31 տարեկան էի, երբ 89-ամյա հարևանուհիս խնդրեց տեղափոխվել իր տուն և ապրել իր հետ մինչև կյանքի վերջին օրը։ Շուտով ամբողջ շենքը սկսեց խոսել մեր մասին։ Ամեն գիշեր ժամը տասին նա ինձ կանչում էր ննջասենյակ, փակում դուռը, իսկ երբեմն ներսից ծիծաղ ու շշուկներ էին լսվում։ Մի երեկո երեք հարևանուհիներ ներս մտան հենց այն պահին, երբ տարեց կինը գլուխը դրել էր կրծքիս ու խնդրում էր ամուր գրկել իրեն։ Նրանք սարսափած բղավեցին, բայց կնոջ պատասխանը բոլորին լռեցրեց…
Այդ երեկո Սեդա տատիկը նստած էր մահճակալի եզրին։
Հագին վարդագույն գիշերազգեստ էր ու սպիտակ, փափուկ խալաթ։
Ես նստած էի կողքին՝ ձեռքս դրած նրա ուսերին։
Նա գլուխը հենել էր կրծքիս։
Սենյակում մեղմ երաժշտություն էր հնչում։
Հանկարծ դուռը ուժգին թակեցին։
— Արմե՛ն, բացի՛ր։ Մենք գիտենք, որ ներսում եք։
Մինչ կհասցնեի պատասխանել, նորից թակեցին։
Սեդա տատիկը հոգնած շշնջաց.
— Բացիր, տղա՛ս։ Թող վերջապես հասկանան։
Երբ դուռը բացեցի, շեմին երեք հարևանուհիներ էին կանգնած։
Նրանցից մեկը՝ տիկին Սիրանուշը, նայեց ինձ, հետո՝ մահճակալին նստած Սեդա տատիկին։
Նրա դեմքն անմիջապես փոխվեց։
— Արմե՛ն, դու չե՞ս ամաչում։ Այս կինը կարող է քո տատը լինել։
Մյուս հարևանուհին շփոթված մի կողմ նայեց։
Երրորդը սկսեց բարկացած խոսել.
— Ամբողջ շենքը գիտի, որ ամեն գիշեր այստեղ փակվում եք։ Մենք արդեն չգիտենք՝ ինչ մտածել։
Ուզում էի բացատրել, բայց Սեդա տատիկը բռնեց ձեռքս։
— Նստիր, Արմե՛ն։
Հետո նայեց կանանց։
— Իսկ ձեզնից որևէ մեկը գիտի՞, թե ինչու եմ ամեն գիշեր այս երիտասարդին խնդրում գալ իմ ննջասենյակ։
Ոչ մեկը չպատասխանեց։
Սեդա տատիկի աչքերը լցվեցին։
— Որովհետև վախենում եմ քնել։ Վախենում եմ, որ մի գիշեր աչքերս կփակեմ ու այլևս չեմ արթնանա։ Իսկ ամենասարսափելին այն է, որ վախենում եմ՝ ոչ ոք նույնիսկ չի նկատի, որ ես մահացել եմ։
Սենյակում լռություն տիրեց։
Բայց որպեսզի հասկանաք, թե ինչպես այդ ամենը սկսվեց, պետք է պատմեմ վեց ամիս առաջ տեղի ունեցած մի զրույցի մասին։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Իմ անունը Արմեն է։
Երեսունմեկ տարեկան եմ։
Հինգ տարի առաջ տեղափոխվել էի բազմաբնակարան շենք, որտեղ իմ բնակարանի դիմաց ապրում էր Սեդա տատիկը։
Այդ ժամանակ նա ութսունչորս տարեկան էր։
Փոքրահասակ, աշխույժ կին էր։
Միշտ մաքուր ու խնամված հագնված։
Ամեն առավոտ ինքն էր իջնում խանութ, գնումներ անում, հետո բակում մի փոքր նստում ու զրուցում հարևանների հետ։
Սկզբում պարզապես բարևում էինք իրար։
Հետո սկսեցինք ավելի հաճախ խոսել։
Երբեմն ինձ սուրճ էր հյուրասիրում։
Երբեմն ես էի նրա համար ծանր գնումները բարձրացնում։
Եթե աշխատանքից ուշ էի վերադառնում, հաջորդ առավոտ հարցնում էր.
