Վերելակում լքված նորածին գտա… Բայց մեկ տարի անց բացահայտված ճշմարտությունը փշրեց սիրտս:Կեսգիշերն արդեն անցել էր, երբ մտա մեր շենքի վերելակը։
Հենց նոր էի ավարտել հրշեջ կայանում իմ երկար ու հյուծիչ՝ 48-ժամյա հերթափոխը։
Ձեռքերիցս դեռ ծխի հոտ էր գալիս, իսկ կոշիկներիս տակ քաղաքի փոշին էր մնացել։
Վերելակը շարժվելիս արձակեց իր սովորական ճռռոցը։
Այդ հոգնած, խռպոտ ձայնը միշտ ստիպում էր մտածել՝ արդյոք վերելակում ուրվականնե՞ր են ապրում, թե՞ այն պարզապես նույնքան հոգնած է, որքան ներս մտնող մարդիկ։
Սեղմեցի երրորդ հարկի կոճակն ու գլուխս հենեցի պատին։
Արդեն կիսաքնած էի, երբ դռները սկսեցին փակվել։
Եվ հենց այդ պահին ամեն ինչ փոխվեց։
Ոչ մի ազդանշան չհնչեց։
Ոչ մի լույս չսկսեց թարթել։
Ոչ ոք չէր գոռում։
Ոչ մի տեղ հրդեհ չկար։
Բայց հանկարծ մի ձայն լսեցի։
Թույլ, անսպասելի ձայն։
Սկզբում՝ փոքրիկ տնքոց։
Հետո՝ լաց։
Այնքան մեղմ ու անօգնական, կարծես ինչ-որ մեկը նոր էր արթնացել ու չէր հասկանում, թե որտեղ է հայտնվել։
Ուղղվեցի ու ուշադիր նայեցի վերելակի ներսը։
Սկզբում ոչ մի արտասովոր բան չնկատեցի։
Միայն խամրած դեղին լույսն էր ու հայելապատ պատի մեջ արտացոլվող իմ հոգնած դեմքը։
Հետո տեսա։
Մաքրության սայլակի հետևում՝ անկյունում կիսով չափ թաքնված, մանկական ավտոնստատեղ կար։
Մի քանի վայրկյան ուղեղս պարզապես հրաժարվում էր հասկանալ տեսածս։
Սպասում էի, որ ինչ-որ մեկը կվերադառնա։
Գուցե հարևաններից մեկն էր մի պահ հեռացել։
Գուցե հոգնած ծնողը մոռացել էր երեխային ու հիմա շտապում էր հետ գալ։
Կանգ առա ու ականջ դրեցի։
Գուցե ինչ-որ մեկը կանչեր։
Բայց վերելակի բաց դռներից այն կողմ միջանցքը լիովին լուռ էր։
Ոչ քայլերի ձայն կար։
Ոչ շարժում։
Միայն վերելակի շարժիչի թույլ բզզոցը։
— Սա անհնար է,— շշնջացի ու մոտեցա։
Ծանր կոշիկներս մեղմ հարվածում էին հատակին։
Որպես հրշեջ՝ ինձ սովորեցրել էին, թե ինչպես վարվել նման իրավիճակներում։
Երբ անպաշտպան երեխայի կամ կենդանու ես հանդիպում, առաջին հերթին պետք է համոզվես, որ նրա կյանքին վտանգ չի սպառնում։
Զգուշորեն ավտոնստատեղը դուրս քաշեցի սայլակի հետևից ու մոտեցրի լույսին։
Նստատեղի ներքևի մասը թրջված էր անձրևից։
Ամրագոտիները դեռ խոնավ էին։
Ներսում՝ սպիտակ փոքրիկ աստղերով վարդագույն ծածկոցի մեջ, մի աղջնակ էր պառկած։
Նա հազիվ ութ շաբաթական լիներ։
Նրա շագանակագույն աչքերն ուղիղ ինձ էին նայում։
Հայացքը հանգիստ էր, ուշադիր և զարմանալիորեն անվախ։
— Բարև՛, փոքրի՛կս,— մեղմ ասացի՝ ծնկի գալով նրա կողքին։— Որտե՞ղ է մայրիկդ։ Կամ հայրիկդ։ Որևէ մեկը կա՞։
Նա նորից թույլ ձայն հանեց։
Այնքան մեղմ, որ հազիվ լսվեց։
Հենց այդ ժամանակ նկատեցի ծածկոցին ամրացված ծալված թղթի կտորը։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել, երբ վերցրի այն։
Թղթի վրա գրված էր.
