Ամեն գիշեր երկու որդիներս կնոջս խնդրում էին իրենց սենյակում քնել։ Երբ այնտեղ թաքուն տեսախցիկ տեղադրեցի, տեսածիցս քարացա…Ես ու կինս՝ Անահիտը, արդեն երեսուներկու տարի է՝ ամուսնացած ենք։ Երկու որդի ունենք՝ երեսնամյա Արմենն ու քսանութամյա Դավիթը։
Երկուսն էլ աշխատում էին ուրիշ քաղաքներում, բայց այդ ձմեռ վերադարձել էին հայրական տուն՝ Ամանորի տոները մեզ հետ անցկացնելու և մի քանի շաբաթ հանգստանալու։
Սկզբում անչափ ուրախ էի։ Մեր տունը կրկին լցվել էր ծիծաղով, երկար զրույցներով ու մանկության հիշողություններով։ Սակայն մի քանի օր անց տարօրինակ բան նկատեցի։
Ամեն երեկո, երբ մոտենում էր քնելու ժամը, որդիներիցս մեկը կնոջս նույն խնդրանքն էր ուղղում.
— Մա՛մ, այս գիշեր էլ արի մեր սենյակում քնիր։
Առաջին անգամ մտածեցի՝ կատակում են։ Երկու հասուն տղամարդ ինչո՞ւ պիտի մորը խնդրեն իրենց կողքին քնել։
Բայց Անահիտը չծիծաղեց։ Մի պահ նայեց ինձ, արագ իջեցրեց աչքերն ու պատասխանեց.
— Լավ, տղե՛րք, մի քիչ հետո կգամ։
Հաջորդ երեկոյան խոհանոցից լսեցի Արմենի շշուկը.
— Մա՛մ, հայրիկին դեռ ոչինչ չասես։ Նա չպետք է իմանա։
Սիրտս սեղմվեց։ Մտա խոհանոց ու հարցրի.
— Ի՞նչը չպետք է իմանամ։
Երեքն էլ անմիջապես լռեցին։ Դավիթը փորձեց ժպտալ։
— Պա՛պ, Ամանորի քո անակնկալից էինք խոսում։
Բայց ես տեսնում էի, որ ստում է։
Այդ գիշեր Անահիտը սպասեց, մինչև պառկեցի։ Հետո, կարծելով, թե քնած եմ, անաղմուկ վեր կացավ ու մտավ որդիներիս սենյակ։
Նա մեր ննջասենյակ վերադարձավ միայն առավոտյան։ Դեմքը գունատ էր, ձեռքերը՝ դողացող։
— Որտե՞ղ էիր ամբողջ գիշեր,— հարցրի։
— Չէի կարողանում քնել։ Տղաների հետ զրուցում էինք։
Սակայն հաջորդ օրերին կատարվող իրադարձությունները սկսեցին ինձ իսկապես վախեցնել։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Նկատեցի, որ որդիներս դեղատնից անընդհատ ինչ-որ բաներ են գնում և անմիջապես տանում իրենց սենյակ։ Դավիթը մի քանի անգամ հեռախոսով բժշկի հետ էր խոսում, բայց հենց ինձ տեսնում էր, ընդհատում էր զրույցը։
Մի օր էլ Արմենը փոխեց իրենց սենյակի դռան փականը։
— Ինչի՞ համար էր պետք նոր փականը,— հարցրի։
— Հինը լավ չէր աշխատում, պա՛պ։
Պատասխանը համոզիչ չէր։
Հինգերորդ երեկոյան միջանցքով անցնելիս փակ դռան հետևից լսեցի Արմենի ձայնը.
