Ամուսինս իր 40-ամյակի առթիվ կազմակերպված լողավազանային երեկույթի ժամանակ ծաղրեց իմ մարմինը՝ ասելով, որ երբեք չեմ կարող այնքան գրավիչ լինել, որքան իր եղբոր նոր կինը։ Բայց ես բոլորի ներկայությամբ նրան այնպիսի պատասխան տվեցի, որ դեմքը կարմրեց ամոթից…
Մեր երկրորդ երեխայի ծնվելուց հետո ստիպված եղա վերադառնալ աշխատանքի, որովհետև ամուսինս՝ Կառլը, ընկերությունում աշխատակիցների կրճատման պատճառով կորցրել էր աշխատանքը։
Մինչ ես ամբողջ դրույքով աշխատում էի, վճարում բոլոր հաշիվները, խնամում մեր նորածին աղջկան ու երեք տարեկան որդուն, ուտելիք պատրաստում, տունը մաքրում և գրեթե առանց քնելու փորձում ամեն ինչ հասցնել, Կառլը մնում էր տանը՝ պնդելով, թե աշխատանք է փնտրում։
Բայց փոխանակ գնահատելու այն ամենը, ինչ անում էի մեր ընտանիքը պահելու համար, նա սկսեց քննադատել ծննդաբերությունից հետո փոխված մարմինս։
Ասում էր, թե չափազանց շատ եմ գիրացել, առաջարկում էր մարզասրահ գնալ և անընդհատ համեմատում էր ինձ իր եղբոր կնոջ՝ Ալիսի հետ։
Ալիսը մարզված, նրբագեղ երիտասարդ կին էր, որը շաբաթական մի քանի անգամ բարձրակրունկներով պարի դասերի էր հաճախում։
Կառլը կարծես չէր հասկանում, որ ես ժամանակ չունեի շպարվելու, գեղեցիկ զգեստներ հագնելու կամ մարզվելու համար։
Չէ՞ որ չափազանց զբաղված էի նրան պահելով, մեր երեխաներին մեծացնելով և ամեն կերպ փորձելով թույլ չտալ, որ մեր կյանքը փլուզվի։
Այնուամենայնիվ, լռում էի։
Չէի ուզում, որ երեխաներս մեծանային մշտական վեճերի մեջ։
Հետո Կառլը որոշեց իր քառասունամյակը նշել լողավազանի մոտ կազմակերպված մեծ ու թանկարժեք երեկույթով։
Եվ, բնականաբար, սպասում էր, որ բոլոր ծախսերը ես կհոգամ։
Ես գնեցի ուտելիքը, խմիչքները, զարդարանքներն ու տորթը։
Երեկույթի ընթացքում հյուրերին էի սպասարկում, մաքրում թափված խմիչքները, հետևում երեխաներին ու հոգում, որ բոլորը հարմարավետ զգան։
Իսկ Կառլը հանգստանում էր լողավազանի մոտ։
Վերջապես որոշեցի ես էլ լողազգեստ հագնել ու միանալ հյուրերին։
Բայց հենց Կառլն ինձ տեսավ, ինչ-որ բան շշնջաց եղբոր ականջին։
Երկուսն էլ բարձր ծիծաղեցին։
Երբ հարցրի, թե ինչն է այդքան ծիծաղելի, Կառլը ոտքից գլուխ չափեց ինձ ու բոլորի ներկայությամբ հայտարարեց, որ Ալիսը լողազգեստով շատ ավելի գրավիչ է, քան ես։
Ամբողջ բակը լռեց։
Մի պահ ուզում էի վազել տուն ու թաքնվել։
Բայց հետո նայեցի շուրջս։
Տունը։
Լողավազանը։
Ուտելիքը։
Ամբողջ տոնակատարությունը։
