Ամուսինս մի ամբողջ տարի ամեն երեքշաբթի ստում էր, թե արտաժամյա է աշխատում։ Վալենտինի օրը նրան սառը սուրճ մատուցեցի՝ որոշելով բացահայտել դավաճանությունն ու վրեժ լուծել…
55 տարեկանում երբեք չէի պատկերացնի, որ մի օր կդառնամ այն կանանցից մեկը, որոնք գաղտնի ստուգում են ամուսնու հեռախոսն ու հետևում նրա տեղաշարժերին։
Բայց հուսահատությունը երբեմն մարդուն ստիպում է անել այնպիսի բաներ, որոնց մասին նախկինում նույնիսկ չէր մտածի։
Շոնը քսան տարի իմ ամուսինն էր։
Նա հայտնվեց իմ կյանքում, երբ աղջիկս՝ Ռութը, ութ տարեկան էր։
Ռութը ամաչկոտ, բայց համառ երեխա էր։ Նա դեռ սպասում էր իր հորը, որը հեռացել էր ու այդպես էլ չէր վերադարձել։
Շոնը երբեք չփորձեց փոխարինել նրա հորը կամ ստիպել, որ իրեն հայրիկ անվանի։
Նա պարզապես մեր կողքին էր։
Ինտերնետային տեսանյութերով սովորեց Ռութի մազերը հյուսել։
Դպրոցի ավարտական հանդեսին բոլորից բարձր էր ծափահարում։
Իսկ երբ Ռութն ընդունվեց համալսարան, ուրախությունից ինձնից էլ շատ լաց եղավ։
Երբ աղջիկս նշանվեց ու սկսեց հարսանիքի նախապատրաստությունները, մտածեցի, որ մեր ընտանիքի կյանքում ամենաերջանիկ շրջանն է սկսվում։
Բայց դրա փոխարեն հայտնվեցի ստերի մի այնպիսի խճճված ցանցում, որն օր օրի ավելի էր քանդում ինձ։
Ամեն ինչ սկսվեց անցյալ տարվա փետրվարին։
Ամեն երեքշաբթի Շոնը հայտարարում էր, որ պետք է ուշ մնա աշխատավայրում։
Երբեմն ասում էր, թե առավոտյան սովորականից շուտ պետք է գնա։
— Հաշվետվությունների ստուգման օրն է,— բացատրում էր՝ փողկապը թուլացնելով։
Ես հավատում էի նրան։
Մինչև նկատեցի, որ սկսել է հեռախոսն այնպես պաշտպանել, կարծես այնտեղ պետական գաղտնիքներ լինեն։
Երբ սենյակ էի մտնում, անմիջապես շրջում էր էկրանը։
Հենց հեռախոսը թրթռում էր, շտապ վերցնում էր։
Նույնիսկ լոգարան էր տանում իր հետ։
Մի երեկո չդիմացա։
— Այդ ե՞րբ հաշվապահի հեռախոսում այնքան գաղտնիքներ հայտնվեցին, որ նույնիսկ լոգարանում չի կարելի առանց դրա մնալ։
Շոնը լարված ժպտաց։
— Քլե՛ր, խնդրում եմ։ Հաճախորդների տվյալների գաղտնիություն է։
Փորձում էի ինքս ինձ համոզել, որ չափազանցնում եմ։
Որ երևակայությունս է ինձ խաբում։
Մինչև այն երեկոն, երբ տեսա հաղորդագրությունը։
Շոնի հեռախոսը դրված էր խոհանոցի սեղանածածկին։
Նա դուրս էր եկել։
Ես հատուկ չէի փնտրում որևէ բան։
Պարզապես կողքով անցնում էի, երբ էկրանը լուսավորվեց։
Հաղորդագրության մեջ գրված էր.