— Եթե այս գիշեր էլ կրկնվի, այլևս սպասել չենք կարող։
— Իսկ եթե պապան տեսնի՞,— հարցրեց Դավիթը։
— Այդ դեպքում ստիպված ամեն ինչ կպատմենք։
Այդ բառերից հետո ամբողջ գիշեր աչք չփակեցի։
Ի՞նչը կարող էր կրկնվել։ Ի՞նչ էին որդիներս թաքցնում ինձնից։
Մտքովս ամենասարսափելի ենթադրություններն էին անցնում։
Գուցե Անահիտը ծանր հիվանդ էր, իսկ նրանք ինձնից թաքցնո՞ւմ էին։ Կամ գուցե ստիպում էին ինչ-որ փաստաթղթեր ստորագրել։
Վերջերս մեր տունը բավական բարձր էին գնահատել։ Գիտեի նաև, որ երկու տղաներս ֆինանսական դժվարություններ ունեին։
Ամաչում եմ խոստովանել, բայց սկսեցի կասկածել սեփական երեխաներիս։
Հաջորդ օրը փոքրիկ տեսախցիկ գնեցի։ Երբ բոլորը խոհանոցում էին, այն թաքցրի որդիներիս սենյակի գրապահարանի վրա։
Երեկոյան ձևացրի, թե լավ չեմ զգում, և սովորականից շուտ պառկեցի։
Ժամը տասնմեկին Անահիտը կրկին վեր կացավ։
— Ո՞ւր ես գնում,— հարցրի։
Նա տեղում քարացավ։
— Մի քիչ ջուր խմեմ։
Բայց սենյակից դուրս գալուց հետո ուղիղ որդիներիս մոտ գնաց։
Վերցրի հեռախոսս և միացրի տեսախցիկի ուղիղ հեռարձակումը։
Տեսածս սկզբում ավելի շփոթեցրեց ինձ։
Անահիտը պառկեց լայն մահճակալին։ Արմենն ու Դավիթը նստեցին նրա երկու կողմերում։
Արմենը ձեռքին փոքրիկ էլեկտրոնային սարք ուներ, իսկ Դավիթն անընդհատ ժամացույցին էր նայում։
Մի քանի րոպե ոչինչ տեղի չունեցավ։
Հետո՝ ուղիղ գիշերվա 00։17-ին, կինս հանկարծ սկսեց ցնցվել։
Նրա ձեռքերից մեկն ընկավ մահճակալի եզրից։ Աչքերը փակ էին, իսկ շնչառությունը կարծես խանգարվել էր։
Սարսափից հեռախոսը ձեռքիցս ընկավ։
Վազեցի դեպի նրանց սենյակ։
Երբ դուռը բացեցի, Դավիթը փորձում էր մորը օգնել՝ բժշկի նախապես տված ցուցումների համաձայն, իսկ Արմենն արդեն շտապօգնություն էր կանչում։
— Ի՞նչ է կատարվում այստեղ,— գոռացի ես։
Որդիներս մի պահ քարացան։
Հետո Արմենը, արցունքները հազիվ զսպելով, ասաց.
— Պա՛պ, մաման գիշերները էպիլեպտիկ նոպաներ է ունենում։ Սա արդեն չորրորդ դեպքն է։
Ես չէի կարողանում հավատալ լսածիս։
Պարզվեց՝ առաջին նոպան տեղի էր ունեցել դեռ որդիներիս վերադառնալուց առաջ։
Անահիտը խոհանոցում մենակ էր եղել, երբ հանկարծ կորցրել էր գիտակցությունն ու ընկել։ Ավելի ուշ նա բժշկի էր դիմել և կատարվածի մասին պատմել տղաներին, բայց նրանցից խոստում էր վերցրել, որ ինձ ոչինչ չեն ասի։
Մի քանի ամիս առաջ ես սրտի ծանր վիրահատություն էի տարել։ Վերականգնումս դժվար էր անցել, և Անահիտը վախենում էր, որ իր հիվանդության լուրը նորից կվատացնի իմ առողջությունը։
Այդ պատճառով որդիներս որոշել էին գիշերները հերթապահել մոր կողքին։
Մեկը հետևում էր նրա շնչառությանն ու վիճակին, մյուսը՝ բժշկի տրամադրած սարքին։
