Վեց ամիս որդիս ու հարսս գաղտնի ինչ-որ սպիտակ փոշի էին ավելացնում իմ ուտելիքին։ Մի երեկո սեփական աչքերով տեսա, թե ինչպես հարսս այն լցրեց բաժակիս մեջ։ Բայց երբ պարզեցի, թե իրականում ինչ էին ինձ տալիս, բացահայտեցի մի գաղտնիք, որը փոխեց իմ վերաբերմունքը նրանց նկատմամբ…
Այդ երեկո որդիս ինձ տարել էր իմ սիրելի ռեստորանը։
Վերջին ամիսներին այնքան թույլ էի զգում ինձ, որ գրեթե տնից դուրս չէի գալիս։ Այդ պատճառով նրա հրավերն ինձ ուրախացրել էր։
Սակայն ընթրիքի ժամանակ մի բան նկատեցի, որից ամբողջ մարմնով սառեցի։
Որդիս՝ Արամը, դուրս էր եկել հեռախոսով խոսելու։
Հարսս՝ Մարինեն, կարծում էր, թե ես պատուհանից դուրս եմ նայում։
Նա արագ բացեց պայուսակը, հանեց փոքրիկ տարա և դրանից սպիտակ փոշի լցրեց իմ ջրի բաժակի մեջ։
Հետո խառնեց ու բաժակը դրեց իմ դիմաց։
— Հայրի՛կ, ջուրդ խմիր, քեզ լավ կզգաս։
Ես ձևացրի, թե ոչինչ չեմ նկատել։
Բայց բաժակին չդիպա։
Այդ պահին հիշեցի վերջին վեց ամիսները։
Կնոջս մահից հետո տեղափոխվել էի միակ որդուս ու հարսիս տուն։
Արամն էր պնդել։
— Պա՛պ, մենակ չես ապրելու։ Մենք քո մասին կհոգանք։
Եվ իսկապես հոգ էին տանում։
Մարինեն ամեն առավոտ նախաճաշ էր պատրաստում, ճաշս թողնում սեղանին, իսկ երեկոյան հետևում էր, որ անպայման ուտեմ։
Սկզբում ինձ աշխարհի ամենաբախտավոր հայրն էի համարում։
Բայց հետո սկսեցի անսովոր հոգնածություն զգալ։
Երբեմն մոռանում էի պարզ բաներ, առավոտյան արթնանում էի այնպես, կարծես ամբողջ գիշեր չէի քնել։
Մարինեն ասում էր.
— Հայրի՛կ, տարիքից է։ Շատ մի՛ անհանգստացիր։
Արամը համաձայնում էր նրա հետ։
Իսկ վերջին շաբաթներին նկատել էի, որ հարսս իմ խոհանոց մտնելուն պես ինչ-որ բան է թաքցնում։
Հիմա արդեն հասկանում էի՝ ինչ։
Այդ երեկո, երբ վերադարձանք տուն, գաղտնի պահեցի բաժակի հատակին մնացած նյութի փոքր նմուշը։
Որոշեցի այն հետազոտության տալ։
Բայց երեք օր անց ստացած պատասխանն ընդամենը առաջին բացահայտումն էր։
Իսկ երկրորդը սպասում էր ինձ այն հիվանդանոցում, որտեղ երեք տարի առաջ մահացել էր կինս։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Այդ գիշեր գրեթե չքնեցի։
Պառկած նայում էի առաստաղին ու հիշում Մարինեի դեմքը, երբ փոշին լցրեց բաժակիս մեջ։
Նա նույնիսկ չէր շտապում։ Այնպիսի հանգստությամբ էր դա անում, կարծես ամենասովորական գործն էր։
Մի՞թե սեփական որդիս ու հարսս կարող էին ինձ վնասել։
Ես 76 տարեկան էի։
Կինս՝ Անահիտը, երեք տարի առաջ մահացել էր։ Մինչ այդ մենք գրեթե հիսուն տարի միասին էինք ապրել։
Նրա կորստից հետո կյանքս փոխվել էր։
Դադարել էի կանոնավոր սնվել, քիչ էի դուրս գալիս տնից, հաճախ ամբողջ օրն անցկացնում էի լուռ նստած։
Երբ Արամն առաջարկեց տեղափոխվել իրենց մոտ, երկար դիմադրեցի։
Չէի ուզում երիտասարդներին ծանրաբեռնել։
Բայց որդիս պնդեց.
