79 տարեկանում աղջիկ ծնեցի, իսկ մեծահասակ երեխաներս դատարան դիմեցին՝ պահանջելով ինձ հոգեկան անգործունակ ճանաչել։ Բայց երբ դատավորը հարցրեց, թե ով է երեխայի հայրը, բացվեց դահլիճի դուռը, և ներս մտավ մի կին, որի խոսքերից երեխաներս գունատվեցին

79 տարեկանում աղջիկ ծնեցի, իսկ մեծահասակ երեխաներս դատարան դիմեցին՝ պահանջելով ինձ հոգեկան անգործունակ ճանաչել։ Բայց երբ դատավորը հարցրեց, թե ով է երեխայի հայրը, բացվեց դահլիճի դուռը, և ներս մտավ մի կին, որի խոսքերից երեխաներս գունատվեցին

Յոթանասունինը տարեկանում մայր դառնալուս լուրը ցնցեց ամբողջ ընտանիքս։

Բայց ամենից ցավալին այն չէր, որ մարդիկ զարմանում էին տարիքիս վրա։

Ամենացավալին այն էր, որ սեփական երեխաներս որոշեցին, թե ես այլևս ընդունակ չեմ ողջամիտ որոշումներ կայացնելու։

Երբ փոքրիկ աղջիկս ընդամենը երեք ամսական էր, ստիպված էի դատարան ներկայանալ՝ նրան գրկած։

Իմ երկու մեծահասակ երեխաները՝ Արմենն ու Լիլիթը, պահանջում էին ինձ հոգեկան անգործունակ ճանաչել։

Նրանք պնդում էին, որ յոթանասունինը տարեկանում երեխա ունենալու որոշումն ինքնին ապացույց է, որ կորցրել եմ իրականությունը ճիշտ գնահատելու ունակությունս։

Ավելին՝ ցանկանում էին վերահսկողություն ստանալ իմ ֆինանսների, առողջության հետ կապված որոշումների և նորածին դստերս խնամքի նկատմամբ։

— Մա՛մ, մենք պարզապես անհանգստանում ենք քեզ համար,— ասում էր Լիլիթը։

Բայց ես չէի հավատում, որ ամբողջ խնդիրը միայն անհանգստությունն է։

Ամուսնուս մահից հետո ինձ զգալի ունեցվածք էր մնացել։ Ունեի տուն, խնայողություններ և ներդրումներ։

Աղջկաս ծնունդը նշանակում էր, որ ապագայում ժառանգության բաժանման հարցը կարող է փոխվել։

Եվ իմ երեխաները դա շատ լավ գիտեին։

Դատարանում նստած՝ փոքրիկիս ամուր գրկել էի։

Դատավորն ուսումնասիրում էր փաստաթղթերը։

Հետո բարձրացրեց հայացքն ու հարցրեց.

— Տիկի՛ն Սոնա, Ձեր ամուսինը տարիներ առաջ է մահացել։ Այդ դեպքում ո՞վ է Ձեր նորածին դստեր հայրը, և ինչպե՞ս է այս հղիությունը հնարավոր դարձել։

Դահլիճում լռություն տիրեց։

Արմենը նայեց ինձ՝ սպասելով պատասխանի։

Հենց այդ պահին դուռը բացվեց։

Ներս մտավ սպիտակ խալաթով մի կին՝ ձեռքին բժշկական փաստաթղթեր։

— Պարո՛ն դատավոր,— ասաց նա,— այս հարցին ես կարող եմ պատասխանել։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Դատարանի դահլիճում բոլորը շրջվեցին դեպի ներս մտած կինը։

Նա բժշկուհի Նարինեն էր՝ այն մասնագետներից մեկը, որոնք մասնակցել էին իմ հղիության բժշկական նախապատրաստմանը։

Նա մոտեցավ դատավորին ու ներկայացրեց անհրաժեշտ փաստաթղթերը։

— Այս հղիության հանգամանքներն արտասովոր են,— ասաց նա։— Բայց դրանք ունեն բժշկական բացատրություն։

Արմենը անհամբեր շարժվեց տեղում։

— Ուզում եք ասել, որ մայրս այս տարիքում իսկապե՞ս կարող էր երեխա ունենալ։

Բժշկուհին հանգիստ պատասխանեց.