«Երեքշաբթի օրվա պարապմունքը հաստատված է։ Չուշանաս։ Նոր շարժումներ ունեմ քեզ ցույց տալու ❤️ — Լոլա»։
Կոկորդս սեղմվեց։
Նոր շարժումնե՞ր։
Սրտի նշա՞ն։
Ո՞վ էր այդ Լոլան։
Սեփական հեռախոսով լուսանկարեցի հաղորդագրությունը։
Հետո Շոնի հեռախոսը դրեցի ճիշտ նույն տեղում։
Երբ նա վերադարձավ, նույնիսկ կարողացա ժպտալ։
— Ամեն ինչ լա՞վ է,— հարցրեց։
— Հրաշալի,— պատասխանեցի։
Հենց այդ պահին որոշեցի, որ այլևս ձեռքերս ծալած չեմ նստելու։
Հաջորդ երեքշաբթի հետևեցի նրան։
Շոնը տնից դուրս եկավ երեկոյան ժամը 6։45-ին։
Մի քանի րոպե անց ես էլ նստեցի մեքենան ու շարժվեցի նրա հետևից։
Նա աշխատանքի չէր գնում։
Քաղաքի միջով անցնելով՝ հասավ մի հին թաղամաս, որտեղ կային մաշված շենքեր ու երկաթե կամուրջներ։
Կանգ առավ մի շենքի մոտ, որի պատուհանները ծածկված էին։
Նայեց շուրջն ու ներս մտավ։
Ես մեքենայում սպասեցի երկու ժամ։
Երբ վերջապես դուրս եկավ, տաբատի գոտկատեղի հատվածը քրտինքից թրջված էր։
Մազերը խոնավ էին։
Դեմքը՝ կարմրած։
Այդ տեսարանը մեկընդմիշտ տպավորվեց հիշողությանս մեջ։
Եվ ես որոշեցի, որ Վալենտինի օրը լավագույն առիթն է նրան այնպիսի դաս տալու համար, որը երբեք չի մոռանա։
Զանգահարեցի մեր ամենամտերիմ ընկերներին՝ Մարկին ու Դենիզին, Ռեյին ու Թինային։
— Վալենտինի օրը, առավոտյան ժամը ութին, ձեզ նախաճաշի ենք սպասում,— ուրախ ձայնով ասացի Դենիզին։— Հատուկ հայտարարություն ունեմ անելու։
— Վա՜յ,— բացականչեց նա։— Ի՞նչ է, նորի՞ց ամուսնության առաջարկ ես անելու։
— Դե… մոտավորապես նման մի բան,— պատասխանեցի։
Հետո նստեցի համակարգչի առաջ ու հրավիրատոմս պատրաստեցի։
Առջևի կողմում գրված էր.
«Սիրով հրավիրում ենք ձեզ Վալենտինի օրվա հատուկ նախաճաշին, որի ընթացքում Քլերը կարևոր հայտարարություն կանի»։
Իսկ հետևի կողմում ձեռքով ավելացրի.
«Ես հայտարարելու եմ Շոնից ամուսնալուծվելու որոշմանս մասին՝ նրա դավաճանության պատճառով»։
Տպեցի հրավիրատոմսերն ու թաքցրի։
Վալենտինի առավոտյան Շոնի համար սուրճ պատրաստեցի։
Թողեցի, որ սառչի։
Հետո, նայելով բաժակին, կամաց շշնջացի.
— Հուսով եմ՝ արժեր։
Սուրճի մեջ լուծողական միջոց խառնեցի։
Այնուհետև բաժակը դրեցի սկուտեղի վրա՝ կարմիր նվերատուփի կողքին։
Ներքևում սեղանը նախաճաշի համար պատրաստեցի։
Ամեն ինչ պատրաստ էր հյուրերի գալուն։
Առավոտյան ժամը 7։30-ին սկուտեղը բարձրացրի ննջասենյակ։
Շոնը դեռ քնած էր։
— Շնորհավոր Վալենտինի օրը, սիրելի՛ս,— ասացի՝ սկուտեղը դնելով մահճակալի կողքի սեղանին։
Նա զարմացած արթնացավ։
— Սիրելի՞ս։ Ի՞նչ է պատահել։
— Նախաճաշ՝ անկողնում։
Շոնը վերցրեց սուրճի բաժակն ու մի կում արեց։
Դեմքը ծամածռեց։
— Շատ թունդ է։ Ու սառը։
— Մտածեցի՝ դու թունդ սուրճ ես սիրում,— պատասխանեցի։
Հետո ցույց տվեցի նվերատուփը։
— Բացի՛ր։
Նա բացեց տուփը։
Ներսում գտավ Լոլայի հաղորդագրության լուսանկարը և հրավիրատոմսի պատճենը։
Նրա դեմքը գունատվեց։
— Դու մեր ընկերներին հրավիրե՞լ ես,— շշնջաց։
— Այո՛։
— Ուզում ես բաժանվե՞լ ինձնից։
— Այո՛։ Եվ այդ մասին հայտարարելու եմ մեր ընկերների ներկայությամբ։
Շոնի ձեռքերը դողացին։
— Սիրելի՛ս… դու ի՞նչ ես լցրել իմ սուրճի մեջ։
Ես լռեցի։
Նա բռնեց փորը, հազաց ու ասաց.
