Երեքամյա որդիս արդեն ժամեր շարունակ լաց էր լինում։Ինչ էլ ես ու ամուսինս անեինք, ոչ մի կերպ չէինք կարողանում հանգստացնել նրան։
Արցունքների միջից նա անընդհատ նույն տարօրինակ նախադասությունն էր կրկնում.
— Մա՛մ, ինձ կին ոստիկան է պետք։
Սկզբում մտածեցի՝ երևի հեռուստացույցով ինչ-որ բան է տեսել կամ վատ երազից է վախեցել։
Բայց երբ հարցրի, թե ինչու է կին ոստիկան պետք, հրաժարվեց բացատրել։
Միայն ավելի ուժեղ սկսեց լաց լինել։
Վերջապես, ժամեր շարունակ համոզելուց հետո, ես ու ամուսինս նրան տարանք մոտակա ոստիկանության բաժին։
Հենց ներս մտանք, զգացի, որ բոլոր ոստիկանները մեզ են նայում։
Փոքրիկս ամուր բռնել էր ձեռքս։ Երկար լաց լինելուց աչքերը կարմրել ու ուռել էին։
Մի ոստիկան հարցրեց, թե ինչ է պատահել։
Ամուսինս փոքր-ինչ անհարմար զգալով բացատրեց, որ մեր որդին ժամեր շարունակ պնդում է՝ իրեն անպայման կին ոստիկան է պետք։
Այդ պահին միջանցքի վերջում մի կին ոստիկան հայտնվեց։
Հենց որդիս տեսավ նրան, քարացավ։
Հանկարծ բաց թողեց ձեռքս, վազեց ամբողջ սրահով ու նետվեց նրա գիրկը։
Կին ոստիկանը ծնկի իջավ նրա կողքին ու մեղմ հարցրեց.
— Փոքրի՛կս… ինչո՞ւ էիր ուզում ինձ տեսնել։
Որդիս մի պահ նայեց ինձ։
Հետո մոտեցավ ոստիկանի ականջին ու ինչ-որ բան շշնջաց, որը ես չկարողացա լսել։
Կնոջ ժպիտն ակնթարթորեն անհետացավ։
Նա դանդաղ բարձրացրեց հայացքն ու ուղիղ ինձ նայեց։
Երբ տեսա նրա դեմքի արտահայտությունը, սիրտս քիչ էր մնում կանգ առներ…
Երեքամյա որդիս արդեն ժամեր շարունակ լաց էր լինում։
Սկզբում ես ու ամուսինս մտածեցինք, որ պարզապես հոգնած է։
Հետո ենթադրեցինք՝ գուցե վախեցել է հեռուստացույցով տեսած ինչ-որ բանից։
Բայց ինչ էլ անեինք, չէր հանգստանում։
Շարունակում էր կրկնել նույն տարօրինակ խոսքերը.
— Ինձ կին ոստիկան է պետք։
Ծնկի իջա նրա կողքին ու արցունքները սրբեցի այտերից։
— Փոքրի՛կս, ինչո՞ւ է քեզ կին ոստիկան պետք։
Նա գլուխը տարուբերեց ու ավելի ուժեղ լաց եղավ։
— Ինձ նա պետք է, մա՛մ։ Խնդրում եմ։
Ես ու ամուսինս շփոթված նայեցինք իրար։
Նորից ու նորից հարցնում էինք, բայց նա հրաժարվում էր որևէ բան բացատրել։
Ի վերջո, գրեթե երկու ժամ լացից հետո արեցինք միակ բանը, որ մտքովս անցավ։
Մեքենայով գնացինք մոտակա ոստիկանության բաժին։
Հենց ներս մտանք, ես անհարմար զգացի։
Մի քանի ոստիկան իրենց սեղաններից գլուխները բարձրացրին, մինչ մեր փոքրիկն ամուր կառչել էր ձեռքիցս։
Աչքերը լացից ուռել էին, իսկ դեմքը դեռ թաց էր արցունքներից։
Ամուսինս մոտեցավ ընդունարանին։
— Կներեք,— անհարմար ասաց նա։— Գիտեմ՝ տարօրինակ է հնչում, բայց մեր որդին արդեն ժամեր շարունակ լաց է լինում ու ասում, որ պետք է կին ոստիկանի տեսնի։
Սեղանի հետևում նստած ոստիկանը զարմացած հոնքերը բարձրացրեց։
— Կին ոստիկանի՞։
— Այո։
— Ինչ-որ բան պատահե՞լ է։
— Հենց դա ենք փորձում հասկանալ,— պատասխանեց ամուսինս։— Մեզ ոչինչ չի ասում։
Մի քանի րոպեի ընթացքում բաժնում արդեն մի քանի ոստիկան գիտեր մեր տարօրինակ այցի մասին։
