Մի քանի գիշեր շարունակ մեր հյուրասենյակից տարօրինակ ձայներ էին գալիս։Սկզբում ես ու ամուսինս մտածում էինք՝ հին խողովակներից է։Հետո մեղադրեցինք քամուն։
Բայց չորրորդ գիշերն արդեն անհնար էր հերքել, թե որտեղից էր գալիս ձայնը։
Մեր բազմոցի ներսից։
Ամեն գիշեր, հենց տունը լռում էր, նորից լսում էինք։
Թույլ քերծոցի ձայն։
Հետո՝ բարձիկների տակից եկող մեղմ խշշոց։
Երբեմն թվում էր՝ ինչ-որ բան դանդաղ սողում է բազմոցի մի ծայրից մյուսը։
Ամենատարօրինակն այն էր, որ հենց մոտենում էինք, ձայնն անմիջապես դադարում էր։
Ամուսինս հանում էր բարձիկները, նայում դրանց տակ։
Ոչինչ չկար։
Ոչ մի անցք։
Ոչ մի միջատ։
Ոչինչ, որը կարող էր բացատրել մեր լսածը։
Հետո մի վաղ առավոտ արթնացա հյուրասենյակից եկող սուր ծվծվոցից։
Հենց այդ ժամանակ վերջապես զանգահարեցի ոստիկանություն։
Ինձ հիմար էի զգում՝ օպերատորին բացատրելիս։
— Մեր բազմոցի ներսում ինչ-որ բան կա,— շշնջացի։— Լսում եմ, թե ինչպես է շարժվում։
Ի զարմանս ինձ՝ ոստիկաններն իսկապես եկան։
Եվ իրենց հետ ոստիկանական շուն բերեցին։
Հենց շունը մտավ հյուրասենյակ, ամեն ինչ փոխվեց։
Միջանցքում հանգիստ էր, բայց հենց տեսավ բազմոցը՝ կանգ առավ։
Ականջները ցցվեցին։
Մարմինը լարվեց։
Հետո մեջքի մազերը դանդաղ բիզ-բիզ կանգնեցին։
Շան վզափոկը բռնած ոստիկանը խոժոռվեց։
— Ի՞նչ եղավ, տղա՛ս։
Շունը անշարժ նայում էր բազմոցի մի կոնկրետ անկյան։
Հանկարծ սկսեց մռնչալ։
Խորը, նախազգուշացնող մռնչոց էր, որից ստամոքսս կծկվեց։
Վայրկյաններ անց նա առաջ նետվեց՝ կատաղի հաչելով ու թաթերով քերծելով բազմոցի կտորը։
Ոստիկաններից մեկը մեզ անմիջապես ասաց՝ հետ գնանք։
Ամուսինս բռնեց ձեռքս։
Շունը չէր հանգստանում։
Վերջապես ոստիկաններից մեկը դանակ հանեց ու զգուշորեն կտրեց բազմոցի կտորը։
Փոշին ու հին լցոնը թափվեցին հատակին։
Սկզբում ոչինչ չկար։
Հետո ներսի խորքում ինչ-որ բան շարժվեց։
Տարօրինակ ծվծվոց տարածվեց ամբողջ սենյակով։
Ոստիկանը քարացավ։
Ավելի լայն բացեց կտրվածքն ու լապտերը պահեց մթության մեջ։
Տեսա, թե ինչպես մի ակնթարթում փոխվեց նրա դեմքի արտահայտությունը։
— Ի՞նչ է այնտեղ,— շշնջացի։
Նա չպատասխանեց։
Փոխարենը դանդաղ շրջվեց դեպի գործընկերն ու ասաց.