«Ես այլևս չեմ կարող դա անել։ Խնդրում եմ, հոգ տարեք նրա մասին։ Նրան ընտանիք ու երջանկություն տվեք»։
— Աստվա՛ծ իմ,— շշնջացի։— Քեզ այստեղ թողել են, փոքրի՛կս։
Ձայնս լսելով՝ նա փոքրիկ բռունցքները սեղմեց։
Մի ձեռքով հանեցի հեռախոսս, մյուսով զգուշորեն գրկեցի նրան։
Անձրևի ու մանկական փոշու խառնված բույրը հասավ քթիս։
Սեղմեցի հարկի կոճակը և սպասեցի, մինչև զանգը միանա։
— 911, ի՞նչ արտակարգ դեպք է պատահել,— պատասխանեց օպերատորը։
— Ես Իթանն եմ,— ասացի՝ փորձելով հանգիստ խոսել։— Վերելակում նորածին աղջիկ եմ գտել։ Նրան լքել են։ Երեխան ողջ է, բայց մենակ։ Կարծում եմ՝ ինչ-որ մեկը դիտավորյալ է թողել այստեղ։ Ես նրան կտանեմ իմ բնակարան։ Հասցես է…
Մինչ օգնությունը կժամաներ, երեխային գրկիս պահեցի։
Նրա շնչառությունն աստիճանաբար հանգստացավ։
Շուտով փոքրիկ ձեռքով բռնեց վերնաշապիկիս օձիքը։
Այնպես, կարծես ամբողջ կյանքում ճանաչել էր ինձ։
— Հիմա դու ապահով ես,— շշնջացի։— Ես քեզ հետ եմ։
Եվ ինչ-որ տարօրինակ ձևով այդ խոսքերը ճշմարիտ էին։
Ութ շաբաթ առաջ ես կորցրել էի իմ երեխային։
Կամ գոնե այդպես էի կարծում։
Նրա անունը պետք է Լիլի լիներ։
Իմ փոքրիկ, քնքուշ ծաղիկը։
Լորենը՝ այն ժամանակվա կինս, և ես չորս տարի միասին էինք։
Նա ուներ այն ամենը, ինչ երբևէ փնտրել էի կյանքի ընկերուհու մեջ։
Խելացի էր։
Նպատակասլաց։
Բնական գեղեցկություն ուներ։
Մենք կատարյալ զույգ չէինք, բայց փորձում էինք։
Աշխատում էինք մեր հարաբերությունների վրա, որպեսզի ավելի լավ մարդիկ ու ավելի լավ ամուսիններ դառնանք։
Հետո մի օր Լորենն ինձ ցույց տվեց հղիության դրական թեստը։
Այդ պահն իմ ներսում ինչ-որ բան փոխեց։
Տասներկու տարի շարունակ ես վազել էի դեպի կրակն ու վտանգը։
Միշտ այնտեղ, որտեղ ուրիշները փորձում էին փրկվել։
Եվ առաջին անգամ մտածեցի, որ գուցե հիմա կյանքս վերջապես խաղաղ կդառնա։
Բայց ամեն ինչ այլ կերպ ընթացավ։
Լորենի ծննդաբերությունը վաղաժամ սկսվեց։
Երբ ինձ զանգահարեցին, անմիջապես դուրս եկա հրշեջ կայանից։
Դեռ համազգեստով էի։
Հիվանդանոց գնալիս գրեթե չէի նկատում ոչ մեքենաների ազդանշանները, ոչ փողոցների լույսերը։
Երբ հասա, Լորենն արդեն հետծննդյան վերականգնման սենյակում էր։
Խնդրեցի ցույց տալ երեխային։
Բայց ոչ ոք չէր նայում աչքերիս։
Հետո բժիշկը մոտեցավ ու ինձ մի կողմ տարավ։
Նրա դեմքին ցավակցություն կար։