— Արմե՛ն ջան, երեկ շատ ուշ էիր եկել։ Հո ամեն ինչ լա՞վ է։
Ինձ միշտ զարմացնում էր, թե ինչպես էր հիշում մարդկանց կյանքի մանրուքները։
Նա գիտեր՝ որ հարևանի երեխան է դպրոց գնում, ով է հիվանդացել, ում ընտանիքում ինչ ուրախություն է եղել։
Բայց սեփական կյանքի մասին քիչ էր պատմում։
Միայն գիտեի, որ ամուսինը վաղուց մահացել է, իսկ երեխաներ չունի։
Տարիների ընթացքում մենք շատ մտերմացանք։
Նա ինձ երբեմն թոռնիկ էր ասում։
Իսկ ես նրան՝ Սեդա տատիկ։
Վեց ամիս առաջ նրա առողջությունը կտրուկ վատացավ։
Սկզբում սկսեց դժվարությամբ քայլել։
Հետո մի քանի անգամ հիվանդանոցում հայտնվեց։
Մի օր, երբ այցելեցի, նա անսովոր լուռ էր։
Նստած էր բազմոցին՝ ձեռքում հին լուսանկար։
— Ի՞նչ է պատահել, Սեդա՛ տատ։
Նա երկար ժամանակ չպատասխանեց։
Հետո կամաց ասաց.
— Արմե՛ն, բժիշկներն ասում են, որ ինձ շատ ժամանակ չի մնացել։
Նստեցի նրա կողքին։
— Գուցե բուժումը կօգնի։
Նա տխուր ժպտաց։
— Բուժում ստանում եմ, տղա՛ս։ Բայց իմ տարիքում արդեն պետք է պատրաստ լինել ամեն ինչի։
Հետո բռնեց ձեռքս։
— Մի բան եմ ուզում խնդրել։
— Ասեք։
Նա աչքերիս նայեց։
— Չեմ ուզում մենակ մահանալ։
Կոկորդս սեղմվեց։
— Սեդա՛ տատ…
— Արմե՛ն, գիտեմ՝ երիտասարդ ես։ Քո կյանքն ունես, աշխատանքդ։ Բայց եթե կարողանաս մի որոշ ժամանակ ինձ հետ ապրել, շատ հանգիստ կլինեմ։
Շփոթվեցի։
— Այսինքն՝ տեղափոխվե՞մ ձեզ մոտ։
Նա գլխով արեց։
— Միայն այնքան, որքան անհրաժեշտ կլինի։ Բժիշկների ու խնամողի օգնությունն արդեն կազմակերպված է։ Քեզնից չեմ ուզում, որ ամբողջ կյանքդ թողնես ինձ համար։ Պարզապես ուզում եմ՝ երեկոյան տանը մեկը լինի։
Երկար մտածեցի։
Իմ բնակարանը նույն հարկում էր։
Աշխատանքից հետո հիմնականում մենակ էի լինում։
Եվ Սեդա տատիկն արդեն ինձ համար հարազատ մարդու պես էր դարձել։
Վերջապես ասացի.
— Լա՛վ։ Բայց պայմանավորվենք, որ եթե օգնությունն ավելանա, մասնագետների կդիմենք։ Դուք ամեն անհրաժեշտ խնամքը պետք է ստանաք։
Նա առաջին անգամ այդ օրը անկեղծ ժպտաց։
— Պայմանավորվեցինք, տղա՛ս։
Մի քանի օր անց անհրաժեշտ իրերս տեղափոխեցի նրա բնակարան։
Սկզբում հարևանները պարզապես զարմանում էին։
— Արմե՛ն, ճի՞շտ է, որ Սեդայի տանն ես ապրում։
— Այո՛։
— Ինչո՞ւ։
— Որովհետև նա մենակ չպետք է լինի։
Ոմանք գովում էին ինձ։
Մյուսները գլուխներն էին տարուբերում։
Բայց երկու շաբաթ անց խոսակցությունները փոխվեցին։
Պատճառն ինքը՝ Սեդա տատիկն էր։
Նա միշտ հումորի զգացում ուներ։
Երբ միասին վերելակ էինք նստում, բռնում էր ձեռքս ու ասում.
— Իմ սիրելին է։ Առանց նրա ոչ մի տեղ չեմ գնում։
Մի անգամ էլ հարևանուհիներից մեկին ասաց.