Այս ամենի համար վճարել էր հենց այն կինը, որին Կառլը նոր էր հրապարակավ նվաստացրել։
Եվ այդ պահին ներսումս ինչ-որ բան վերջնականապես կոտրվեց։
Ես հանգիստ մոտեցա սեղանին, վերցրի խոսափողն ու ժպտացի։
— Սիրելի՛ հյուրեր, ուզում եմ կենաց ասել և շնորհավորել ամուսնուս ծննդյան օրը։ Այնպես որ, խնդրում եմ, շատ ուշադիր լսեք…
Երբ ավարտեցի խոսքս, Կառլի դեմքը լոլիկի պես կարմրել էր։
Այդ առավոտ ժամը հինգն էր։
Նստած էի մանկական սենյակում ու օրորում էի նորածին աղջկաս՝ Օնիկային։
Աչքերս հազիվ էի բաց պահում։
Մեր երեք տարեկան որդին՝ Բրեդլին, հայտնվեց դռան մոտ՝ գրկած իր փափուկ դինոզավրը։
— Մա՛մ, արդեն ցերե՞կ է, թե՞ դեռ գիշեր է։
— Առավոտվա ամենահանգիստ ժամն է, սիրելի՛ս,— շշնջացի։ — Գնա պապայի կողքին պառկիր։
— Բայց պապան խռմփացնում է։
Իհարկե։
Էլ ինչպե՞ս կարող էր լինել։
Առավոտյան ժամը յոթին արդեն խոհանոցում էի՝ աշխատանքի հագուստով։
Վարսակի շիլա էի պատրաստում, միաժամանակ կթիչով կաթ արտածում և նոութբուքով ստուգում աշխատանքային ներկայացումս։
Վերջապես Կառլն իջավ ներքև՝ հեռախոսը ձեռքին։
— Սուրճ կա՞։
— Ստիպված կլինես ինքդ պատրաստել։
Նա խոժոռվեց, կարծես մեծ անհարմարություն էի պատճառել իրեն։
Օնիկայի ծնվելուց քիչ անց Կառլը, իր ասելով, կորցրել էր աշխատանքը՝ ընկերությունում կրճատումների պատճառով։
Քանի որ մեզ անհրաժեշտ էր իմ աշխատավարձը, ստիպված եղա աշխատանքի վերադառնալ նախատեսածից շատ ավելի շուտ։
Ես երբեք նրան չէի մեղադրել դրա համար։
Ընդհակառակը՝ ասում էի, որ ամուսնությունը հենց այն է, երբ մարդիկ դժվար պահերին աջակցում են միմյանց։
Բայց մինչ ես աշխատում էի, վճարում մեր հաշիվները, խնամում երեխաներին, ուտելիք պատրաստում, մաքրում տունը և փորձում դիմանալ անընդհատ ընդհատվող քնին, Կառլն իր օրերի մեծ մասն անցկացնում էր բազմոցին։
Նա հեռախոսն այնպես էր պահում, որ ես չկարողանայի տեսնել էկրանը։
Ասում էր, թե մասնագիտական կապեր է հաստատում։
Ես ուզում էի հավատալ նրան։
Հետո սկսվեցին մեկնաբանությունները։
Մի երեկո, երբ վերջապես կարողացել էի քնեցնել երկու երեխաներին, ուժասպառ նստեցի նրա կողքին՝ բազմոցին։
Կառլն ինձ ոտքից գլուխ չափեց։
— Վատ չընդունես, բայց դու շատ ես գիրացել։
Ես ապշած նայեցի նրան։
— Ես ընդամենը մի քանի ամիս առաջ եմ ծննդաբերել։
— Գիտեմ։ Պարզապես ասում եմ՝ գուցե սկսես մարզասրահ հաճախել։
— Ե՞րբ։
Նա ուսերը թոթվեց։
— Մարդիկ միշտ էլ ժամանակ են գտնում այն բաների համար, որոնք իսկապես կարևոր են իրենց համար։
