60-ամյակիս օրը չորս ժամ սպասեցի վեց երեխաներիս, բայց նրանցից ոչ մեկը չեկավ։ Երբ արդեն լաց էի լինում դատարկ սեղանի մոտ, դուռս թակեց մի ոստիկան և որդուս ձեռագրով երկտող մեկնեց։ Այն կարդալուց հետո սիրտս սառեց։

60-ամյակիս օրը չորս ժամ սպասեցի վեց երեխաներիս, բայց նրանցից ոչ մեկը չեկավ։ Երբ արդեն լաց էի լինում դատարկ սեղանի մոտ, դուռս թակեց մի ոստիկան և որդուս ձեռագրով երկտող մեկնեց։ Այն կարդալուց հետո սիրտս սառեց։

Վաթսունամյակս պատկերացնում էի բոլորովին այլ կերպ։

Ուզում էի, որ սեղանը լի լիներ երեխաներիս սիրելի ուտեստներով, տունը՝ նրանց ձայներով ու ծիծաղով։ Բայց փոխարենը սարսափելի լռություն էր։ Ուտելիքը սառչում էր, մոմերը հանգչում էին, իսկ վեց դատարկ աթոռները յուրաքանչյուր անցնող րոպեի հետ ավելի ծանր էին թվում։

Չորս ժամ սպասեցի վեց երեխաներիս։

Չորս ժամը հավերժություն է թվում, երբ մենակ նստած ես յոթ հոգու համար պատրաստված սեղանի մոտ։

Երբ ամուսնացա, ամուսինս միշտ ասում էր, որ մեծ ընտանիք է ուզում։

— Ուզում եմ աղմկոտ տուն ունենալ, որտեղ սեղանը երբեք դատարկ չի լինի, — ծիծաղում էր նա։

Տասը տարվա ընթացքում վեց երեխա ունեցանք՝ Արմենին, Դավիթին, Սամվելին, Գոռին, Անահիտին ու Լիլիթին։

Չորս տղա, երկու աղջիկ և այնքան աղմուկ, որ երբեմն թվում էր՝ տան պատերն են դողում։

Բայց մի օր ամուսինս որոշեց, որ այդ աղմուկն այլևս չի կարողանում տանել։

Համացանցում ուրիշ կնոջ հետ ծանոթացավ, հավաքեց իրերն ու հեռացավ՝ ասելով, թե պետք է «ինքն իրեն գտնի»։

Ես մնացի վեց երեխաների հետ։

Տարիներ շարունակ աշխատեցի, հոգ տարա նրանց մասին, փորձեցի այնպես անել, որ ոչ մեկը չզգա հոր բացակայության ամբողջ ծանրությունը։

Հիմա բոլորը մեծացել էին ու իրենց կյանքն ունեին։

Իսկ ես պարզապես ուզում էի, որ վաթսունամյակիս օրը նորից բոլորս միասին լինենք։

Պատրաստել էի նրանց սիրելի ճաշատեսակները։ Գեղեցիկ սեղան էի բացել, նույնիսկ առավոտյան արդուկել էի կտորե անձեռոցիկները։ Ուզում էի, որ երեկոն առանձնահատուկ լինի։

Ժամը հինգին մեր ընտանեկան խմբային զրույցում գրեցի.

«Զգույշ վարեք մեքենաները»։

Անահիտի անվան տակ հայտնվեցին երեք կետերը՝ նշան, որ ինչ-որ բան է գրում։

Հետո անհետացան։

Ոչ մի պատասխան չստացա։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Ժամը վեցին զանգահարեցի Արմենին։

Չպատասխանեց։

Հետո Դավիթին։

Նա նույնպես չպատասխանեց։

Փորձեցի զանգել Սամվելին, Լիլիթին ու Գոռին։

Բոլորի հեռախոսներն ինձ ուղղորդում էին ձայնային փոստին։

Սկզբում մտածեցի՝ երևի ճանապարհին են, մեքենա են վարում ու չեն կարող պատասխանել։

Բայց ժամը յոթին ուտելիքն արդեն սառել էր։

Ժամը ութին մոմերը հանգան։

Ես շարունակում էի նայել հեռախոսիս էկրանին՝ սպասելով թեկուզ մի կարճ հաղորդագրության։