— Իթա՛ն,— մեղմ ասաց նա,— շատ եմ ցավում։ Բարդություններ են առաջացել։ Երեխան… երեխան չի փրկվել։
Չէի հասկանում։
Անընդհատ հարցեր էի տալիս։
Հուսահատ պատասխաններ էի փնտրում։
Բայց ոչինչ չէի ստանում։
Միայն լռություն։
Երբ մտա Լորենի սենյակ, նա նայում էր պատուհանից դուրս։
Դեմքը մռայլ էր։
Մարմինը՝ անշարժ։
Ձեռքերը թաքցրել էր ծածկոցի տակ։
Նա տարօրինակ հանգիստ էր թվում։
— Լորե՛ն,— մեղմ ասացի։— Խնդրում եմ, սիրելի՛ս, պատմիր՝ ինչ է պատահել։
Նա չշարժվեց։
— Դու այստեղ չէիր,— շշնջաց։
— Լորե՛ն…
— Դու միշտ աշխատանքի ես, Իթա՛ն։ Միշտ վազում ես ուրիշների դժբախտությունների հետևից։
— Դա արդար չէ,— պատասխանեցի։— Դու նույնիսկ ինձ չես զանգահարել…
— Նա չկա՛,— ընդհատեց Լորենը։— Մեր երեխան չկա, որովհետև դու այստեղ չէիր։
Երկու օր անց Լորենն անհետացավ։
Այդ պահին ես աշխատանքի էի։
Ոչ հրաժեշտ տվեց, ոչ էլ որևէ հասցե թողեց։
Երբ տուն վերադարձա, նրա իրերն այլևս չկային։
Հեռախոսահամարն անջատված էր։
Կարծես նա երբեք գոյություն չէր ունեցել։
Բայց վերջին խոսքերը մնացին իմ մեջ։
Ծանր ու խեղդող՝ թոքերումս մնացած ծխի պես։
«Նույնիսկ երեխան չցանկացավ մնալ ու այս կյանքով ապրել։ Դա քո մեղքն է, Իթա՛ն»։
Այդ օրվանից փակվեցի իմ մեջ։
Հրաժարվեցի արձակուրդներից։
Քնում էի հրշեջ կայանի բազկաթոռին։
Հաճախ բաց էի թողնում ընթրիքը։
Ապրում էի սպիտակուցային ըմպելիքներով ու սուրճով։
Թույլ էի տալիս, որ աշխատանքը լցնի իմ կյանքի բոլոր այն դատարկ տեղերը, որտեղ նախկինում ուրիշ բաներ կային։
Մինչ այդ չգիտեի, որ վիշտը կարող է այդքան լուռ լինել։
Բայց իմ վիշտը հենց այդպիսին էր։
Եվ ութ շաբաթ անց վերելակում գտա այդ փոքրիկ աղջկան։
Ոստիկանները շատ արագ ժամանեցին։
Ես պատմեցի ամեն ինչ։
Պատասխանեցի նրանց հարցերին։
Նրանք վերցրին գրությունն ու երեխայի իրերը։
Հետո զգուշորեն աղջկան վերցրին իմ գրկից։
Կանգնած էի միջանցքում ու նայում էի, թե ինչպես են հեռանում։
Վարդագույն ծածկոցը մեղմ ծածկում էր նրա փոքրիկ ոտքերը։
Շենքի անվտանգության տեսախցիկները ոչ մի օգտակար բան չէին արձանագրել։
Մատնահետքեր չկային։
Վկաներ չկային։
Ոչ ոք չէր տեսել կամ լսել որևէ բան։
Երեխային թողած մարդը գործել էր լուռ ու զգուշորեն։
Մնացել էին միայն նորածինը, գրությունն ու այն հիշողությունը, թե ինչպես էին նրա փոքրիկ մատները բռնել վերնաշապիկս։
Նույն գիշեր գործին միացան սոցիալական ծառայության աշխատակիցները։