Ես ծիծաղեցի։
Որովհետև հակառակ դեպքում կսկսեի լաց լինել։
Շուտով Կառլը սկսեց ինձ համեմատել իր եղբոր՝ Սթիվենի նոր կնոջ՝ Ալիսի հետ։
Ալիսը քսանութ տարեկան էր։
Մարզված էր, գեղեցիկ, նրբագեղ։
Շաբաթական մի քանի անգամ բարձրակրունկներով պարի դասերի էր հաճախում։
— Տեսե՞լ ես Ալիսի տեսանյութերը,— մի առավոտ հարցրեց Կառլը, երբ ես Բրեդլիի դեմքից խնձորի խյուսն էի մաքրում։ — Հրաշալի է պարում։ Ինչ գեղեցիկ մարմին ունի։ Միշտ էլ լավ է հագնվում։
— Շատ լավ է։
— Դու էլ առաջ այդպես էիր քեզ հետևում։
Ես դադարեցի սեղանը մաքրել։
— Կա՛ռլ, ես ամբողջ դրույքով աշխատում եմ, ամեն գիշեր արթնանում եմ երեխային խնամելու համար և մեր տան գրեթե բոլոր գործերն ինքս եմ անում։
— Դու միշտ էլ արդարացում ունես։
Ես անհավատալի հայացքով նայեցի նրան։
Ալիսը երեխաներ չուներ։
Չէր պահում գործազուրկ ամուսնու։
Կեսգիշերին երեխայի կաթը տաքացնելիս աշխատանքային նամակների չէր պատասխանում։
Բայց ես շարունակում էի պահպանել խաղաղությունը։
Ինքս ինձ համոզում էի, որ Կառլն ամաչում է աշխատանքը կորցնելու համար և իր հիասթափությունն ինձ վրա է թափում։
Սակայն Ալիսի հանդեպ նրա հետաքրքրությունը գնալով ավելի դժվար էր անտեսել։
Ամեն անգամ, երբ Սթիվենն ու Ալիսը մեզ հյուր էին գալիս, Կառլը լոգանք էր ընդունում ու թանկարժեք օծանելիք օգտագործում։
Անընդհատ առաջարկում էր Ալիսին տուն տանել։
Երբ Ալիսը սենյակ էր մտնում, Կառլը հանկարծ դառնում էր աշխույժ, հմայիչ ու շատախոս։
Իսկ Ալիսը միշտ լավ էր վերաբերվում ինձ։
Նա ուտելիք էր բերում, գրկում էր Օնիկային, որպեսզի ես հանգիստ ուտեմ, և լսում էր, երբ պատմում էի աշխատանքիս մասին։
Մի օր նա ինձ գտավ խոհանոցում՝ արցունքներն աչքերիս։
— Պարտադիր չէ իմ ներկայությամբ ձևացնես, թե ամեն ինչ լավ է,— մեղմ ասաց նա։
Քիչ էր մնում փլվեի։
Բայց ամեն ինչ վերագրեցի հոգնածությանն ու փոխեցի խոսակցության թեման։
Մեկ շաբաթ անց Կառլը հայտարարեց, որ ցանկանում է մեծ երեկույթ կազմակերպել լողավազանի մոտ՝ իր քառասունամյակի առթիվ։
— Կարևոր տարեդարձ է,— ասաց նա։ — Ուզում եմ, որ բոլորը ներկա լինեն։
Ուտելիքի, զարդարանքների, խմիչքների ու տորթի համար ես վճարեցի։
Երեկույթի առավոտյան արթնացա ժամը չորսին, որպեսզի ամեն ինչ հասցնեմ։
Զարդարեցի բակը։
Կրեմով ձևավորեցի փոքրիկ կեքսերը։
Հագցրի երեխաներին։
Մաքրեցի տունը։
Այդ ամբողջ ընթացքում Կառլը վերևում քնած էր։
Երբ վերջապես իջավ, շուրջը նայեց ու ասաց.
