Մեր հյուրանոցի 208-րդ սենյակը ամեն ուրբաթ պատվիրում էր նույն ընթրիքը, բայց ոչ ոք չէր դիպչում ուտելիքին։ Երբ որոշեցի ստուգել սենյակը, այնտեղ տեսածս ինձ ստիպեց անմիջապես զանգահարել տնօրենին…
Արդեն վեց տարի է՝ փոքրիկ հյուրանոցում ադմինիստրատոր եմ աշխատում։ Անունս Լիանա է, երեսունվեց տարեկան եմ։
Աշխատանքիս ընթացքում տարօրինակ հաճախորդներ շատ եմ տեսել։ Մեկը պահանջում է, որ սենյակում բոլոր լույսերը վառվեն, մյուսը՝ որ ոչ մի հայելի չլինի։
Բայց 208-րդ սենյակի հյուրը բոլորից տարբեր էր։
Նրա անունը Վահե էր։ Մոտ քառասունհինգ տարեկան տղամարդ էր՝ միշտ կոկիկ հագնված, մուգ ճամպրուկով։
Արդեն երկու ամիս էր՝ ամեն ուրբաթ գալիս էր ճիշտ երեկոյան ժամը վեցին։
Միշտ նույն սենյակն էր պատվիրում։
Եվ ամեն անգամ ժամը ութին նույն ընթրիքը՝ երկու բաժին հավով ապուր, երկու կտոր հաց և մեկ փոքրիկ շոկոլադե տորթ։
Սկզբում ոչինչ տարօրինակ չթվաց։
Բայց մի օր սպասուհին՝ Նունեն, մոտեցավ ինձ։
— Լիանա, էս մարդը մի տարօրինակ բան է անում։
— Ի՞նչ։
— Ամեն շաբաթ երկու հոգու համար ուտելիք է պատվիրում, բայց սեղանին ոչ ոք չի նստում։
— Գուցե հետո է ուտում։
— Չէ։ Առավոտյան սենյակ մտնելիս ամեն ինչ նույն տեղում է։ Ապուրն էլ չի բացում։
Հաջորդ շաբաթ Նունեն կրկին նույնը նկատեց։
Ուտելիքը՝ ձեռք չտված։
Տորթը՝ չկտրված։
Նույնիսկ հացը չէր շարժվել։
Մի ուրբաթ Վահեին հարցրի.
— Պարոն Վահե, ընթրիքի հետ կապված խնդիր կա՞։ Կարող ենք ուրիշ բան առաջարկել։
Նա մի պահ շփոթվեց։
— Ոչ, ամեն ինչ լավ է։
— Բայց նկատել ենք, որ չեք ուտում։
Նրա դեմքը լրջացավ։
— Ես վճարում եմ պատվերի համար։ Խնդրում եմ՝ այլ հարցեր մի տվեք։
Այդ պատասխանը ինձ դուր չեկավ։
Հաջորդ շաբաթ ավելի տարօրինակ բան տեղի ունեցավ։
Վահեն ժամանեց սովորական ժամին, վերցրեց բանալին ու բարձրացավ երկրորդ հարկ։
Բայց երեկոյան ժամը յոթն անց քառասունին տեսա, որ հյուրանոցից դուրս եկավ՝ առանց ճամպրուկի։
Մի քանի րոպե անց վերադարձավ։
Ձեռքին փոքրիկ կապույտ փաթեթ կար։
Բարձրացավ սենյակ։
Ժամը ութին կրկին ընթրիք պատվիրեց։
Երբ մատուցողը տարավ ուտելիքը, Վահեն խնդրեց.
— Կարո՞ղ եք սկուտեղը դնել դռան մոտ։ Ինքս կվերցնեմ։
Առավոտյան նա դուրս գրվեց հյուրանոցից։
Նունեն մտավ սենյակը մաքրելու։
Հինգ րոպե անց վազելով իջավ ներքև։
— Լիանա՛, շուտ արի։
Բարձրացա երկրորդ հարկ։
Սենյակում ուտելիքը կրկին ձեռք չտված էր։
Բայց սեղանի վրա երկու ափսեի կողքին դրված էին մանկական փոքրիկ կոշիկներ։
Իսկ պատուհանի մոտի աթոռին՝ կապույտ փաթեթը։
Նունեն կամաց ասաց.
— Բացեցի, որովհետև մտածեցի՝ մոռացված իր է։
Փաթեթի մեջ փոքրիկ աղջկա զգեստ էր։
Վրան ամրացված թղթի վրա գրված էր.
«Անիի ութերորդ տարեդարձին։ Հայրիկից»։
Ես շփոթված նայեցի Նունեին։
— Բայց Վահեն ամեն շաբաթ մենակ է գալիս։
Նունեն գլխով արեց։
— Գիտեմ։ Դրա համար էլ քեզ կանչեցի։
Հենց այդ պահին նկատեցի, որ սեղանի տակ մի ծրար կա։
Վերցրի։
Վրան գրված էր.
