50 տարեկանում որոշեցի մայր դառնալ, բայց ամուսինս ինձ խելագար անվանեց ու հեռացավ 28-ամյա կնոջ մոտ։ Հարազատներս ասում էին, որ արդեն ուշ է։ Իսկ երբ հղիությանս ընթացքում բժիշկը նայեց ուլտրաձայնային հետազոտության էկրանին, նրա դեմքը հանկարծ գունատվեց…
Ուլտրաձայնային հետազոտության սենյակում պառկած սպասում էի, թե երբ բժիշկը կասի, որ երեխայիս հետ ամեն ինչ կարգին է։
Հղիությանս քսաներորդ շաբաթն էր։
Բժիշկը սկզբում ժպտում էր, հանգիստ ուսումնասիրում էկրանը, բայց հանկարծ դադարեցրեց հետազոտությունը։ Նա մեծացրեց պատկերը, մի քանի անգամ ուշադիր նայեց, ապա խնդրեց, որ երկրորդ մասնագետը ներս գա։
— Բժի՛շկ, երեխայիս հետ մի բա՞ն այն չէ,— վախեցած հարցրի։
Նա անմիջապես չպատասխանեց։
Այդ մի քանի րոպեն ինձ հավերժություն թվաց։
Իմ անունը Սոնա է։ Այդ ժամանակ 50 տարեկան էի, և այդ երեխային ունենալու համար գրեթե ամեն ինչ կորցրել էի։
Ամուսնուս՝ Վահեի հետ 24 տարի միասին էինք ապրել։ Ունեինք տուն, որոշ խնայողություններ և այնպիսի կյանք, որին շատերը կնախանձեին։
Բայց ես մի երազանք ունեի, որը երբեք չէր իրականացել։
Ես ուզում էի մայր դառնալ։
Վահեն տարիներ շարունակ խոստանում էր, որ մի օր երեխա կունենանք։ Սակայն տարիներն անցնում էին, իսկ նա անընդհատ հետաձգում էր այդ որոշումը։
Երբ հիսուն տարեկան դարձա, վերջապես առաջարկեցի դիմել վերարտադրողական բժշկության մասնագետների օգնությանը։
Ամուսինս ծիծաղեց դեմքիս։
— Սոնա՛, այս տարիքում մարդիկ արդեն տատիկ են դառնում։ Դու որոշել ես նոր մա՞յր դառնալ։
Երեք շաբաթ անց նա հավաքեց իրերն ու հեռացավ 28-ամյա Լիլիթի մոտ։
Գնալուց առաջ ասաց.
— Նա գոնե կարող է ինձ այն ընտանիքը տալ, որը դու չկարողացար։
Ես շաբաթներով արտասվում էի։
Սեփական քույրս ասում էր, որ ծիծաղելի վիճակում եմ հայտնվել։ Մայրս համոզում էր հրաժարվել այդ մտքից։
Բայց ես չհանձնվեցի։
Բժիշկների օգնությամբ ամիսներ անց հղիացա։
Եվ հիմա, երբ թվում էր՝ վերջապես հասել եմ երազանքիս, երկու բժիշկ կանգնած էին էկրանի առաջ ու անհանգիստ ինչ-որ բան էին քննարկում։
Վերջապես նրանցից մեկը շրջվեց դեպի ինձ։
— Տիկի՛ն Սոնա, ձեր հղիության հետ կապված շատ անսովոր բան ենք տեսնում։
Հետո ցույց տվեց էկրանը։
Եվ այն, ինչ ասաց, բառացիորեն շունչս կտրեց։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
— Տիկի՛ն Սոնա, դուք ոչ թե մեկ երեխայի եք սպասում, այլ երեքի։
Մի քանի վայրկյան չէի կարողանում հասկանալ նրա խոսքերը։
— Ինչպե՞ս թե երեքի։
— Եռյակ է։ Երեք պտուղ ենք տեսնում։ Պետք է լրացուցիչ հետազոտություններ կատարենք և շատ ուշադիր հետևենք հղիությանը։
Ես նորից նայեցի էկրանին։
Այնտեղ երեք փոքրիկ սիրտ էր բաբախում։
Երեք երեխա։
Այն տարիքում, երբ բոլորն ինձ համոզում էին, որ նույնիսկ մեկ երեխա ունենալու մասին մտածելն անհեթեթություն է։
Աչքերս լցվեցին։
Բայց այդ պահին ուրախությունից ավելի շատ վախ էի զգում։
— Բժի՛շկ, ես մենակ եմ։ Ինչպե՞ս եմ երեք երեխա մեծացնելու։
Նա հանգիստ բացատրեց, որ իմ տարիքում բազմապտուղ հղիությունը բարձր ռիսկեր ունի, և ինձ մշտական բժշկական հսկողություն է անհրաժեշտ։
— Հիմա ամենակարևորը ձեր և երեխաների առողջությունն է։ Մնացած հարցերը հերթով կլուծեք։
Դուրս եկա հիվանդանոցից ու երկար նստեցի մեքենայիս մեջ։
Չգիտեի՝ ում զանգահարել։
Ի վերջո զանգեցի մորս։
Երբ ասացի, որ եռյակի եմ սպասում, նա երկար լռեց։
Հետո պատասխանեց.