Նրանցից մեկը ժպտաց։
— Գուցե մուլտֆիլմում է կին ոստիկան տեսել։
Մեկ ուրիշ ոստիկան ավելի ուշադիր նայեց որդուս։
— Չեմ կարծում։ Այս փոքրիկն իսկապես շատ անհանգիստ է։
Այդ պահին ինչ-որ մեկն ասաց, որ այդ կեսօրին բաժնում ընդամենը մեկ կին ոստիկան է աշխատում։
Նրան կանչեցին։
Մի քանի րոպե անց միջանցքով դեպի մեզ քայլեց երիտասարդ լեյտենանտը։
Հենց որդիս տեսավ նրան, ինչ-որ բան փոխվեց։
Նա դադարեց լաց լինել։
Ամբողջությամբ։
Այնքան հանկարծակի, որ հազիվ էի հավատում։
Նրա փոքրիկ մատները բաց թողեցին ձեռքս։
Մի քանի վայրկյան պարզապես կանգնած նայում էր համազգեստով կնոջը։
Հետո դանդաղ քայլեց դեպի նա։
Լեյտենանտը միանգամից նկատեց նրան ու ծնկի իջավ, որպեսզի երեխայի աչքերի մակարդակին լիներ։
— Բարև,— մեղմ ասաց։— Դո՞ւ էիր ինձ փնտրում։
Որդիս գլխով արեց։
Ոստիկանության բաժնում տարօրինակ լռություն տիրեց։
Նույնիսկ այն ոստիկանները, որոնք ձևացնում էին, թե մեզ չեն նայում, հիմա ուշադիր հետևում էին։
Լեյտենանտը ժպտաց։
— Ուզո՞ւմ ես ինձ ինչ-որ բան ասել։
Որդիս ձեռքը տարավ իր փոքրիկ մոխրագույն գլխարկով բաճկոնի գրպանը։
Մի փոքր դժվարությամբ այնտեղից հանեց մի քանի անգամ ծալված թուղթ։
Մեկնեց կնոջը։
Նա զգուշությամբ վերցրեց ու բացեց։
Մանկական նկար էր։
Նկարված էր մեքենա։
Փոքրիկ տղա։
Կին՝ կապույտ համազգեստի նմանվող հագուստով։
Իսկ նրանց վերևում՝ հսկայական կարմիր սիրտ։
Բոլորը ժպտացին։
Մի պահ մտածեցի, որ առեղծվածը լուծված է։
Գուցե որդիս պարզապես ուզում էր իր նկարը կին ոստիկանի նվիրել։
Բայց այդ պահին նա շշնջաց.
— Սա ձեզ համար է։
Լեյտենանտը հուզվեց։
— Ի՞նձ համար։
Նա գլխով արեց։
— Շնորհակալ եմ։ Շատ գեղեցիկ է։
Հետո կին ոստիկանը տվեց այն հարցը, որը մենք ամբողջ առավոտ տալիս էինք։
— Բայց ինչո՞ւ էիր ուզում հենց ինձ տալ։
Որդիս նայեց ինձ։
Հետո՝ ամուսնուս։
Վերջապես կրկին նայեց ոստիկանին։
— Որովհետև երեկ գիշեր դուք փրկեցիք մայրիկիս։
Լեյտենանտի ժպիտն անհետացավ։
Նա դանդաղ շրջվեց դեպի ինձ։
Ես անմիջապես զգացի, թե ինչպես են աչքերս արցունքներով լցվում։
— Մեզ հիշո՞ւմ եք,— հարցրի։
Մի քանի վայրկյան ոչինչ չասաց։
Հետո դեմքին ճանաչելու արտահայտություն հայտնվեց։
— Աստվա՜ծ իմ…
Նախորդ գիշեր մեր ընտանիքը ծանր ավտովթարի էր ենթարկվել։
Մեկ այլ վարորդ թաց ճանապարհին կորցրել էր մեքենայի կառավարումն ու կողքից հարվածել մեր մեքենային։
Հիշում էի ճզմվող մետաղի ձայնը։
Հիշում էի որդուս ճիչը։
Հետո ամեն ինչ սևացավ։
Երբ հիվանդանոցում ուշքի եկա, ամուսինս պատմեց, թե ինչ էր տեղի ունեցել։
Մեր որդին կողքիս մնացել էր իր մանկական նստատեղի մեջ։
Նա լուրջ վնասվածքներ չէր ստացել, բայց սարսափած էր։
Մեր մեքենային հասած առաջին փրկարարներից մեկը հենց կին ոստիկան էր եղել։
Նա մասամբ ներս էր մտել վնասված մեքենայի մեջ ու մնացել որդուս կողքին, մինչ հրշեջները փորձում էին ինձ այնտեղից դուրս բերել։
Գրեթե քսան րոպե նա բռնել էր որդուս փոքրիկ ձեռքը։
Անընդհատ կրկնել էր.