«Եթե սա գտել եք, խնդրում եմ՝ մի՛ նետեք։ Ես դեռ պատրաստ չեմ այն անձամբ հանձնել»։
Ծրարի ներսում լուսանկար կար։
Եվ երբ նայեցի նկարին, սիրտս կանգ առավ։
Լուսանկարում Վահեն էր՝ փոքրիկ աղջկա հետ։
Բայց նրանց կողքին կանգնած կինը ինձ շատ ծանոթ էր։
Դա իմ ավագ քույրն էր՝ Սոնան։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Շարունակություն
Ես երկար նայում էի լուսանկարին։
Սոնան՝ իմ քույրը, տասը տարի առաջ էր ամուսնալուծվել։
Այդ ժամանակ նրա դուստրը՝ Անին, դեռ փոքր էր։
Ամուսնալուծությունից հետո Սոնան տեղափոխվել էր ուրիշ քաղաք։ Մենք կապը չէինք կորցրել, բայց հազվադեպ էինք հանդիպում։
Վահեի մասին գիտեի միայն, որ նա նախկին ամուսինն էր։
Նրանց բաժանումը ծանր էր եղել։
Սոնան երբեք չէր սիրում այդ մասին խոսել։
Ես Նունեին խնդրեցի ծրարը չշարժել և զանգեցի տնօրենին՝ պարոն Աշոտին։
Բացատրեցի, որ սենյակում անձնական իրեր են մնացել, և հյուրի հետ կապ հաստատելու կարիք կա։
Տնօրենը համաձայնեց։
Հյուրանոցի կանոններով մոռացված իրերը պետք է գրանցվեին և պահվեին մինչև սեփականատիրոջ հետ կապ հաստատելը։
Մենք այդպես էլ արեցինք։
Հետո զանգեցի Վահեին։
Նա երկար չէր պատասխանում։
Վերջապես վերցրեց։
— Լսում եմ։
— Պարոն Վահե, հյուրանոցից եմ զանգում։ Դուք սենյակում իրեր եք թողել։
Լռություն տիրեց։
— Ի՞նչ իրեր։
— Փոքրիկ զգեստ և ծրար։
Նա ծանր շունչ քաշեց։
— Խնդրում եմ՝ ոչինչ մի՛ բացեք։
— Արդեն տեսել եմ լուսանկարը։
Նա լռեց։
Ես ավելացրի.
— Սոնան իմ քույրն է։
Հեռախոսի մյուս կողմում երկար լռություն էր։
Հետո Վահեն կամաց ասաց.
— Ուրեմն դուք Լիանա՞ն եք։
— Այո։
— Սոնան պատմել է ձեր մասին։
Ես նստեցի։
— Կբացատրե՞ք՝ ինչու եք ամեն շաբաթ գալիս հյուրանոց ու երկու հոգու համար ընթրիք պատվիրում։
Վահեն մի քանի վայրկյան լուռ մնաց։
Հետո ասաց.
— Որովհետև տասը տարի առաջ հենց այդ սենյակում վերջին անգամ միասին ընթրեցինք։
Պարզվեց՝ Սոնան ու Վահեն բաժանվելուց առաջ մի քանի օր ապրել էին հյուրանոցում։
Նրանք տեղափոխության մեջ էին, նոր բնակարան էին փնտրում։
Այդ ընթացքում էլ վեճերն ավելի էին խորացել։
Մի երեկո Վահեն աղջկան խոստացել էր, որ երբ ամեն ինչ կարգավորվի, նորից կգան նույն սենյակ ու միասին ընթրիք կանեն։
Բայց այդ խոստումը չէր կատարել։
Ամուսնալուծությունից հետո Վահեն երկար ժամանակ չէր կարողացել կապ հաստատել դստեր հետ։
Սոնան դեմ չէր եղել հանդիպումներին, բայց Անին ինքն էր հրաժարվում։
Տարիների ընթացքում հայր ու աղջիկ գրեթե չէին շփվել։
— Ես գիտեմ, որ ամեն ինչ սխալ եմ արել,— ասաց Վահեն։ — Բայց հիմա փորձում եմ ուղղել։
— Իսկ ինչո՞ւ եք ամեն շաբաթ դատարկ սեղանի առաջ նստում։
— Որովհետև չեմ կարողանում որոշել՝ ինչպես սկսեմ։
Նա խոստովանեց, որ երկու ամիս շարունակ հյուրանոց էր գալիս՝ հույս ունենալով մի օր համարձակվել զանգահարել աղջկան։
Ամեն անգամ պատվիրում էր այն ուտելիքը, որը միասին կերել էին վերջին երեկոյան։
Բայց զանգը չէր անում։
Ես զարմացած լսում էի։
— Դուք գիտե՞ք, որ Անին արդեն տասնութ տարեկան է։
— Գիտեմ։
— Իսկ զգեստի վրա գրված է՝ ութերորդ տարեդարձին։
Վահեն պատասխանեց.