— Սոնա՛, ես քեզ դեռ մեկ երեխայի դեպքում էի ասում, որ չափազանց դժվար կլինի։ Իսկ հիմա երեքի՞ն ես ուզում մեծացնել։
— Մա՛մ, նրանք արդեն կան։
— Բայց դու մտածո՞ւմ ես՝ ինչ է լինելու հետո։
Ես անջատեցի հեռախոսը։
Այդ երեկո առաջին անգամ իսկապես զգացի իմ մենակությունը։
Վահեն էլ շուտով իմացավ հղիությանս մասին։
Նա զանգեց ու նույնիսկ չփորձեց թաքցնել ծաղրանքը։
— Եռյա՞կ։ Սոնա՛, երբ երեխաներդ քսան տարեկան լինեն, դու յոթանասուն կլինես։ Պատկերացնո՞ւմ ես՝ ինչ ես անում։
Լուռ լսում էի։
— Ես ու Լիլիթն էլ ենք պատրաստվում երեխա ունենալ,— շարունակեց նա։— Գոնե մեր երեխան երիտասարդ ծնողներ կունենա։
Այդ խոսքերից հետո հեռախոսն անջատեցի։
Գնացի մանկական իրերի խանութ։
Երկար քայլեցի դարակների արանքով, հետո գնեցի երեք զույգ փոքրիկ գուլպա։
Տանը դրանք շարեցի մահճակալիս վրա։
Նստեցի կողքին ու շշնջացի.
— Չգիտեմ՝ ինչպես ենք ամեն ինչ հաղթահարելու, փոքրիկներս։ Բայց խոստանում եմ, որ երբեք չեք զգա, թե ձեր ծնունդն ինչ-որ մեկի համար սխալ էր։
Հաջորդ ամիսները հեշտ չէին։
Սկսվեցին առողջական բարդություններ։ Բժիշկները պահանջում էին հաճախակի հետազոտություններ, իսկ մի քանի շաբաթ անց անհրաժեշտ եղավ հիվանդանոցում մնալ։
Հղիության 31-րդ շաբաթում բժիշկները որոշեցին, որ երեխաներին պետք է վաղաժամ ծննդալուծել։
Հիշում եմ վիրահատարանի ուժեղ լույսերը։
Սիրտս այնքան արագ էր բաբախում, որ թվում էր՝ ամբողջ սենյակը լսում է։
Հետո լսեցի առաջին լացը։
Աղջիկ։
Մի քանի վայրկյան անց՝ երկրորդը։
Տղա։
Եվ վերջապես երրորդ փոքրիկ ձայնը։
Կրկին աղջիկ։
Այդ օրը ծնվեցին Նարեն, Դավիթն ու Մանեն։
Իմ երեք երեխաները։
Բայց նրանք շատ փոքր էին։
Բոլորին տեղափոխեցին նորածնային վերակենդանացման բաժանմունք, որտեղ պետք է գտնվեին բժիշկների մշտական հսկողության տակ։
Այդ շաբաթները կյանքիս ամենածանր շրջանն էին։
Ամեն առավոտ գնում էի հիվանդանոց, նստում նրանց կողքին և հետևում սարքերի ցուցանիշներին։
Երբեմն տուն էի վերադառնում ու չէի կարողանում քնել։
Վախենում էի ամեն զանգից։
Կային գիշերներ, երբ հիշում էի Վահեի խոսքերը։
«Դու չափազանց մեծ ես մայր դառնալու համար»։
Իսկ եթե նա ճի՞շտ էր։
Հետո հիշում էի իմ երեք երեխաներին և կրկին ուժ գտնում։
Շաբաթներն անցնում էին։
Նրանք աստիճանաբար քաշ էին հավաքում։
Մի առավոտ բժիշկն ասաց այն խոսքերը, որոնց այդքան սպասել էի։
— Սոնա՛, կարծում եմ՝ արդեն կարող ենք սկսել երեխաներին տուն տեղափոխելու պատրաստությունը։