Թերեզա անունով մի կին ինձ տվեց իր այցեքարտն ու խոստացավ տեղեկացնել նորությունների մասին։
Նա խոսում էր բարյացակամ, բայց հստակ։
Այնպիսի մարդու պես, որը գիտի՝ ինչպես համատեղել մարդկային ջերմությունն ու ծառայողական կանոնները։
Այդ գիշեր չկարողացա քնել։
Անընդհատ մտածում էի փոքրիկի մասին։
Հաջորդ գիշերն էլ։
Եվ դրանից հետո եկող գիշերը։
Երեք շաբաթ անց հեռախոսս զանգեց։
— Իթա՞ն։ Թերեզան է։ Մենք դեռ չենք գտել երեխայի հարազատներին կամ որևէ մեկին, որը կարող է ստանձնել նրա խնամքը։ Ուզում էի հարցնել՝ գուցե համաձայնե՞ք ժամանակավորապես խնամատար ծնող դառնալ։
— Ե՞ս,— զարմացած հարցրի։— Թերեզա՛, ես հրշեջ եմ։ Երկար հերթափոխերով եմ աշխատում։ Նույնիսկ չգիտեմ՝ ինչպես պետք է երեխայի տակդիրը փոխել։
— Բայց դուք գիտեիք՝ ինչպես հանգստացնել նրան,— պատասխանեց Թերեզան։— Երբեմն հենց դա է ամենակարևորը։ Եվ դա միշտ չէ, որ հնարավոր է սովորեցնել։ Պարտադիր չէ հենց հիմա որոշում կայացնել։
Նայեցի դիմացս դրված միայնակ բաժակին։
Ու հասկացա, որ պատասխանն արդեն գիտեմ։
— Այո՛,— ասացի։— Ես ուզում եմ դա անել։
Նրան Լունա անվանեցի։
Այն գիշերվա պատվին, երբ նա հայտնվեց իմ կյանքում ու անսպասելիորեն լուսավորեց այն։
Լունան այնքան բնական տեղավորվեց իմ բնակարանում, կարծես միշտ այնտեղ էր ապրել։
Նրա ծիծաղն իմ ներսում վաղուց մոռացված զգացումներ արթնացրեց։
Նորից սկսեցի ուտելիք պատրաստել։
Մանկական գրքեր գնեցի։
Փափուկ ծածկոցներ։
Անհրաժեշտ ամեն ինչ։
Ինքս ինձ անընդհատ ասում էի, որ սա ժամանակավոր է։
Բայց նրա հետևից ոչ ոք չէր գալիս։
Վեց ամիս անց դիմեցի նրան որդեգրելու համար։
Լունայի առաջին ծննդյան օրը որդեգրումն արդեն պաշտոնապես ավարտված էր։
Տոնը կազմակերպեցինք իմ բնակարանում։
Ոչ մի շքեղ բան։
Միայն գործընկերներս, մի քանի հարևան, վարդագույն տորթ ու ոսկեգույն փուչիկներ։
Փուչիկներից մեկը նույնիսկ խճճվեց առաստաղի օդափոխիչի մեջ։
Լունան ուրախ ճչում էր, երբ նրան բարձրացնում էի փուչիկին մոտեցնելու համար։
Դեմքն ամբողջությամբ տորթի կրեմով էր պատված։
Տարիների ընթացքում առաջին անգամ ինձ լիարժեք մարդ էի զգում։
Բայց հենց ծիծաղի ու ուրախության մեջտեղում Լունայի մարմինը հանկարծ թուլացավ։
— Լունա՞,— կանչեցի։— Հե՛յ, հե՛յ, փոքրի՛կս, նայի՛ր ինձ։
Ոչ մի արձագանք։
Դողացող ձեռքերով հավաքեցի 911։