— Այո՛, տվյալ դեպքում հղիությունն իրականացվել է հատուկ վերարտադրողական բժշկական միջամտության միջոցով՝ մասնագիտական վերահսկողության պայմաններում։

Հետո բացատրեց ամենակարևորը։

Տարիներ առաջ, երբ ամուսինս՝ Վարդանը, դեռ կենդանի էր, բժիշկները նրան զգուշացրել էին, որ նախատեսվող բուժումը կարող է ազդել նրա վերարտադրողական հնարավորությունների վրա։

Այդ պատճառով նա որոշել էր պահպանել իր կենսաբանական նյութը։

Հետագայում այդ նյութն օգտագործվել էր բժշկական ընթացակարգի շրջանակում՝ իմ հղիությունն իրականացնելու համար։

Բոլոր անհրաժեշտ բժշկական համաձայնությունները և տվյալ գործընթացին վերաբերող փաստաթղթերը ներկայացվել էին դատարանին։

Լիլիթն ապշած նայում էր բժշկուհուն։

— Այսինքն՝ երեխան մեր հո՞րն է։

— Ներկայացված բժշկական տվյալները հաստատում են, որ օգտագործվել է ձեր հոր պահպանված կենսաբանական նյութը,— պատասխանեց մասնագետը։

Դատավորը կրկին դիմեց ինձ։

— Տիկի՛ն Սոնա, Դուք լիովին գիտակցե՞լ եք նման հղիության հետ կապված առողջական վտանգները։

— Այո՛,— պատասխանեցի։— Ես երկար ժամանակ խորհրդակցել եմ բժիշկների հետ։ Ինձ մանրամասն բացատրել են հնարավոր բարդությունները։ Ոչ մի որոշում չեմ կայացրել հապճեպ։

Յոթանասունինը տարեկանում հղիությունն իսկապես բացառիկ և բարձր ռիսկային իրադարձություն էր։

Ես դա երբեք չէի հերքել։

Բայց երեխաներս կարծես ցանկանում էին, որ միայն տարիքս բավարար համարվի ինձ սեփական կյանքի նկատմամբ վերահսկողությունից զրկելու համար։

Դատավորը շարունակեց ուսումնասիրել բժշկական եզրակացությունները։

Մինչ դատական նիստը ես անցել էի նաև անկախ մասնագիտական գնահատումներ, որոնք վերաբերում էին իմ հիշողությանը, դատողություններին և որոշումների հետևանքները հասկանալու կարողությանը։

Այդ գնահատումների արդյունքները ցույց էին տվել, որ ես գիտակցում եմ իմ որոշումները և կարողանում եմ տնօրինել իմ գործերը։

Իմ տարիքը չէր նշանակում, թե ես կորցրել եմ ողջամտությունս։

Այդ պահին խոսեց երեխաներիս փաստաբանը։

Նա կրկին պնդեց, որ նորածին երեխայի խնամքը նման տարիքում չափազանց մեծ պատասխանատվություն է։

Ես չվիճեցի։

— Դուք ճիշտ եք,— ասացի։— Դա մեծ պատասխանատվություն է։ Այդ պատճառով էլ նախապես մտածել եմ, թե ինչպես պետք է կազմակերպվի աղջկաս խնամքն ու ապագան։

Ներկայացրի իմ մշակած ծրագիրը՝ բուժօգնության, երեխաների խնամքի հարցում աջակցության և ֆինանսական ապահովության վերաբերյալ։

Բայց դատական նիստի ընթացքում պարզվեց նաև մեկ այլ հանգամանք։

Իմ փաստաբանը դատարանին ներկայացրեց տեղեկություններ Արմենի և Լիլիթի՝ ֆինանսական խորհրդատուների հետ ունեցած քննարկումների մասին։

Դրանցում խոսվում էր իմ ունեցվածքի, ներդրումների և այն մասին, թե նորածին աղջկաս ծնունդն ինչպես կարող է ազդել ապագա ժառանգության բաժանման վրա։

Լսելով այդ մասին՝ նայեցի երեխաներիս։

— Ուրեմն դուք նաև ժառանգությո՞ւնն էիք քննարկում։

Արմենը լռեց։

Լիլիթը փորձեց բացատրել.