— Դե, վատ չի ստացվել։
Կեսօրին բակն արդեն լի էր հյուրերով։
Կառլը կանգնած էր լողավազանի մոտ ու շնորհավորանքներ էր ընդունում։
Իսկ ես ուտելիք էի տանում, մաքրում թափված խմիչքները և հետևում երեխաներին։
Վերջապես Ալիսը գրկիցս վերցրեց Օնիկային։
— Բարձրացի՛ր վերև,— ասաց նա։ — Հագուստդ փոխիր, նստիր, մի քիչ շունչ քաշիր։ Ինչ ուզում ես՝ արա։ Ես երեխային կնայեմ։
Գտա միակ լողազգեստս, որը դեռ հագովս էր։
Կանգնեցի հայելու առաջ։
Փորս առաջվանից ավելի փափուկ էր դարձել։
Մաշկիս վրա ձգվածության հետքեր կային։
Մարմինս այլևս այնպիսին չէր, ինչպիսին երկու հղիություններից առաջ։
Բայց հենց այս մարմինն էր կրել իմ երեխաներին։
Ես բարձրացրի գլուխս ու դուրս եկա բակ։
Հենց Կառլն ինձ տեսավ, ինչ-որ բան շշնջաց Սթիվենին։
Երկուսն էլ ծիծաղեցին։
Սթիվենը դադարեց ծիծաղել, երբ տեսավ դեմքս։
Բայց Կառլը շարունակեց։
— Ի՞նչն է այդքան ծիծաղելի,— հարցրի։
Կառլը ցուցադրաբար սրբեց աչքերը։
— Կներես։ Պարզապես Ալիսը քիչ առաջ լողում էր, ու ակնհայտ է, որ լողազգեստով նա քեզնից շատ ավելի գրավիչ է։
Ամբողջ բակը լռեց։
Ալիսի դեմքը խստացավ։
Սթիվենը հայացքը հառեց լողավազանին։
Մի պահ ինձ թվաց, թե բոլոր ներկաները զննում են մարմինս։
Դեմքս այրվում էր ամոթից։
Հետո նայեցի Կառլին։
Նա կանգնած էր լողավազանի մոտ, որի ծախսերը ես էի հոգացել։
Խմում էր իմ գնած գարեջուրը։
Վայելում էր իմ կազմակերպած երեկույթը։
Եվ այդ ամենը՝ ամիսներ շարունակ միայն իմ աշխատավարձով ապրելուց հետո։
Այդ պահին ներսումս ինչ-որ բան վերջնականապես կոտրվեց։
Առանց որևէ բառ ասելու բարձրացա վերև ու փակեցի ննջասենյակի դուռը։
Մի քանի վայրկյան անց ներս մտավ Ալիսը։
— Նի՛նա, ես պետք է քեզ մի բան ցույց տամ։
— Հիմա չէ, Ալի՛ս։
— Հենց հիմա։
Նա ինձ մեկնեց իր հեռախոսը։
Էկրանին Կառլից ստացած տասնյակ հաղորդագրություններ կային։
Նա գովաբանում էր Ալիսի մարմինը։
Ուղարկել էր իր լուսանկարները՝ առանց վերնաշապիկի։
Առաջարկել էր գաղտնի հանդիպել։
Նույնիսկ գրել էր, թե մեր ամուսնությունը «գործնականում արդեն ավարտված է»։
Ալիսը ոչ մի հաղորդագրության չէր պատասխանել։
— Ես ամեն ինչ պահել եմ,— ասաց նա։ — Այսօր արդեն պատմել եմ Սթիվենին։ Պարզապես փորձում էի հարմար պահ գտնել, որ քեզ էլ ասեմ։
Հանկարծ ամեն ինչ հասկանալի դարձավ։
Կառլն ինձ Ալիսի հետ չէր համեմատում, որովհետև ուզում էր ինձ դրդել ավելի լավ տեսք ունենալ։
Նա ցանկանում էր Ալիսին։
Իսկ ինձ շարունակ նվաստացնում էր, որպեսզի իր սեփական պահվածքն արդարացնի։
Ես սրբեցի արցունքներս ու ոտքի կանգնեցի։
— Կարո՞ղ եմ մի փոքր վերցնել հեռախոսդ։
Ալիսը գլխով արեց։
Երբ վերադարձա բակ, բոլորը ձևացնում էին, թե ոչինչ չի պատահել։
Մոտեցա ծննդյան տորթի կողքին դրված խոսափողին։
Երկու անգամ թեթև թակեցի այն։
— Սիրելի՛ հյուրեր, ուզում եմ կենաց ասել և շնորհավորել ամուսնուս ծննդյան օրը։ Այնպես որ, խնդրում եմ, ուշադիր լսեք։
Կառլը ժպտաց ու բարձրացրեց բաժակը։
Ես շարունակեցի.