Հիվանդանոցում այս ու այն կողմ էի քայլում։
Աղոթում էի։
Սպասում։
Երբ բժիշկը վերադարձավ, նրա դեմքի արտահայտությունից հասկացա, որ լուրջ բան է պատահել։
— Ձեր աղջկա մոտ Դայմոնդ-Բլեքֆանի անեմիա է հայտնաբերվել,— ասաց նա։— Նրան կարող է անհրաժեշտ լինել արյունաստեղծ ցողունային բջիջների փոխպատվաստում։ Լավագույն տարբերակներից մեկը կարող է լինել համապատասխանող մերձավոր ազգականը։
— Նրան լքել են,— պատասխանեցի։— Ես նրա կենսաբանական ընտանիքին չեմ ճանաչում։
— Մենք կարող ենք նաև ձեզ հետազոտել։
— Ամեն ինչ արե՛ք,— ասացի։— Ինձ էլ ստուգեք։
Երեք օր անց բժիշկը վերադարձավ։
Նա ակնհայտ հուզված էր։
— Իթա՛ն… դուք Լունայի կենսաբանական հայրն եք։
— Ո՛չ,— շշնջացի։— Իմ աղջիկը մահացել է։
— Մենք հետազոտությունը երկու անգամ ենք կատարել։
Մի պահ աշխարհը կանգ առավ։
Լունան…
Իմ Լունան…
Այն փոքրիկ աղջիկը, որին գտել էի վերելակում…
Իմ սեփական դուստրն էր։
Այդ գիշեր երեք ժամ մեքենա վարեցի, մինչև հասա Լորենի մոր տուն։
Երբ Լորենը բացեց դուռը, տեղում քարացավ։
— Ես խուճապի մատնվեցի,— վերջապես խոստովանեց նա։— Հիվանդանոցում ասացի, որ դու ագրեսիվ ես։ Ասացի, որ երեխան քեզ մոտ ապահով չի լինի։
— Դու նրանց ասե՞լ ես, որ ես կարող եմ վնասել սեփական երեխայիս։
Նա խոնարհեց գլուխը։
— Նրանք հավատացին ինձ։
— Իսկ հետո մեր աղջկան թողել ես վերելակո՞ւմ։
— Ես գիտեի, որ դու կգտնես նրան։
Այդ խոսքերից արյունս սառեց։
— Նա իմ աղջիկն է,— ասացի։
— Միշտ էլ քոնն է եղել։
— Նա հիվանդ է,— պատասխանեցի։— Եվ հիմա դու պետք է մեզ հանգիստ թողնես։ Ընդմիշտ։
Փոխպատվաստումը հաջող անցավ։
Երկու տարի անց Լունան արդեն երեք տարեկան է։
Նա չարաճճի է, խելացի և պարզապես խենթանում է հրշեջ մեքենաների համար։
Ես աշխատանքի անցա վարչական բաժնում, որպեսզի ավելի շատ ժամանակ անցկացնեմ նրա հետ ու կարողանամ հոգ տանել նրա մասին։
Երեկ երեկոյան նա քնեց գրկիս մեջ։
Փոքրիկ ձեռքով ամուր բռնել էր բութ մատս։
Երկար ժամանակ անց առաջին անգամ չէի մտածում այն ամենի մասին, ինչ կորցրել էի։
Մտածում էի այն մասին, ինչ գտել էի։
Որովհետև երբեմն այն, ինչ ճակատագիրը մեզ համար պատրաստել է, գալիս է բոլորովին անսպասելի ձևով։
Երբեմն այն հայտնվում է լուռ։
Վարդագույն ծածկոցի տակ։
Եվ մեզնից պահանջում է ամեն ինչ։
Իսկ եթե մեր բախտը բերում է, մենք պարզապես բացում ենք դուռն ու ընդունում այն։