— Մա՛մ, մենք պարզապես ուզում էինք հասկանալ, թե ինչ է լինելու հետո։

— Իսկ ինձ հետ ինչո՞ւ չէիք խոսում։

Նա չպատասխանեց։

Ես երբեք չէի ասել, որ պատրաստվում եմ մեծ երեխաներիս զրկել ժառանգությունից։

Բայց աղջկաս ծնունդը նրանց մեջ վախ էր առաջացրել, որ նախկին պայմանավորվածությունները կարող են փոխվել։

Այդ վախն աստիճանաբար վերածվել էր դատական պահանջի։

Դատավորը լսեց կողմերին, ուսումնասիրեց ներկայացված բժշկական գնահատումները և մյուս ապացույցները։

Վերջնական որոշումը լսելիս փոքրիկս հանգիստ քնած էր գրկիս։

Դատարանը բավարար հիմքեր չգտավ ինձ հոգեկան անգործունակ ճանաչելու և իմ անձնական ու ֆինանսական որոշումների նկատմամբ երեխաներիս պահանջած վերահսկողությունը սահմանելու համար։

Պարզաբանվեց, որ տարիքը կամ հասարակության համար անսովոր թվացող որոշումը ինքնին բավարար ապացույց չէ մարդու անգործունակության համար։

Ես շարունակում էի իրավունք ունենալ ինքնուրույն տնօրինելու կյանքս։

Բայց դատարանից դուրս գալով՝ չզգացի այն ուրախությունը, որ սպասում էի։

Իրավական վեճն ավարտվել էր։

Իսկ մեր ընտանիքի ներսում առաջացած ճեղքը դեռ կար։

Այդ ամիսներին ես ստիպված էի նորածին աղջկաս խնամելու հետ մեկտեղ ապացուցել, որ կարող եմ իմ կյանքի մասին որոշումներ կայացնել։

Արմենի հետ երկար ժամանակ գրեթե չէինք խոսում։

Լիլիթը նույնպես հեռու էր մնում։

Մի օր, սակայն, նա զանգահարեց։

— Մա՛մ, կարո՞ղ եմ գալ։

Զարմացա։

— Իհարկե։

Նա մի պահ լռեց։

— Ուզում եմ փոքր քրոջս տեսնել։

Երբ եկավ, երկար կանգնեց օրորոցի մոտ։

Փոքրիկս քնած էր։

Լիլիթը նայեց նրան, հետո՝ ինձ։

— Նա իսկապես շատ նման է հայրիկին,— կամաց ասաց։

Ես ժպտացի։

— Ես էլ եմ դա նկատել։

Այդ օրը մենք չփորձեցինք ձևացնել, թե ոչինչ չի պատահել։

Բայց առաջին անգամ երկար ժամանակ անց կարողացանք խոսել առանց միմյանց մեղադրելու։

Դատական գործից հետո նաև որոշեցի ավելի հստակ կարգավորել փոքրիկիս ֆինանսական ապագան։

Մասնագետների օգնությամբ ստեղծեցի առանձին հիմնադրամ, որի միջոցները նախատեսված էին նրա կրթության, առողջական կարիքների և հետագա ապահովության համար։

Ես չէի ցանկանում մեծ երեխաներիս ամբողջությամբ զրկել ժառանգությունից։

Պարզապես ուզում էի համոզված լինել, որ կրտսեր դուստրս նույնպես պաշտպանված կլինի, հատկապես հաշվի առնելով իմ տարիքը։

Մի երեկո, երբ փոքրիկիս քնեցնում էի, մտածեցի անցած ամիսների մասին։

Արմենն ու Լիլիթը համոզված էին եղել, որ իրենց մորը պաշտպանում են։

Գուցե նրանց անհանգստության մի մասն իսկապես անկեղծ էր։

Բայց դա նրանց իրավունք չէր տալիս առանց բավարար հիմքերի որոշել, որ ես այլևս չեմ կարող տնօրինել սեփական կյանքս։

Ես չէի կարող կանխատեսել, թե ապագայում ինչ է սպասում ինձ ու աղջկաս։

Բայց գիտեի, որ նրա ծնունդը պատահական, չմտածված որոշում չէր։

Այն բացառիկ բժշկական ճանապարհով իրականացված, ռիսկերը գիտակցելով կայացված ընտրություն էր։

Եվ երբ նայեցի գրկիս քնած փոքրիկին, հիշեցի դատարանի այն պահը, երբ բոլորը սպասում էին, թե ինչպես եմ բացատրելու նրա գոյությունը։

Այդ օրը ես ստիպված էի պաշտպանել ոչ միայն մայր լինելու իմ որոշումը, այլև սեփական ձայնն ունենալու իրավունքը։

Ու հենց դա էր ամենակարևորը։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