— Մայրիկը լավ է լինելու։
Ամեն անգամ, երբ որդիս լաց էր լինում, նա նորից էր ասում.
— Նայի՛ր ինձ։ Մնա՛ ինձ հետ։ Մայրիկդ լավ է լինելու։
Ես այդ ամբողջ ընթացքում անգիտակից էի։
Երբեք չէի տեսել նրա դեմքը։
Իսկ քանի որ որդիս ընդամենը երեք տարեկան էր, կարծում էի՝ հազիվ թե հիշեր տեղի ունեցածը։
Բայց նա ամեն ինչ հիշում էր։
Լեյտենանտը ձեռքով փակեց բերանը։
— Դո՞ւք էիք,— շշնջացի։
Նա դանդաղ գլխով արեց։
— Հիշում եմ։
Հետո նայեց որդուս։
— Դու շատ խիզախ էիր։
Որդիս գլուխը տարուբերեց։
— Ո՛չ։ Ես վախենում էի։
Ոստիկանը արցունքների միջից ժպտաց։
— Խիզախ լինելը չի նշանակում չվախենալ։
Ամուսինս ձեռքը փաթաթեց ինձ։
Եվ հանկարծ հասկացա այն ամենը, ինչ այդ առավոտ տեղի էր ունեցել։
Հիվանդանոցից տուն վերադառնալուց հետո որդիս անընդհատ խոսում էր «այն տիկնոջ» մասին։
Մենք ենթադրել էինք, որ բուժքրոջ նկատի ունի։
Հետո սկսեց ասել՝ «կապույտ հագած տիկինը»։
Բայց նույնիսկ այդ ժամանակ չէինք հասկացել։
Նա փորձում էր գտնել այն մարդուն, ով իր կողքին էր մնացել իր փոքրիկ կյանքի ամենասարսափելի գիշերվա ընթացքում։
Լեյտենանտը բացեց ձեռքերը։
Որդիս անմիջապես մոտեցավ ու գրկեց նրան։
Մի քանի վայրկյան ոստիկանության բաժնում ոչ ոք չէր խոսում։
Հետո որդիս մոտեցավ նրա ականջին։
Ինչ-որ բան շշնջաց։
Ոստիկանը քարացավ։
Աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Ի՞նչ ասաց,— կամաց հարցրի։
Նա նայեց ինձ, բայց սկզբում չկարողացավ պատասխանել։
Վերջապես կրկնեց որդուս խոսքերը.
— Նա ասաց. «Վախենում էի, որ դուք չգիտեք, որ ինձ էլ եք փրկել»։
Կոկորդս սեղմվեց։
Հետո որդիս ամեն ինչ բացատրեց այն պարզ ձևով, ինչպես միայն երեք տարեկան երեխան կարող էր անել։
— Եթե մայրիկը տուն չվերադառնար, ես ընդմիշտ վախեցած կմնայի։
Հենց այդ պահին մի քանի ոստիկան հայացքը մի կողմ տարավ՝ ձևացնելով, թե փաստաթղթերն են ստուգում։
Մի տղամարդ անընդհատ կոկորդն էր մաքրում։
Մյուսը լուռ հատակին էր նայում։
Լեյտենանտն ավելի ամուր գրկեց որդուս։
— Ես գիտեի, որ մայրիկդ օգնության կարիք ունի,— շշնջաց նա։— Բայց չգիտեի, որ դու էլ իմ կարիքն ունեիր։
Փոքրիկս գլուխը դրեց նրա ուսին։
Հետո մատով ցույց տվեց իր նկարած կարմիր սիրտը։
— Սա ձերն է։
Կին ոստիկանը արցունքների միջից ծիծաղեց։
Ավելի ուշ նա նկարը դրեց իր աշխատանքային սեղանի կողքին։
Մինչև մեր գնալը որդուս ասաց, որ դա իր կյանքում ստացած լավագույն նվերներից մեկն էր։
Երբ դեպի ելքը քայլում էինք, որդիս վերջապես խաղաղված էր թվում։
Ժամեր շարունակ կարծում էինք, որ նրան կին ոստիկան էր պետք, որովհետև ինչ-որ սարսափելի բան էր տեղի ունեցել։
Բայց իրականությունը շատ ավելի պարզ էր։
Իմ երեքամյա որդին հիշում էր այն անծանոթ կնոջը, որը բռնել էր նրա ձեռքը իր կյանքի ամենասարսափելի պահին։
Եվ նա չէր պատրաստվում հանգստանալ, մինչև չգտներ այդ կնոջը և չասեր այն երկու բառը, որոնք ամբողջ ընթացքում փորձում էր ասել.
— Շնորհակալ եմ։
