— Իգո՛ր, բացիր շամպայնը։ Այսօր առանձնահատուկ օր է, և դա անպայման պետք է նշենք։Գենադի Արկադևիչը կանգնած էր կաղնե մեծ սեղանի գլխին։Նա միշտ ոտքի էր կանգնում, երբ կենաց էր ասում։
Ձեռքին փայլում էր բյուրեղապակյա գավաթը, իսկ դեմքին այն մարդու գոհունակությունն էր, որը համոզված է, որ ինքն իրավունք ունի որոշելու ուրիշների ճակատագիրը։
Ես նստած էի սեղանի ամենավերջում։
Դա պատահական չէր։
Ռաիսա Տիմոֆեևնան միշտ իր կանոններն ուներ։ Նա հյուրերին նստեցնում էր ըստ տարիքի ու «կարևորության»։
Նրանք, ովքեր իր համար ավելի կարևոր էին, նստում էին իր կողքին, իսկ մնացածները՝ ավելի հեռու։
Այս ընտանիքում սեղանի շուրջ զբաղեցրած տեղը շատ ավելին էր ասում, քան բառերը։
Կողքիս Իգորը զգուշորեն բացում էր շամպայնի շիշը։
Արտաքուստ հանգիստ էր թվում, բայց ես նրան լավ էի ճանաչում։
Ակնհայտ էր, որ ինչ-որ բան գիտեր։
Դիմացս նստած էր ամուսնուս քույրը՝ Ալինան։
Աչքերը ուրախությունից փայլում էին։ Ժամանակ առ ժամանակ նայում էր հորը, հետո ցածրաձայն ժպտում։
Դժվար չէր հասկանալ։
Այս հավաքույթի իրական պատճառը բոլորը գիտեին։
Բոլորը… բացի ինձանից։
— Պա՛պ, ի՞նչ ենք նշում,— ձևացրած զարմանքով հարցրեց Ալինան։
Բայց նրա դեմքի արտահայտությունն ամեն ինչ մատնում էր։
Ակնհայտ էր, որ պատասխանն արդեն գիտեր։
— Մի փոքր համբերի՛ր։ Ամեն ինչ իր ժամանակին կիմանաս,— գոհ ժպիտով պատասխանեց Գենադի Արկադևիչը։
Նա միշտ հաճույք էր ստանում ինտրիգ ստեղծելուց։
Սիրում էր, երբ բոլորի ուշադրությունն իրեն էր ուղղված և զգում էր, որ հենց ինքն է ամեն ինչ որոշում։
— Իգո՛ր, բոլորին լցրու։ Ռաիսա՛, աղցաններն ավելի մոտ դիր։
Ռաիսա Տիմոֆեևնան ցուցադրաբար հոգոց հանեց ու սկսեց ուտեստները վերադասավորել։
Սեղանը լի էր ավանդական ուտեստներով՝ «Օլիվյե» աղցան, «ծովատառեխը մուշտակի տակ», խոլոդեց և այլ ընտանեկան ուտեստներ։
Ամեն ինչ այնպիսի տեսք ուներ, կարծես մեր առջև կատարյալ ու երջանիկ ընտանիքի պատկեր լիներ։
Միայն ես չէի կարողանում ազատվել տարօրինակ անհանգստությունից։
— Յո՛ւլիա, ինչո՞ւ ոչինչ չես ուտում,— հարցրեց Ռաիսա Տիմոֆեևնան՝ ակնոցի վրայից ինձ նայելով։
Ձայնը կարծես հոգատար էր, բայց այդ տոնի տակ թաքնված հեգնանքը վաղուց էի ճանաչում։
— Նորից դիետա՞ ես պահում։ Այդ դեպքում այսքան ուտելիքն ո՞ւմ համար եմ պատրաստել։
— Ուտում եմ, Ռաիսա Տիմոֆեևնա։ Շատ շնորհակալ եմ։ Ամեն ինչ շատ համեղ է։
— Իհարկե… Աշխատավայրում երևի թանկարժեք ռեստորանների ես սովորել։ Մեր հասարակ ընտանեկան ուտելիքն այլևս սրտովդ չէ։
Այլևս չպատասխանեցի։
Լուռ ուղղեցի պատառաքաղը անձեռոցիկի վրա ու նայեցի ափսեիս։
Այդ պահին դեռ գաղափար անգամ չունեի, որ ընդամենը մի քանի րոպե անց լսելու էի կյանքիս ամենացնցող լուրերից մեկը։
Չգիտեի նաև, որ այդ գեղեցիկ ընտանեկան ընթրիքն իրականում սովորական հավաքույթ չէր։
Դա ընտանեկան խորհուրդ էր։
Խորհուրդ, որի ընթացքում արդեն որոշում էին կայացրել իմ սեփականության վերաբերյալ։
Իմ հողամասի վերաբերյալ։
Իմ ունեցվածքի վերաբերյալ։
Իսկ ամենացավալին այն էր, որ սեղանի շուրջ նստած բոլոր մարդիկ նախապես գիտեին այդ որոշման մասին։
Միակ մարդը, որին դիտավորյալ ամեն ինչից դուրս էին թողել, ես էի։
Իմ պայուսակը դրված էր հատակին՝ աթոռի ոտքի մոտ։
Ներսում ծանր դեղին ծրար կար։
Այն մեկ ամիս առաջ էի վերցրել փոստից ու այդ օրվանից ամենուր ինձ հետ էի տանում։
Ներսում երեք հաստ թուղթ կար՝ հաստատված կարմիր կնիքներով։
Դրանք կարևոր փաստաթղթեր էին։
Բայց ես դեռ չէի որոշել, թե ինչ պետք է անեմ դրանց հետ։
— Դե ինչ, բաժակները լցրե՞լ եք,— Գենադի Արկադևիչը փոքր-ինչ բարձրացրեց իր բաժակը։— Հիմա ուշադիր լսեք։ Ընտանիքն ամենաթանկ բանն է։ Իսկական ընտանիքն այն է, երբ բոլորը կանգնած են միմյանց կողքին ու աջակցում են իրար։
Իգորը լուռ գլխով արեց։
Նա միշտ այդպես էր անում, երբ հայրը սկսում էր ընտանիքի մասին խոսել։
— Ալինան շուտով ամուսնանում է։ Դեռ երիտասարդ է, և նրան սեփական բնակարան է պետք։
— Պա՛պ… մենք մտածում էինք հիփոթեք վերցնել,— ցածրաձայն ասաց Ալինան՝ հայացքը խոնարհելով։
— Ի՞նչ հիփոթեք,— անմիջապես ընդհատեց Գենադի Արկադևիչը։— Դու իսկապե՞ս պատրաստվում ես պարտքերի մեջ խրվել, քանի դեռ հայրդ ողջ է։ Հիմա բանկերի տոկոսադրույքները սարսափելի բարձր են՝ գրեթե քսան տոկոս։ Ամբողջ կյանքներդ բանկի համար եք աշխատելու։
Ես մի կում հանքային ջուր խմեցի։
Իգորն էլ դադարեց ծամել։
— Մեր ընտանիքն ունեցվածք ունի,— ասաց Գենադի Արկադևիչը՝ սկզբում ինձ նայելով, հետո՝ Իգորին։— Եվ այդ ունեցվածքը պետք է ճիշտ օգտագործել։ Հողը չպետք է անտեր մնա ու մոլախոտերով ծածկվի…