— Դու սա պետք է տեսնես։
Երբ վերջապես մի կողմ քաշեցին պատռված կտորն ու բացահայտեցին, թե օրեր շարունակ ինչ էր թաքնված մեր բազմոցի ներսում, ամուսինս ամբողջությամբ գունատվեց։
Որովհետև այնտեղ տեսածը մեզանից ոչ մեկը երբեք չէր կարող պատկերացնել…
Առաջին մի քանի գիշեր Լինդան ինքն իրեն համոզում էր, որ ոչինչ չկա։
Հին տները ձայներ են հանում։
Խողովակները ճռճռում են։
Հատակի տախտակները շարժվում են։
Քամուց պատուհանները դողում են։
Հենց դա էր նա կրկնում ինքն իրեն ամեն անգամ, երբ կեսգիշերից հետո հյուրասենյակից թույլ քերծոցի ձայն էր լսում։
Նրա ամուսինը՝ Ռոբերտը, նույնպես լսում էր այն։
Մի քանի տարի առաջ տեղի ունեցած դժբախտ պատահարի հետևանքով Ռոբերտը հաշմանդամի սայլակ էր օգտագործում և երեկոների մեծ մասն անցկացնում էր հյուրասենյակում։
Նրանց մեծ մոխրագույն բազմոցը գտնվում էր ընդամենը մի քանի մետր հեռու այն տեղից, որտեղ նա սովորաբար հեռուստացույց էր դիտում։
Մի երեկո, երբ Լինդան պատրաստվում էր անջատել լույսերը, Ռոբերտը կանչեց նրան։
— Արի այստեղ։
Լինդան վերադարձավ սենյակ։
— Ի՞նչ է եղել։
Ռոբերտը մատը բարձրացրեց։
— Լսի՛ր։
Սկզբում լռություն էր։
Հետո՝
քրչ… քրչ… քրչ…
Լինդան նայեց բազմոցին։
Ձայնը դադարեց։
Նայեցին տակը։
Ոչինչ։
Հանեցին բոլոր բարձիկները։
Ոչինչ։
Ռոբերտը նույնիսկ լապտերով ստուգեց բազմոցի հետևի նեղ հատվածը։
Ոչինչ։
— Հավանաբար պատի մեջ մուկ է,— վերջապես ասաց նա։
Լինդան ուզում էր հավատալ նրան։
Բայց հաջորդ գիշեր ձայնը վերադարձավ։
Այս անգամ թվում էր՝ ուղիղ բարձիկների տակից է գալիս։
Եվ դա միայն քերծոցի ձայն չէր։
Շարժում էր։
Տարօրինակ խշշոց անցավ բազմոցի մի ծայրից մյուսը, ասես ինչ-որ բան սողում էր լցոնի միջով։
Լինդան մոտեցավ։
Ձայնն անմիջապես դադարեց։
Նա հետ գնաց։
Վայրկյաններ անց նորից սկսվեց։
Հենց այդ պահին առաջին անգամ իսկական վախ զգաց։
Հաջորդ մի քանի գիշեր ամեն ինչ ավելի վատացավ։
Երբեմն փոքրիկ ծվծվոցներ էին լսվում։
Մի անգամ Լինդային նույնիսկ թվաց, որ բազմոցը թեթևակի թրթռում է, մինչ ինքը նստած է դրա վրա։
Մի ուրիշ առավոտ բազկակալներից մեկի տակ նկատեց պատռված կտորի փոքրիկ հատված։
Ռոբերտը փորձեց կատակի տալ։
— Եթե ներսում հրեշ կա, գոնե վարձ պետք է վճարի։
Բայց Լինդան չծիծաղեց։
Հինգերորդ առավոտ նա արդեն ուժասպառ էր։
Գրեթե չէր քնել, երբ լուսաբացից քիչ առաջ սուր ու հանկարծակի ծվծվոցից արթնացավ։
Հետո սկսվեց կատաղի քերծոցը։
Լինդան վազեց հյուրասենյակ։
Բազմոցը դատարկ էր։
Բայց ձայնը հնարավոր չէր շփոթել։
Ներսում ինչ-որ բան շարժվում էր։
Նա վերցրեց հեռախոսը։
— Ինչ-որ մեկին զանգելու եմ։
— Ո՞ւմ,— հարցրեց Ռոբերտը։
— Ոստիկանություն։
Ռոբերտը զարմացած նայեց նրան։
— Լի՛նդա, չենք կարող ոստիկանություն զանգահարել, որովհետև մեր բազմոցը ձայներ է հանում։
— Ես այլևս այդ բանի վրա չեմ նստելու։
Սկզբում օպերատորը շփոթված էր։
— Կարծում եք՝ կահույքի ներսում կենդանի՞ կա։
— Չգիտեմ՝ ինչ է,— շշնջաց Լինդան։— Բայց դա կենդանի է։
Հավանաբար նրա ձայնի լրջության պատճառով զանգին ուշադրությամբ վերաբերվեցին։
Քսան րոպե էլ չանցած՝ երկու ոստիկան եկան։
Նրանցից մեկի հետ ոստիկանական շների հետ աշխատող սպա Դենիելսն էր և Ռեքս անունով գերմանական հովվաշունը։
Լինդան անմիջապես անհարմար զգաց։
— Գիտեմ՝ այս ամենը որքան տարօրինակ է հնչում։
Սպա Դենիելսը հանգիստ նայեց նրան։
— Դուք կզարմանաք, եթե իմանաք, թե մարդիկ ինչեր են գտնում իրենց տներում։
Ռեքսը հանգիստ մտավ հյուրասենյակ։
Սկզբում շունը լիովին հանգիստ էր։
Հետո տեսավ բազմոցը։
Կանգ առավ։
Ականջները ցցվեցին։
Սպա Դենիելսն ավելի ամուր բռնեց վզափոկը։
Ռեքսը դանդաղ առաջ շարժվեց՝ քիթը հատակին մոտ պահած։
Բազմոցից մոտ մեկ մետր հեռավորության վրա նրա ամբողջ մարմինը հանկարծ լարվեց։
Պարանոցի մազերը բիզ-բիզ կանգնեցին։
Ցածր մռնչոց տարածվեց սենյակով։
Լինդան բռնեց Ռոբերտի ձեռքը։
— Դա ի՞նչ է նշանակում։
Դենիելսը միանգամից չպատասխանեց։
Ռեքսը հանկարծ ուժեղ քաշեց դեպի բազմոցը։
— Հանգի՛ստ։
Շունը բարձր հաչեց։
Հետո՝ նորից։
Առաջ նետվեց, առջևի թաթերը դրեց բարձիկներին ու սկսեց կատաղի քերծել մի անկյունը։
— Այնտեղ ինչ-որ բան կա,— ասաց երկրորդ ոստիկանը։
Լինդան գունատվեց։
Ռոբերտն իր սայլակով հետ գնաց։
Ռեքսը գնալով ավելի անհանգիստ էր դառնում։
Քիթը սեղմեց բազմոցի կտորին, նվնվաց, հետո նորից հաչեց։
Սպա Դենիելսը նրան հետ քաշեց։
— Բոլորդ հեռացե՛ք։
Ոստիկանները հանեցին բարձիկները։
Ոչինչ չերևաց։
Բայց հանկարծ ձայնը նորից լսվեց։
Քրչ։
Ծվծվոց։
Խշշոց։
Այս անգամ բոլորը լսեցին։
Ոստիկաններից մեկը ծնկի իջավ բազմոցի կողքին ու զննեց կողային հատվածը։
— Այստեղ պատռվածք կա։
Նա դանակ հանեց։
Լինդան ձեռքով փակեց բերանը։
Շեղբը զգուշորեն կտրեց կտորը։
Փոշին թափվեց հատակին։
Հետո՝ հին լցոնը։
Մի քանի վայրկյան ուրիշ ոչինչ տեղի չունեցավ։
Ոստիկանը լայնացրեց բացվածքը։
Հանկարծ ներսից մոխրագույն մի բան դուրս թռավ։
Լինդան ճչաց։
Մի մեծ առնետ վազեց հյուրասենյակով։
Ռեքսը կատաղի հաչեց ու ձգեց վզափոկը։
Հետո բացվածքից ևս մեկ առնետ դուրս թռավ։
Հետո՝ ևս մեկը։
Մի քանի վայրկյանում երեք խոշոր առնետներ վազվզում էին հատակին։
— Աստվա՜ծ իմ,— գոռաց Լինդան։