Ոչինչ։

Սկսեցի մտածել, թե գուցե սխալ եմ հասկացել նրանց խոստումները։ Գուցե պարզապես զբաղված են։ Գուցե յուրաքանչյուրն էլ կարծել է, թե մյուսները գալու են, իսկ իր ներկայությունն այնքան էլ կարևոր չէ։

Ժամը ինն անց կեսին նստեցի սեղանի գլխին ու երկար նայեցի վեց դատարկ աթոռներին։

Ամեն մեկի դիմաց ափսե էի դրել։

Գիտեի, թե ով որտեղ կնստի, ով առաջինը կփորձի ուտելիքը, ով կկատակի և ով կբողոքի, որ չափազանց շատ բան եմ պատրաստել։

Այդ երեկո ոչ ոք չկար։

Վերցրի առավոտյան այդքան սիրով արդուկած անձեռոցիկներից մեկը և սկսեցի լաց լինել։

Հիշեցի ամուսնուս հեռանալու օրը։

Այն ժամանակ նույնպես կանգնած էի տան մեջտեղում ու չէի հասկանում՝ ինչպես կարող է մարդը պարզապես հավաքել իրերն ու հեռանալ ընտանիքից։

Այժմ վախենում էի, թե գուցե երեխաներս էլ են աստիճանաբար հեռանում ինձնից։

Հանկարծ դուռը թակեցին։

Թակոցը սովորական հյուրի թակոցի նման չէր։

Կարճ, հստակ ու պաշտոնական էր։

Շտապ սրբեցի արցունքներս և մոտեցա դռանը։

Շեմին երիտասարդ ոստիկան էր կանգնած՝ լուրջ դեմքով։

— Դուք տիկին Կարինե՞ն եք, — հարցրեց։

Գլխով արեցի։ Կոկորդս սեղմվել էր։

Նա գրպանից ծալված թուղթ հանեց։

— Սա ձեզ համար է։

Թղթի վրա իմ անունն էր գրված։

Ձեռագիրն անմիջապես ճանաչեցի։

Գոռինն էր՝ իմ ամենակրտսեր, ամենաանհանգիստ որդունը։

Շտապ բացեցի երկտողը։

«Մա՛մ, ոչ մեկին մի՛ զանգիր։ Հարցեր մի՛ տուր։ Լսի՛ր նրան ու նստի՛ր մեքենան»։

Սիրտս սկսեց ուժգին բաբախել։

— Ի՞նչ է պատահել որդուս։ Նա ողջ-առո՞ղջ է։

Ոստիկանը դժվարությամբ կուլ տվեց թուքը։

— Նա ամեն ինչ կբացատրի։ Խնդրում եմ, ինձ հետ եկեք։

— Բայց ինչո՞ւ։ Գոռի հետ ի՞նչ է եղել։

— Խնդրում եմ, տիկի՛ն, մի քիչ համբերեք։

Արագ հագա բաճկոնս, կողպեցի դուռն ու նստեցի ոստիկանական մեքենան։

— Ո՞ւր ենք գնում, — հարցրի դողացող ձայնով։

— Ապահով տեղ։ Հեռու չէ։

— Ես վտանգի մե՞ջ եմ։

— Ո՛չ, տիկի՛ն։ Մի փոքր էլ համբերեք։

Այդ պատասխանը չհանգստացրեց ինձ։

Գոռը միշտ ամենաանկանխատեսելի երեխանս էր եղել։ Մանկության տարիներին անվերջ չարաճճիություններ էր անում, դպրոցում դժվարությամբ էր կենտրոնանում, հետո մի քանի աշխատանք էր փոխել։

Ես միշտ վախենում էի, որ մի օր անփութության պատճառով լուրջ փորձանքի մեջ կընկնի։

Հիմա նրա ձեռագրով խորհրդավոր երկտողն ու ոստիկանական մեքենան ինձ ամենավատ մտքերն էին ներշնչում։

Մեքենան շրջվեց դեպի համայնքային կենտրոնի կայանատեղին։

Այնտեղ ծանոթ մեքենաներ նկատեցի։

Արմենի ամենագնացը։

Անահիտի մեքենան։

Դավիթի փոքրիկ ավտոբուսը։

Սիրտս ավելի արագ սկսեց բաբախել։

— Ինչո՞ւ են երեխաներիս մեքենաներն այստեղ։

Ոստիկանը ոչինչ չասաց։

Նա բացեց իմ դուռն ու ուղեկցեց շենքի ներս։

Մտանք մութ սրահ։

Հանկարծ լույսերը վառվեցին։

— ԾՆՈՒՆԴԴ ՇՆՈՐՀԱՎՈ՜Ր…

Դավիթը սկսեց բարձրաձայն, բայց անմիջապես լռեց, երբ տեսավ դեմքս։

Պատին մեծ գրություն էր կախված.

«ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ 60-ԱՄՅԱԿԴ, ՄԱ՛Մ»։

Ամենուր փուչիկներ էին, սեղանին՝ մեծ տորթ։

Իսկ դիմացս կանգնած էին երեխաներս։

Նայում էի նրանց ու չէի կարողանում խոսել։

— Այսինքն՝ դուք բոլորդ այստե՞ղ էիք, — վերջապես շշնջացի։

Նրանք ժպտում էին՝ կարծելով, թե ուրախությունից եմ քարացել։

— Ես չորս ժամ սպասել եմ ձեզ։ ՉՈՐՍ ԺԱՄ։

Ժպիտները միանգամից անհետացան։

Արմենը մոտեցավ։

— Մա՛մ, սպասի՛ր, մենք անակնկալ էինք պատրաստում։ Գոռը պիտի գար քեզ վերցնելու, բայց զբաղված էր, ու մենք որոշեցինք առանց նրա ամեն ինչ պատրաստել։

— Իսկ Գո՞ռը որտեղ է, — հարցրի։

Երեխաներս իրար նայեցին։

Հենց այդ պահին դրսում կանգ առավ մեկ այլ ոստիկանական մեքենա։

Դուռը բացվեց։

Սրահ մտավ Գոռը։

Ոստիկանական համազգեստով։

Կրծքին փայլուն տարբերանշան կար։

Անահիտը շշնջաց.

— Գո՞ռ…

Որդիս բարձրացրեց ձեռքերը՝ փորձելով կատակել։

— Լա՛վ, մինչև ինձ սպանելը՝ ծնունդդ շնորհավոր, մա՛մ։

Չէի կարողանում հավատալ աչքերիս։

— Դու ի՞նչ ես հագել։

— Համազգեստ է, մա՛մ։ Ես ոստիկան եմ դարձել։

Մի պահ լռություն տիրեց։

Հետո Անահիտը պայթեց։

— Դու խելքդ կորցրե՞լ ես։ Մաման մտածել է, թե քեզ ինչ-որ բան է պատահել։ Կարող էր կարծել, որ քեզ սպանել են։

Գոռը նայեց ինձ։

Նրա դեմքին հայտնվեց ամոթի արտահայտություն։

— Մա՛մ, ներիր։ Չէի մտածել, թե ինչպես կընկալես դա։ Ուզում էի համազգեստով գալ ու քեզ անակնկալ մատուցել։ Չգիտեի, որ ժամերով մենակ նստած սպասում ես։

— Չէի՞ր մտածել, — կրկնեցի։

Ձայնս այնքան դողաց, որ նույնիսկ ես ինձ չճանաչեցի։

— Ոչ մեկդ չպատասխանեցիք զանգերիս։ Իսկ հետո ոստիկան եկավ դուռս ու քո ձեռագրով գրություն տվեց, որ ոչ մեկին չզանգեմ։

Գոռը գլուխը կախեց։

— Գիտեմ։ Սխալ եմ արել։

Նայեցի նրա համազգեստին։

— Իսկ ինչո՞ւ ինձ երբեք չասացիր, որ ոստիկանական ակադեմիայում ես սովորում։

Նա մի պահ լռեց։

— Որովհետև վախենում էի՝ կձախողվեմ։

— Ինչո՞ւ պիտի այդպես մտածեիր։

— Դու միշտ ասում էիր, որ եթե դադարեմ ծուլանալ, կարող եմ ինչ-որ բանի հասնել։ Ես գիտեի, որ հույսդ հաճախ կտրել ես ինձնից։

Նրա ձայնը խզվեց։

— Չէի ուզում հորս նման լինել։ Չէի ուզում մի օր պարզապես հեռանալ ու պատասխանատվությունից փախչել։ Ուզում էի ցույց տալ, որ կարող եմ մի բան ավարտին հասցնել։ Որ դու ինձնով հպարտանաս։