— Պա՛պ, ամբողջ կյանքում դու ես իմ մասին հոգացել։ Հիմա իմ հերթն է։
Համաձայնեցի։
Այդ պատճառով էլ ռեստորանում տեսածս ինձ այնքան էր վախեցրել։
Հաջորդ առավոտ Արամին ասացի, թե հին ընկերոջս եմ այցելելու։
Իրականում գնացի բժշկական լաբորատորիա։
Տարա պահածս նմուշը և բացատրեցի, թե ինչ եմ նկատել։
Աշխատակցուհին ասաց, որ անհայտ նյութը պարզելու համար համապատասխան հետազոտություններ են անհրաժեշտ։
Երկու օր անց զանգահարեցին։
Անմիջապես գնացի պատասխանները վերցնելու։
— Ձեր բերած նմուշը համապատասխանում է սպիտակուցային սննդային հավելման բաղադրությանը,— բացատրեց աշխատակցուհին։— Կատարված ստուգումներով կասկածելի այլ նյութ չի հայտնաբերվել։
Ես ապշած նայեցի նրան։
— Սպիտակուցայի՞ն հավելում։
— Այո՛։ Նման հավելումները երբեմն օգտագործվում են այն մարդկանց սննդակարգում, որոնք բավարար սպիտակուց չեն ստանում։
Պետք է ուրախանայի։
Բայց հանգստության փոխարեն բարկություն զգացի։
Եթե դա սովորական սննդային հավելում էր, ինչո՞ւ էին թաքցնում ինձանից։
Եվ ինչո՞ւ էր Մարինեն ամեն անգամ անհանգստանում, երբ անսպասելի մտնում էի խոհանոց։
Երեկոյան որոշեցի բացահայտ խոսել նրանց հետ։
Բայց մինչ կհասցնեի, պատահաբար լսեցի Արամի հեռախոսային խոսակցությունը։
Նա հյուրասենյակում էր։
— Գիտեմ, որ տան վարկի վճարումն ուշացել է,— ասում էր նա ցածր ձայնով։— Ամեն ինչ անում եմ։ Խնդրում եմ՝ ևս մեկ ամիս ժամանակ տվեք։
Կանգ առա միջանցքում։
Վա՞րկ։
Արամն ինձ երբեք չէր ասել, որ ֆինանսական խնդիրներ ունի։
Հետո լսեցի.
— Մարինեն արդեն երկու տեղ է աշխատում։ Նա ավելին չի կարող անել։
Երկու տե՞ղ։
Ես գիտեի, որ հարսս հագուստի խանութում է աշխատում։
Երկրորդ աշխատանքի մասին երբեք չէի լսել։
Հաջորդ երեկո որոշեցի պարզել, թե ինչ է կատարվում։
Ժամը յոթին Մարինեն տնից դուրս եկավ՝ ասելով, որ ընկերուհու հետ է հանդիպելու։
Ես մի փոքր ուշ դուրս եկա ու հեռվից հետևեցի նրան։
Նա նստեց ավտոբուս։
Ես տաքսիով գնացի հետևից։
Մոտ քսան րոպե անց Մարինեն իջավ այն հիվանդանոցի մոտ, որտեղ Անահիտը կյանքի վերջին օրերն էր անցկացրել։
Սիրտս ուժեղ բաբախեց։
Ի՞նչ գործ ուներ նա այնտեղ։
Մոտ մեկ ժամ սպասեցի դրսում։
Հետո առաջին հարկի պատուհաններից մեկով տեսա նրան։
Մարինեն աշխատանքային համազգեստով էր։
Նա լվանում էր հիվանդանոցի միջանցքի հատակը։
Մի պահ կարծեցի՝ սխալ եմ տեսնում։
Բայց հենց ինքն էր։
Նույն կինը, որն ամեն առավոտ ինձ համար նախաճաշ էր պատրաստում, հիմա մաքրում էր հատակը, դատարկում աղբամաններն ու ծանր սայլակը հրում միջանցքով։
Մի պահ կանգ առավ, ձեռքը դրեց մեջքին ու հենվեց պատին։
Տեսա, թե ինչպես սրբեց աչքերը։
Հետո նորից շարունակեց աշխատել։
Սիրտս սեղմվեց։
Երբ կարճ ընդմիջման դուրս եկավ, մոտեցա նրան։
— Մարինե՛։
Նա կտրուկ շրջվեց։
Դեմքը միանգամից գունատվեց։
— Հայրի՞կ։ Դուք այստեղ ի՞նչ եք անում։
— Նույն հարցը կարող էի քեզ տալ։
Նա նայեց իր համազգեստին ու գլուխը կախեց։
— Խնդրում եմ, Արամին մի՛ ասեք, որ ինձ այստեղ եք տեսել։
— Ինչո՞ւ։
— Որովհետև առանց այն էլ շատ ծանր է տանում աշխատանքը կորցնելը։
Ես քարացա։
— Արամն աշխատանքը կորցրե՞լ է։
Մարինեն ձեռքը տարավ բերանին։
— Աստվա՛ծ իմ… Նա ձեզ չի՞ պատմել։
Գլուխս տարուբերեցի։
Հարսս նստեց նստարանին ու սկսեց լաց լինել։
Պարզվեց՝
Պատմության շարունակությունը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