Ռոբերտը անհավատությամբ նայում էր բազմոցին։
Բայց ոստիկանները դեռ ներսն էին նայում։
Նրանցից մեկը դանդաղ գլուխը տարուբերեց։
— Սա շատ ավելի մեծ բան է, քան կարծում էի։
Նա ավելի շատ կտոր կտրեց։
Սենյակում բոլորը լռեցին։
Բազմոցի ներսում հսկայական բույն կար։
Կահույքի դատարկ հատվածները լցված էին մանրացված կտորներով, թղթերով, մեկուսիչ նյութի կտորներով, սննդի փաթեթավորումներով և բույն պատրաստելու համար հավաքված տարբեր նյութերով։
Իսկ ներսում առնետներ կային։
Ոչ թե երկու։
Ոչ թե հինգ։
Տասնյակ։
Ոմանք մեծ, հասուն առնետներ էին։
Մյուսները՝ փոքրիկ, նորածին ձագեր, որոնք կուչ էին եկել լցոնի խորքում։
Թվում էր՝ բազմոցի ամբողջ ներսը շարժվում է։
Լինդայի ստամոքսը տակնուվրա եղավ։
— Մենք ամեն երեկո նստում էինք այդ բազմոցի վրա։
Ռոբերտի ձայնը հազիվ էր լսվում։
Սպա Դենիելսը մռայլ գլխով արեց։
— Կարծես բավական երկար ժամանակ է՝ այստեղ բույն են դրել։
Այդ պահին Լինդան հանկարծ մի բան հիշեց։
Բազմոցը գնել էին օգտագործված վիճակում՝ ընդամենը երկու ամիս առաջ, կահույքի փոքր պահեստից։
Վաճառողը վստահեցրել էր, որ այն «մասնագիտորեն վերականգնված է»։
Դրսից բազմոցը կատարյալ տեսք ուներ։
Նոր կտոր։
Մաքուր բարձիկներ։
Փայլեցված փայտե ոտքեր։
Նրանց մտքով երբեք չէր անցել ստուգել բազմոցի ներսի կառուցվածքը։
Ոստիկանները կապ հաստատեցին կենդանիների վերահսկման ծառայության և վնասատուների դեմ պայքարի մասնագետների հետ։
Երբ մասնագետները եկան, ավելի շատ ապացույցներ գտան։
Բազմոցի հետևի մասում փոքրիկ բացվածք կար, որի միջով առնետները կարողացել էին աննկատ ներս ու դուրս անել։
Ամենայն հավանականությամբ, բույնն այնտեղ արդեն եղել էր մինչև Լինդան ու Ռոբերտը բազմոցը գնելը։
Հաջորդ մեկ ժամվա ընթացքում բազմոցը զգուշորեն դուրս տարան տնից և փակեցին՝ հեռացնելու համար։
Լինդան կանգնած էր մուտքի դռան մոտ ու հետևում էր, թե ինչպես են այն տանում։
Ռոբերտը նայեց նրան։
— Կարծում եմ՝ այսուհետ նոր կահույք ենք գնելու։
Լինդան վերջապես ծիծաղեց, թեև ձեռքերը դեռ դողում էին։
Այդ երեկո հյուրասենյակն անսովոր դատարկ էր թվում։
Օրերի ընթացքում առաջին անգամ քերծոցի ձայն չկար։
Ծվծվոց չկար։
Ոչ մի շարժում։
Միայն լռություն։
Լինդան նայեց այն դատարկ տեղին, որտեղ նախկինում բազմոցն էր, ու գլուխը տարուբերեց։
— Այդ բոլոր գիշերները,— շշնջաց նա։— Կարծում էի՝ մեզ է թվում։
Ռոբերտը ժպտաց։
— Գոնե հիմա գիտենք։
Բայց այդ օրվանից հետո նրանք այլևս երբեք օգտագործված բազմոց չգնեցին՝ առանց նախապես դրա յուրաքանչյուր սանտիմետրը ստուգելու։