Դանդաղ մոտեցա նրան։

Ձեռքս մեկնեցի ու դիպա նրա կրծքի տարբերանշանին։

Գոռը սպասում էր պատասխանի։

— Դու արդեն կարողացել ես, — շշնջացի։ — Ես հպարտ եմ քեզնով։

Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։

— Բայց քիչ էր մնում՝ սիրտս կանգներ։

— Ների՛ր ինձ, մա՛մ։ Իսկապես ներիր։

Այլևս չէի կարողանում զսպել արցունքներս։

Իմ ամենադժվար, ամենաանհանգիստ որդին փորձել էր ու հասել նպատակին։

Բայց այն սարսափը, որ զգացել էի վերջին ժամերին, դեռ չէր անցել։

— Ես մտածեցի, թե դու էլ ես հեռացել, — ասացի կոտրված ձայնով։

Գոռը մոտեցավ ու ամուր գրկեց ինձ։

— Ես այստեղ եմ, մա՛մ։ Այլևս ոչ մի անհետացում։ Երբեք։

Մյուս երեխաներն էլ մոտեցան։

Լիլիթը գրկեց ինձ, Անահիտն ու Արմենը ներողություն խնդրեցին։

Դավիթը խոստովանեց, որ բոլորն այնքան էին տարվել անակնկալով, որ չէին մտածել, թե ինչ կարող եմ զգալ, երբ ժամերով ոչ մեկից լուր չունենամ։

— Ուզում էինք քեզ ուրախացնել, — ասաց Սամվելը։ — Բայց ամեն ինչ սխալ ստացվեց։

Սրբեցի այտերս։

— Կատարյալ անակնկալներ պետք չեն ինձ։ Ինձ պետք է իմանալ, որ դուք լավ եք և իմ կողքին եք։

Մի քիչ անց բոլորս նստեցինք սեղանի շուրջ։

Գոռը նստեց կողքիս՝ դեռ համազգեստով։

Ես անընդհատ նայում էի նրան՝ փորձելով ընտելանալ մտքին, որ իմ չարաճճի փոքրիկ տղան արդեն ոստիկան է։

— Մա՛մ, — հանկարծ ասաց նա, — հաջորդ շաբաթ ավարտական արարողությունս է։ Քեզ համար տեղ եմ պահել։ Կգա՞ս։

Ժպտացի։

— Իհարկե կգամ։

Հետո նայեցի վեց երեխաներիս։

— Հիմա բոլորդ ինձ լսեք։ Այլևս առանց լուր տալու չանհետանաք։ Ո՛չ ծննդյան օրերին, ո՛չ սովորական օրերին։ Եթե ուշանում եք, եթե զբաղված եք, եթե անգամ անակնկալ եք պատրաստում, գոնե մի ձևով ինձ հասկացրեք, որ ամեն ինչ կարգին է։

— Պայմանավորվեցինք, — հերթով պատասխանեցին նրանք։

Գոռը սեղմեց ձեռքս։

— Պայմանավորվեցինք, մա՛մ։ Եվ ես դա կապացուցեմ։

Շուտով վառեցին տորթի մոմերը։

Երեխաներս սկսեցին բարձրաձայն երգել։ Մեկը շտապում էր, մյուսը՝ ձայնը կորցնում, իսկ Գոռը բոլորից բարձր էր երգում։

Սրահը լցվեց այն նույն աղմուկով, որ տարիներ առաջ մեր տանն էր հնչում։

Նայեցի նրանց ու հիշեցի ամուսնուս խոսքերը՝ մեծ ընտանիքի, աղմկոտ տան ու երբեք չդատարկվող սեղանի մասին։

Այդ օրը ամեն ինչ այնպես չէր անցել, ինչպես ծրագրել էի։

Սարսափել էի, լաց եղել, նույնիսկ բարկացել էի երեխաներիս վրա։

Բայց երեկոյի վերջում նրանք վեցն էլ կողքիս էին։

Եվ երբ մոմերը փչելուց առաջ հայացքով անցա նրանց դեմքերով, հասկացա՝ տանը մնացած սառած ուտելիքն արդեն կարևոր չէ։

Այդ երեկո ես վերջապես մենակ չէի։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