— Գիտե՞ս՝ այս տղան ամեն երեկո ինձ երջանիկ է դարձնում։
Ես ծիծաղեցի։
— Սեդա՛ տատ, ձեզ լսողները բոլորովին ուրիշ բան կմտածեն։
Նա աչքով արեց։
— Թող մի քիչ էլ մտածեն։ Շատ են ուրիշների կյանքով զբաղվում։
Բայց շուտով պարզվեց, որ նրա կատակներն ավելի լուրջ հետևանքներ են ունեցել։
Ընկերներիցս մեկը հարցրեց.
— Արմե՛ն, իսկապե՞ս այդ կնոջ հետ ես ապրում։
— Այո՛։
— Դուք ի՞նչ հարաբերություններ ունեք։
— Նա ինձ համար տատիկի պես է։
Ընկերս կասկածանքով նայեց։
— Իսկ շենքում ուրիշ բան են պատմում։
Ես փորձեցի ուշադրություն չդարձնել։
Բայց մի օր հարևանուհիներից մեկը կանգնեցրեց ինձ աստիճանների մոտ։
— Արմե՛ն, քեզ չի՞ թվում, որ օգտվում ես խոցելի վիճակում գտնվող տարեց կնոջից։
Այդ խոսքերը շատ վիրավորեցին ինձ։
— Ինչի՞ց եք նման եզրակացության եկել։
Նա պատասխանեց.
— Բոլորը տեսնում են, թե ինչպես եք միասին ապրում։ Ամեն գիշեր էլ փակվում եք ննջասենյակում։
Այդ պահին հասկացա, որ մարդիկ ոչ միայն հետևում են մեր առօրյային, այլև ամեն ինչ մեկնաբանում են իրենց պատկերացումներով։
Իրականում Սեդա տատիկի երեկոյան սովորությունը բոլորովին այլ պատմություն ուներ։
Երեք ամիս առաջ, երբ դեռ իմ բնակարանում էի ապրում, գիշերը հեռախոսս զանգեց։
Ժամը կեսգիշերն անց էր։
Սեդա տատիկն էր։
Ձայնը դողում էր։
— Արմե՛ն ջան, կարո՞ղ ես գալ։
Անմիջապես վազեցի դիմացի բնակարան։
Նրան գտա մահճակալին նստած։
Դեմքը գունատ էր։
Դժվարությամբ էր շնչում։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Արթնացա ու զգացի, որ օդը չի բավականացնում։ Ուզեցի հեռախոսը վերցնել, բայց ձեռքերս այնքան էին դողում…
Ես անմիջապես բժշկական օգնություն կանչեցի։
Բժիշկները զննեցին նրան, անհրաժեշտ օգնությունը ցուցաբերեցին և հետագա բուժման վերաբերյալ ցուցումներ տվեցին։
Երբ վտանգավոր պահն անցել էր, Սեդա տատիկը բռնեց ձեռքս։
— Արմե՛ն, մի քիչ էլ կմնա՞ս։
— Իհարկե։
— Մինչև քնեմ։
Նստեցի մահճակալի կողքին։
Նա երկար ժամանակ լուռ էր։
Հետո ասաց.
— Գիտե՞ս՝ ամենասարսափելին ինչն էր։
— Ի՞նչը։
— Երբ չէի կարողանում շնչել, մտածեցի՝ եթե հիմա մահանամ, գուցե օրերով ոչ ոք չիմանա։
Այդ գիշեր մնացի նրա կողքին, մինչև քնեց։
Եվ դա վերջին անգամը չեղավ։
Երբ առողջությունը վատացավ, ամեն երեկո սկսեց անհանգստանալ։
Առավոտյան իրեն համեմատաբար լավ էր զգում։
Բայց երեկոյան վախը վերադառնում էր։
Մի անգամ նրան գտա լոգարանում արտասվելիս։
— Սեդա՛ տատ, ի՞նչ է եղել։
Նա թաքցրեց դեմքը։
— Ես արդեն բեռ եմ դարձել, տղա՛ս։
— Ինչո՞ւ եք այդպես ասում։
— Նայիր ինձ։ Գրեթե իննսուն տարեկան եմ։ Երբեմն նույնիսկ մազերս սանրելու ուժ չունեմ։
Նստեցի նրա կողքին։
— Դրա համար ամաչելու ոչինչ չկա։
Նա գլուխը տարուբերեց։
— Ամբողջ կյանքում ամեն ինչ ինքս եմ արել։ Իսկ հիմա առանց ուրիշի օգնության նույնիսկ քնելուն պատրաստվելն է դժվարացել։
Բռնեցի ձեռքը։
— Այդ դեպքում միասին կանենք այն, ինչ կարող ենք։ Իսկ մյուս հարցերում մասնագետները կօգնեն։
Այդ օրվանից մեր երեկոները որոշակի կարգով էին անցնում։
Ժամը իննի մոտ Սեդա տատիկի խնամողը կատարում էր անհրաժեշտ բժշկական և անձնական խնամքը։
Այնուհետև մոտավորապես ժամը տասին Սեդա տատիկն ինձ կանչում էր։
— Արմե՛ն ջան, ժամանակն է։
Ես մտնում էի ննջասենյակ։
Նա ուզում էր, որ վարագույրները փակենք։
Երբեմն նաև դուռն էր խնդրում փակել՝ հանգիստ ու առանձնացած մնալու համար։
Ես օգնում էի բարձերը հարմարեցնել։
Ջուր էի դնում մահճակալի մոտ։
Երբեմն հին լուսանկարներն էինք նայում։
Երբեմն երաժշտություն լսում։
Նա սիրում էր երեկոյան մի փոքր օծանելիք օգտագործել։
Մի անգամ ծիծաղելով ասաց.