— Դա այն նվերն է, որը տասը տարի առաջ գնեցի, բայց չհասցրի տալ։
Երեկոյան զանգեցի Սոնային։
Նա սկզբում բարկացավ։
— Լիանա, ես չեմ ուզում նորից էդ թեման բացել։
— Գիտեմ։ Բայց կարծում եմ՝ մի բան պիտի իմանաս։
Պատմեցի հյուրանոցի մասին։
Սոնան երկար լուռ մնաց։
Հետո ասաց.
— Վահեն միշտ ուշ է հասկացել, թե ինչ է կորցնում։
— Իսկ Անին ուզո՞ւմ է նրան տեսնել։
— Չգիտեմ։ Վաղուց չեմ հարցրել։
Ես առաջարկեցի պարզապես պատմել աղջկան, որ հայրը փորձում է կապ հաստատել։
Սոնան համաձայնեց։
Երկու օր անց Անին ինքն ինձ զանգեց։
— Մորաքույր Լիանա, մաման պատմել է։
— Հա, Անի ջան։
— Ես ուզում եմ էդ հյուրանոցը տեսնել։
Հաջորդ ուրբաթ Անին եկավ հյուրանոց։
Ես նրան ուղեկցեցի երկրորդ հարկ։
Սենյակը ազատ էր։
Ներս մտնելուն պես նա մոտեցավ պատուհանին։
— Ես էս տեղը հիշում եմ,— ասաց։
Հետո նայեց սեղանին։
— Մաման ասում էր՝ փոքր ժամանակ միշտ էստեղ էի նստում։
Ես նրան ցույց տվեցի լուսանկարը։
Անին երկար նայեց։
Հետո հարցրեց.
— Հայրս իսկապե՞ս ամեն շաբաթ էստեղ է եկել։
— Այո։
— Իսկ ինչո՞ւ ինձ չէր զանգում։
Ես չփորձեցի արդարացնել Վահեին։
— Երևի վախենում էր։ Բայց դա չի նշանակում, որ ճիշտ էր անում։
Անին գլխով արեց։
— Ես էլ եմ վախենում։
— Ինչի՞ց։
— Որ նորից խոստանա ու չկատարի։
Ես բռնեցի նրա ձեռքը։
— Դու պարտավոր չես հանդիպել, եթե պատրաստ չես։
Նա մի քիչ մտածեց։
Հետո ասաց.
— Բայց ուզում եմ մի անգամ լսել՝ ինչ ունի ասելու։
Հանդիպումը կազմակերպեցինք հաջորդ շաբաթ։
Այս անգամ Վահեն սենյակ չպատվիրեց։
Նրանք հանդիպեցին հյուրանոցի փոքրիկ սրճարանում։
Ես հեռվից հետևում էի։
Վահեն առաջինը եկավ։
Երբ Անին ներս մտավ, նա վեր կացավ։
Մի քանի վայրկյան պարզապես նայում էին իրար։
Հետո Վահեն ասաց.
— Բարև, Անի։
— Բարև։
Նստեցին։
Սկզբում խոսակցությունը դժվար էր։
Վահեն ներողություն խնդրեց։
Անին լսեց, հետո ասաց.
— Ես չեմ ուզում, որ ամեն ինչ միանգամից լավ ձևացնենք։
— Չեմ էլ սպասում։
— Ուզում եմ ժամանակ ունենանք։
Վահեն գլխով արեց։
— Որքան պետք լինի։
Այդ օրը նրանք ընդամենը քառասուն րոպե խոսեցին։
Բայց երբ Անին դուրս եկավ, դեմքին այնպիսի արտահայտություն կար, որը վաղուց չէի տեսել։
Ոչ ամբողջական ուրախություն։
Ոչ էլ տխրություն։
Ավելի շատ՝ թեթևություն։
Մի ամիս անց Վահեն կրկին եկավ հյուրանոց։
Բայց այս անգամ մենակ չէր։
Անին նրա կողքին էր։
Նրանք սրճարանում նստեցին ու պատվիրեցին երկու բաժին հավով ապուր։
Տորթ չպատվիրեցին։
Անին ասաց.
— Տորթը թողնենք ուրիշ օրվա համար։
Վահեն ժպտաց։
— Լավ։
Ես հեռվից նայում էի նրանց։
Այդ պահին հասկացա, որ երբեմն մարդիկ տարիներով ապրում են չկատարված խոստումների ծանրության տակ։
Բայց անցյալը հնարավոր չէ փոխել։
Կարելի է միայն ընդունել սխալը և փորձել այլ կերպ ապրել։
Վահեն ու Անին դեռ երկար ճանապարհ ունեին անցնելու։
Նրանց հարաբերությունները մեկ ընթրիքով չէին վերականգնվելու։
Բայց առաջին քայլն արդեն արված էր։
Եվ երբեմն ամենակարևոր խոստումը ոչ թե տարիներ առաջ տվածն է, այլ այն, որը մարդը պատրաստ է կատարել այսօր։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում — Այստեղ
