։
Գլխով արեցի։
— Այո։
Նա ժպտաց։
— Բայց, միևնույն է, որոշեցիր ճշմարտությունն ասել։
Ես մի պահ լռեցի։
— Չգիտեմ՝ ինչ կլիներ, եթե ձեր աղջիկը չպատմեր ինձ ամեն ինչ։
Վիվիանը ծիծաղեց։
— Դու շփոթեցիր։ Ես եմ պատմել։
Ես նույնպես ժպտացի։
— Ներեցեք։ Դեռ այսքան Նինաներից գլուխս պտտվում է։
Նա բռնեց ձեռքս։
— Ես ուզում եմ քեզ մի բան առաջարկել։
— Ի՞նչ։
— Մեր հյուրանոցում հիմա նոր ադմինիստրատոր է պետք։ Նինան պատրաստվում է օգնել ինձ այն վերակազմակերպել։ Դու մարդկանց հետ աշխատելու փորձ ունես, չէ՞։
Զարմացած նայեցի նրան։
— Այո, բայց…
— Այդ դեպքում գուցե գաս ծանոթանաս աշխատանքին։
Ես չէի սպասում նման առաջարկի։
Հատկապես այն բանից հետո, ինչ տեղի էր ունեցել։
— Շնորհակալ եմ,— ասացի։— Կմտածեմ։
Վիվիանը ժպտաց։
— Միայն մի պայմանով։
— Ի՞նչ։
Նա ծիծաղեց։
— Այսուհետ միայն քո սեփական անունով կներկայանաս։
Երկուսս էլ սկսեցինք ծիծաղել։
Մի քանի շաբաթ անց արդեն աշխատում էի նրանց հյուրանոցում։
Պարզվեց՝ Էդվարդի ֆինանսական խնդիրներն իսկապես լուրջ էին։
Բայց հյուրանոցի վաճառքը ընտանիքի միակ տարբերակը չէր։
Նինան իր մասնագիտական փորձով սկսեց օգնել մորը՝ վերանայել ծախսերը, վերանորոգման ծրագրերն ու հնարավոր համագործակցությունները։
Ես էլ զբաղվում էի հյուրերի ընդունմամբ։
Աստիճանաբար սկսեցի ճանաչել Վիվիանին։
Նա բոլորովին այն խեղճ ու շփոթված տարեց կինը չէր, որի մասին սկզբում պատմել էր Էդվարդը։
Ուներ հրաշալի հիշողություն։
Հիանալի հասկանում էր մարդկանց։
Եվ ամենակարևորը՝ շատ լավ գիտեր, թե ինչ է ուզում։
Մի օր աշխատանքի ավարտից հետո նստած էինք հյուրանոցի պատշգամբում։
Ծովը հանգիստ էր։
Վիվիանը նայեց ինձ ու ասաց.
— Կլարա՛, գիտե՞ս՝ ինչն էր ամենացավոտը։
— Ի՞նչը։
— Ոչ այն, որ որդիս ուզում էր վաճառել հյուրանոցը։
Նա մի պահ լռեց։
— Այլ այն, որ կարծում էր՝ ինձ կարելի է ցանկացած բան հավատացնել, եթե բավական լավ դերասանուհի գտնի։
Ես նայեցի նրան։
Նա ժպտաց։
— Բայց մոռացել էր մի բան։
— Ի՞նչ։
— Ես այդ երեխաներին եմ մեծացրել։ Ոչ թե իրենք՝ ինձ։
Այժմ, երբ հիշում եմ այդ օրը, երբեմն նույնիսկ ծիծաղում եմ։
Ես գնացել էի մի հարուստ ընտանիքի տուն՝ երկու ժամով ուրիշ կին ձևանալու համար։
Ուզում էի պարզապես գումար վաստակել։
Բայց հայտնվեցի մի պատմության մեջ, որտեղ բոլորը ինչ-որ բան էին թաքցնում։
Էդվարդը՝ իր պարտքերը։
Նրա մայրը՝ այն, որ վաղուց գիտեր խաբեության մասին։
Նինան՝ իր վերադարձի օրը։
Իսկ ես՝ սեփական իրական անունը։
Այդ ամենի մեջ ամենազարմանալին մի բան էր։
Էդվարդը կարծում էր, թե իր մայրը չի ճանաչի սեփական աղջկան քսան տարվա բաժանումից հետո։
Բայց Վիվիանը ճանաչել էր ոչ միայն բոլոր կեղծ Նինաներին։
Նա նաև շատ լավ ճանաչել էր սեփական որդուն։
Եվ հենց այդ պատճառով էլ պատրաստ էր վերջին անգամ թույլ տալ, որ նրա ներկայացումը հասնի ամենակարևոր պահին։
Որպեսզի այս անգամ ճշմարտությունը լսեն բոլորը։
Իսկ ես այդ օրը ստացա մի բան, որի մասին անգամ չէի մտածել, երբ համաձայնում էի տասներկու հազար դոլարի դիմաց երկու ժամով ուրիշ մարդ դառնալ։
Նոր աշխատանք։
Նոր ծանոթություններ։
Եվ մի տարեց ընկերուհի, որը երբեմն ծիծաղելով ինձ դեռ Նինա է անվանում։
Բայց ամեն անգամ, երբ լսում եմ այդ անունը, հիշում եմ Լիլիի առաջին խոսքերը։
«Դուք արդեն չորրորդ կինն եք»։
Եվ մտածում եմ՝ եթե այն օրը այդ փոքրիկ աղջիկը ինձ չզգուշացներ, գուցե ես իսկապես անեի այն ամենը, ինչ Էդվարդը խնդրում էր։
Ու մեկ ուրիշ ընտանիքի պատմության մեջ կմնայի որպես այն կինը, որը մի քանի հազար դոլարի համար օգնել էր խաբել ութսունմեկ տարեկան մորը։