— Եթե ծերացել եմ, դա չի նշանակում, որ պետք է վատ բուրեմ։
Ու ես նույնպես ծիծաղեցի։
Երբեմն խնդրում էր սանրել մազերը։
Իսկ ամենադժվար գիշերներին պարզապես նստում էի կողքին ու բռնում ձեռքը։
Սպասում էի, մինչև հանգստանա։
Այդ էր ամբողջ գաղտնիքը։
Ոչ մի ամոթալի բան։
Ոչ մի սիրային հարաբերություն։
Պարզապես ութսունինը տարեկան կին, որը վախենում էր կյանքի վերջին օրերը միայնության մեջ անցկացնել։
Եվ երեսունմեկ տարեկան երիտասարդ, որը չէր ուզում նրան մենակ թողնել։
Հենց այդ մասին էր Սեդա տատիկը պատմում երեք հարևանուհիներին այն երեկո, երբ նրանք ներս մտան։
Տիկին Սիրանուշը դանդաղ նստեց աթոռին։
— Բայց ինչո՞ւ մեզ ոչինչ չէիք ասում։
Սեդա տատիկի դեմքը փոխվեց։
— Իսկ ինչո՞ւ ես պետք է բացատրեմ իմ անձնական կյանքը մարդկանց, որոնք նախընտրում են բամբասել, ոչ թե հարցնել՝ արդյոք օգնության կարիք ունեմ։
Սենյակում լռություն տիրեց։
Նա շարունակեց.
— Սիրանո՛ւշ, հիշո՞ւմ ես այն գիշերը, երբ լսել էիր, որ Արմենին կանչում եմ։
Հարևանուհին գլխով արեց։
— Հիշում եմ։
— Այդ գիշեր չէի կարողանում հարմար պառկել։ Ցավերից արտասվում էի։ Արմենը եկավ, բարձերս ուղղեց, ջուր բերեց ու նստեց կողքիս։
Նա մի պահ լռեց։
— Իսկ հիշո՞ւմ ես այն գիշերը, երբ լսել էիր, որ բարձր ծիծաղում եմ։
Սիրանուշը կրկին գլխով արեց։
Սեդա տատիկը ժպտաց։
— Արմենը փորձում էր ինձ ուրախացնել ու պատահաբար իմ ընթերցանության ակնոցը գլխիվայր էր դրել։ Այնքան ծիծաղեցի, որ մի քանի րոպե մոռացա ցավերիս մասին։
Ես նույնպես ժպտացի։
Հետո Սեդա տատիկը նայեց մյուս կանանց։
— Դուք գուցե չեք պատկերացնում, թե ինչ է նշանակում ամբողջ օրը նստել ու սպասել գիշերվան՝ վախենալով, որ այլևս առավոտ չեք տեսնի։
Կանանցից մեկը սկսեց արտասվել։
— Ներեցեք մեզ։ Մենք մտածում էինք…
— Գիտեմ՝ ինչ էիք մտածում,— մեղմ ընդհատեց Սեդա տատիկը։— Բայց ձեզնից որևէ մեկը մի անգամ եկե՞լ է հարցնելու, թե ինձ ինչ է պետք։
Ոչ ոք չպատասխանեց։
Այդ պահին Սեդա տատիկը շրջվեց դեպի ինձ։
— Արմե՛ն, հիշո՞ւմ ես անցյալ երեքշաբթի գիշերը։
Աչքերս լցվեցին։
Այդ երեքշաբթին շատ ծանր էր եղել։
Ամբողջ օրը նա ուժ չուներ։
Երեկոյան նույնիսկ սովորական կատակները չէր անում։
Երբ բարձերն էի հարմարեցնում, հանկարծ սկսեց լաց լինել։
— Սեդա՛ տատ, ի՞նչ է պատահել։
Նա նայեց աչքերիս։
— Վախենում եմ։
— Ինչի՞ց։
— Որ այսօր աչքերս կփակեմ ու այլևս չեմ բացի։
Չգիտեի՝ ինչ պատասխանել։