— Դու սարսափելի սխալ ես գործել։ Լոլան իմ…
Բայց չհասցրեց ավարտել։
Կռացավ ու վազեց լոգարան։
Մի քանի րոպե անց վերադարձավ՝ գունատ ու քրտնած։
— Քլե՛ր,— աղաչեց նա,— զանգիր նրանց։ Ասա, որ չգան։
— Ո՛չ։
— Խնդրում եմ։ Դու չես հասկանում։
— Ուրեմն բացատրի՛ր։
Շոնը գրեթե բղավեց.
— Լոլան իմ պարի ուսուցչուհին է։
Քարացա։
— Ի՞նչ։
— Ես պարել եմ սովորում։ Ռութի համար։ Նրա հարսանիքի հայրիկի ու աղջկա պարի համար։ Չէի ուզում խայտառակվել նրա առաջ։
Մի պահ չէի կարողանում խոսել։
Հենց այդ պահին հնչեց դռան զանգը։
Շոնն ավելի խուճապահար դարձավ։
— Խնդրում եմ, թույլ տուր ամեն ինչ բացատրել, մինչև ամեն ինչ կփչացնես։
Նա սկսեց պատմել պարային ստուդիայի մասին։
Մեծ հայելիներ։
Փայտե հատակ։
Եվ Լոլան՝ չափազանց արտահայտիչ մի կին, որը բոլորին «սիրելի՛ս» էր ասում ու հաղորդագրություններում սրտիկներ ուղարկում։
Պարզվեց՝ Շոնը պարապմունքների էր հաճախում անցյալ տարվա փետրվարից։
— Ես չէի ուզում Ռութի հարսանիքին երկու հարյուր մարդու առաջ անճոռնի պարել,— ասաց նա։— Նա արժանի է մի հայրիկի, որի համար ստիպված չի լինի ամաչել։
Հետո նորից բռնեց փորն ու վազեց լոգարան։
Իսկ ներքևում արդեն մեր ընկերներն էին սպասում։
Ստիպված եղա ինչ-որ բացատրություն հորինել։
— Շոնն իրեն լավ չի զգում,— ասացի՝ փորձելով բնական ժպտալ։— Երևի սննդային թունավորում է։ Երեկ վատ ծովախեցգետին էր կերել։
Նրանք մի քիչ մնացին, հետո հեռացան։
Ես թեթևացած շունչ քաշեցի։
Բարձրացա ննջասենյակ։
Շոնը նստած էր մահճակալին՝ ամբողջովին ուժասպառ։
Նայեցի նրան ու կամաց ասացի.
— Կներես, որ չվստահեցի քեզ։
Նա հոգնած գլխով արեց։
— Ես էլ պետք է պատմեի քեզ։ Պարզապես ամաչում էի։
— Դու իսկապես ինձ կասկածելու պատճառներ էիր տալիս,— խոստովանեցի։
Հետո խորը շունչ քաշեցի։
— Սուրճիդ մեջ լուծողական էի խառնել։
— Արդեն գլխի էի ընկել,— շշնջաց նա։
— Ընկերներին հրավիրել էի, որ իրենց ներկայությամբ հայտարարեմ ամուսնալուծության մասին։
— Դա էլ տեսա։
— Հետևել եմ քեզ։ Լուսանկարներ արել։ Եվ ամեն ինչի մասին ամենավատն եմ մտածել։
Շոնը լուռ լսում էր։
Ես նստեցի նրա կողքին։
— Հաջորդ անգամ ոչ մի գաղտնիք,— ասացի։— Նույնիսկ եթե դա ռոմանտիկ անակնկալ է։
Շոնը նայեց ինձ։
— Իսկ հաջորդ անգամ՝ ոչ մի թունավորում։
Մենք երկուսս էլ կամաց ծիծաղեցինք։
Հետո բռնեցինք միմյանց ձեռքերը։
Խոստացանք, որ այսուհետև կխոսենք իրար հետ, ոչ թե լուռ կենթադրենք ամենավատը։
Մի փոքր անց նրան տվեցի Վալենտինի օրվա իսկական նվերը։
Նրբագեղ սև պարային կոշիկներ։
— Մտածեցի՝ եթե պատրաստվում ես ինձնից գաղտնի պարել, գոնե հարմար կոշիկներով արա,— կատակեցի։
Շոնը ծիծաղեց։
Հետո նորից բռնեց փորն ու ծամածռվեց։
Այդ առավոտ ես մի շատ ամոթալի դաս քաղեցի։
Երբեմն լռությունն ու անվստահությունը կարող են ամուսնությունը քանդել ավելի արագ, քան դավաճանությունը։
Իսկ անկեղծ զրույցը կարող է փրկել այն։