Դեղատնից գնած իրերը նույնպես գաղտնի կամ կասկածելի ոչինչ չէին։ Դրանք բժշկի նշանակած դեղերն ու անհրաժեշտ պարագաներն էին։
Իսկ դռան փականը փոխել էին, որովհետև վախենում էին, թե հանկարծ ներս կմտնեմ, ականատես կլինեմ հերթական նոպային և սրտիս հետ կապված նոր խնդիր կունենամ։
Այդ գիշեր շտապօգնությունը Անահիտին տեղափոխեց հիվանդանոց։
Հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ նրա գլխուղեղում փոքր գոյացություն կա, որը, ըստ բժիշկների, առաջացնում էր նոպաները։
Բարեբախտաբար, նախնական գնահատմամբ այն բարորակ էր և հնարավոր էր ամբողջությամբ հեռացնել վիրահատությամբ։ Բայց այլևս հետաձգել չէր կարելի։
Նստեցի հիվանդանոցային մահճակալի մոտ և բռնեցի կնոջս ձեռքը։
— Անահի՛տ, ինչո՞ւ ինձ ոչինչ չասացիր։
Նրա աչքերը լցվեցին։
— Դու նոր էիր ոտքի կանգնել, սիրելի՛ս։ Վախենում էի, որ իմ պատճառով նորից հիվանդանոցում կհայտնվես։
— Բայց մենք երեսուներկու տարի միասին ենք ապրել։ Ինչո՞ւ պիտի նման բանը մենակ տանեիր։
— Ես մենակ չէի,— կամաց պատասխանեց նա։— Տղաները կողքիս էին։
Այդ պահին նայեցի որդիներիս։
Երկուսն էլ կանգնած էին դռան մոտ՝ անքուն գիշերներից հոգնած, անհանգիստ դեմքերով։
Հիշեցի, թե ինչպես էի կասկածել նրանց։ Ինչպես էի մտածել, որ կարող էին մոր նկատմամբ ինչ-որ վատ բան անել։
Իսկ նրանք այդ ամբողջ ընթացքում պարզապես փորձում էին փրկել նրա կյանքը։
Երկու օր անց Անահիտին վիրահատեցին։
Վեց ժամ սպասեցինք հիվանդանոցի միջանցքում։ Ես նստած էի որդիներիս միջև։ Ոչ մեկս խոսելու ուժ չուներ։
Արմենը բռնել էր ձեռքս, իսկ Դավիթն անընդհատ նայում էր վիրահատարանի դռանը։
Վերջապես բժիշկը դուրս եկավ։
Նրա դեմքին ժպիտ տեսնելով՝ առաջին անգամ կարողացա ազատ շնչել։
— Վիրահատությունը հաջող է անցել։ Գոյացությունն ամբողջությամբ հեռացրել ենք։ Վերականգնման կանխատեսումը շատ լավ է։
Արմենն առաջինը գրկեց ինձ։ Հետո Դավիթը միացավ մեզ։
Երեքով կանգնած լաց էինք լինում հիվանդանոցի միջանցքում։
Մեկ ամիս անց կրկին բոլորս տանն էինք։
Անահիտն արդեն իրեն շատ ավելի լավ էր զգում։ Բժիշկները հույս էին հայտնում, որ նոպաներն այլևս չեն կրկնվի, թեև դեռ անհրաժեշտ էին հսկողություն և հետագա ստուգումներ։
Այդ երեկո, երբ պատրաստվում էինք քնելու, Արմենը ժպտալով հարցրեց.
— Մա՛մ, այս գիշեր էլ մեր սենյակո՞ւմ ես քնելու։
Անահիտը ծիծաղեց ու ամուր գրկեց որդուն։
— Ոչ, տղե՛րք։ Այսուհետև ձեր հայրիկի կողքին եմ քնելու։
Ես նայեցի որդիներիս ու չկարողացա զսպել արցունքներս։
Այդ պահին հասկացա մի բան, որի մասին նախկինում երբեք չէի մտածել։
Մեր տղաներն այլևս այն փոքրիկ երեխաները չէին, որոնց մենք գիշերները ծածկում էինք վերմակով ու պաշտպանում ամեն վտանգից։
Նրանք մեծացել էին։
Եվ հիմա արդեն իրենք էին գիշերներն արթուն մնում, որպեսզի պաշտպանեն մեզ։