Ոչ մի գեղեցիկ խոսք չէր կարող փոխել նրա ախտորոշումը։
Չէի կարող խոստանալ, որ անպայման ևս մեկ առավոտ կտեսնի։
Պարզապես նստեցի կողքին։
Գրկեցի նրան։
— Այս գիշեր գոնե մենակ չես լինելու,— ասացի։
Սեդա տատիկը գլուխը դրեց ուսիս։
Այդպես երկար նստեցինք։
Նա պատմեց իր երիտասարդությունից։
Ամուսնուց։
Այն տարիներից, երբ աշխատում էր ու ամեն առավոտ շտապում աշխատանքի։
Պատմեց մի հին ուղևորությունից, երբ իրենք ու ամուսինը սխալ ավտոբուս էին նստել ու մի ամբողջ օր մոլորվել։
Հետո հանկարծ լռեց։
— Արմե՛ն, մի բան կխոստանա՞ս։
— Իհարկե։
— Երբ այլևս չլինեմ, ինձ մի՛ հիշիր որպես հիվանդ պառավի, որին պետք էր օգնել անկողին մտնել։
Նրա ձայնը դողաց։
— Հիշիր այն կնոջը, որը քեզ ծիծաղեցնում էր։
Այդ պահին արցունքներիս չդիմացա։
— Խոստանում եմ։
Նա համբուրեց այտս։
— Դե հիմա նորից պատմիր այն հիմար անեկդոտը։
Եվ ես, դեռ արտասվելով, փորձեցի նրան ծիծաղեցնել։
Երբ ավարտեցի այդ պատմությունը, երեք հարևանուհիներն էլ լուռ էին։
Տիկին Սիրանուշը ձեռքը դրել էր բերանին։
— Ես գաղափար չունեի,— շշնջաց։
Սեդա տատիկը տխուր ժպտաց։
— Որովհետև այնքան զբաղված էիք սկանդալ պատկերացնելով, որ չնկատեցիք՝ ինչ է կատարվում իրականում։
Հետո նայեց ինձ։
— Արմե՛ն ջան, օգնիր պառկեմ։ Հոգնել եմ։
Զգուշությամբ հարմարեցրի բարձերը։
Ծածկոցը բարձրացրի մինչև ուսերը։
Այդ ժամանակ տիկին Սիրանուշը մոտեցավ մահճակալին։
— Սեդա՛, ինչ-որ բան կարո՞ղ ենք անել քեզ համար։
Սեդա տատիկի աչքերը փայլեցին։
— Իրականում՝ այո՛։
Կանայք սպասում էին։
— Վաղը որևէ մեկը կարող է թարմ ծաղիկներ բերել։ Իսկ մյուսները կարող են գալ թեյ խմելու։ Ես շատ կուրախանամ։
Նրանք անմիջապես համաձայնեցին։
Հաջորդ շաբաթներից սկսած մեր շենքում շատ բան փոխվեց։
Տիկին Սիրանուշը գրեթե ամեն օր այցելում էր Սեդա տատիկին։
Մյուս հարևանուհին տնական ապուր էր բերում։
Երրորդն օգնում էր գնումների հարցում։
Այն կանայք, որոնք ժամանակին միջանցքում շշնջում էին մեր մասին, դարձան այն մարդկանցից, որոնք փորձում էին Սեդա տատիկի օրերը մի փոքր ավելի հաճելի դարձնել։
Բայց ամեն երեկո ժամը տասին Սեդա տատիկը շարունակում էր ինձ կանչել։
— Արմե՛ն ջան, արի։
Ես նստում էի նրա կողքին։
Երբ ուզում էր, մազերն էի սանրում։
Երբեմն երաժշտություն էինք լսում։
Երբեմն պարզապես բռնում էի ձեռքը, մինչև պատրաստ լիներ քնելու։
Մի երեկո նա նայեց ինձ ու ժպտաց։
— Գիտե՞ս՝ այս վերջին ամիսների ամենալավ բանն ինչ եղավ։