— Ամիսներ շարունակ Կառլն ինձ հիշեցնում է, որ գիրացել եմ։ Ասում է, թե պետք է նմանվեմ Ալիսին, հագնվեմ Ալիսի պես ու մարզվեմ նրա նման։
Հյուրերից մի քանիսը անհարմար շարժվեցին իրենց տեղերում։
— Այսօր էլ բոլորի ներկայությամբ հայտարարեց, որ Ալիսը լողազգեստով ինձնից ավելի լավ տեսք ունի։ Եվ հիմա ես վերջապես հասկանում եմ, թե ինչու էր նա այդքան հետաքրքրված Ալիսով։
Կառլի ժպիտն անհետացավ։
Ես բարձրացրի Ալիսի հեռախոսը։
Եվ սկսեցի բարձրաձայն կարդալ նրա հաղորդագրությունները։
Գաղտնի հանդիպելու առաջարկը։
Ալիսի մարմնի մասին մեկնաբանությունները։
Այն խոսքերը, թե մեր ամուսնությունն արդեն ավարտված է։
Սթիվենը դուրս եկավ լողավազանից ու կանգնեց Ալիսի կողքին։
Կառլի դեմքը ամբողջովին կարմրել էր։
— Նի՛նա, խոսափողը ցած դիր,— ատամների արանքից ասաց նա։
Ես ուղիղ նայեցի նրա աչքերին։
— Ալիսը քեզ երբեք չի պատասխանել։ Նա այս հաղորդագրությունները ցույց է տվել իր ամուսնուն ու ինձ։ Նա մեր ամուսնության հանդեպ ավելի հավատարիմ է գտնվել, քան դու։
Կառլը մի քայլ մոտեցավ ինձ։
— Մենք կարող ենք այս մասին առանձին խոսել։
— Դու որոշեցիր ինձ հրապարակավ նվաստացնել,— պատասխանեցի։ — Իսկ ես որոշեցի բոլորի ներկայությամբ ուղղել քո ասածները։
Բակում կատարյալ լռություն էր։
Ես նրան մեկնեցի փոքրիկ ծրարը, որը վերևում՝ գրասեղանիս միջից էի վերցրել։
Ներսում բաժանման նախնական փաստաթղթերն էին։
Դրանք սկսել էի պատրաստել դեռ ամիսներ առաջ՝ երկարատև անտարբերությունից ու դաժան վերաբերմունքից հետո։
— Շնորհավոր քառասունամյակդ, Կա՛ռլ։ Հուսով եմ՝ կգտնես այն, ինչ փնտրում ես։ Որովհետև այս տանը այլևս չես գտնի։
Այդ պահին Բրեդլին թեթև քաշեց լողազգեստս։
— Մա՛մ, հիմա կարո՞ղ ենք տորթ ուտել։
Ես նայեցի նրան ու ժպտացի։
— Այո՛, սիրելի՛ս։
Եվ հենց նրան էլ կտրեցի տորթի առաջին կտորը։
Մի քանի շաբաթ անց երեխաներին այգի տանելուց առաջ կանգնեցի միջանցքի հայելու մոտ։
Կարմիր զգեստ էի հագել։
Շրթներկ էի քսել։
Օնիկան գրկիս էր, իսկ Բրեդլին բռնել էր ձեռքս։
Մարմինս առանձնապես չէր փոխվել։
Բայց հայելու միջից ինձ նայող կինը փոխվել էր։
Ամիսներ շարունակ Կառլն ինձ համոզել էր, թե խնդիրը ես եմ։
Այժմ վերջապես հասկացել էի ճշմարտությունը։
Ես երբեք չէի դադարել գեղեցիկ լինելուց։
Պարզապես չափազանց երկար ժամանակ էի անցկացրել մի մարդու կողքին, որն ամեն ինչ անում էր, որպեսզի ես մոռանամ դա։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում — Այստեղ