— Ի՞նչը։
— Ես կարծում էի՝ մենակ եմ մահանալու։ Իսկ պարզվեց՝ այնքան մարդ կա, որ պատրաստ է կողքիս լինել։
Նրա ձայնում իսկական ուրախություն կար։
Մի քանի շաբաթ անց Սեդա տատիկի վիճակը վատացավ։
Խնամողներն ու բժիշկները փորձում էին հնարավորինս թեթևացնել նրա անհարմարությունն ու ցավերը։
Նա արդեն դժվարությամբ էր խոսում։
Շատ էր քնում։
Եվ մի օր բժիշկը բացատրեց, որ ժամանակը կարող է շատ կարճ լինել։
Այդ երեկո կրկին նստած էի նրա մահճակալի մոտ։
Բռնել էի ձեռքը։
Սեդա տատիկը կամաց բացեց աչքերը։
— Արմե՞ն։
Մոտեցա։
— Այստեղ եմ, Սեդա՛ տատ։
Նա թույլ ժպտաց։
— Շնորհակալ եմ։
— Ինչի՞ համար։
— Որ երբեք չստիպեցիր ամաչել ծեր լինելուց։
Արցունքներս հոսեցին։
— Դուք ամաչելու ոչինչ չունեիք։
Նա մի վերջին անգամ ժպտաց։
Հետո փակեց աչքերը։
Այդ գիշեր Սեդա տատիկը մահացավ։
Բայց մենակ չէր։
Ես նրա կողքին էի։
Իսկ երբ հարևանները իմացան, բոլորը եկան։
Տիկին Սիրանուշը կանգնած էր մահճակալի մոտ ու արտասվում էր։
— Արմե՛ն, ես քեզ շատ անարդար եմ դատել,— շշնջաց նա։— Իսկ դու նրան ընտանիքի անդամի պես ես սիրել։
Նայեցի Սեդա տատիկին։
— Նա իմ ընտանիքն էր։
Այժմ արդեն մի քանի ամիս է անցել։
Ես վերադարձել եմ իմ բնակարան։
Բայց ամեն երեկո ժամը տասի մոտ երբեմն դեռ ակամա նայում եմ դիմացի դռանը։
Սպասում եմ, որ նորից կլսեմ նրա ձայնը։
«Արմե՛ն ջան, արի։ Ժամանակն է»։
Հիշում եմ մեղմ երաժշտությունը։
Նրա սիրելի օծանելիքի բույրը։
Նրա ծիծաղը։
Այն երեկոները, երբ պատմում էր երիտասարդության մասին։
Եվ հատկապես այն խոստումը, որ տվեցի նրան։
Ես փորձում եմ հիշել ոչ թե հիվանդությանը հանձնված տարեց կնոջը, այլ այն աշխույժ Սեդա տատիկին, որը նույնիսկ իր կյանքի ամենադժվար օրերին կարողանում էր կատակել։
Մի ժամանակ ամբողջ շենքը կարծում էր, թե մեր փակ ննջասենյակում ամոթալի գաղտնիք կա։
Բայց ճշմարտությունը շատ ավելի պարզ էր։
Ութսունինը տարեկան մի կին վախենում էր միայնակ մահանալ։
Իսկ երեսունմեկ տարեկան մի երիտասարդ պարզապես ցանկանում էր, որ նա կյանքի վերջին գիշերներին իրեն լքված չզգա։
Սեդա տատիկից ես մի կարևոր բան սովորեցի։
Մարդը կարող է իննսուն տարեկան դառնալ, հիվանդանալ, ուրիշի օգնության կարիքն ունենալ, բայց դրանից չի կորցնում իր արժանապատվությունն ու սիրո կարիքը։
Եվ երբեմն ամենամեծ հոգատարությունը ոչ թե մեծ նվերն է կամ գեղեցիկ խոստումը։
Այլ այն, որ մնում ես մեկի կողքին, երբ նա վախենում է մենակ մնալ։
