Ոստիկանները եկան 14-ամյա աղջկաս հետևից, որովհետև նա քարով կոտրել էր հարևանի պատուհանը։ Բայց աղջիկս հայտարարեց. «Ես դա նորից կանեմ»։ Իսկ երբ իմացա, թե ինչ էր կատարվում այդ բնակարանում, ամոթից չգիտեի՝ որտեղ նայել…
Երևանում մեր շենքի բնակիչներից մեկը՝ Արթուրը, վաղ առավոտյան դուռս թակեց երկու ոստիկանների հետ։
— Ձեր աղջիկը երեկ իմ բնակարանի պատուհանն է ջարդել։ Պահանջում եմ՝ վնասը փոխհատուցեք։
Ես քարացա։
Դուստրս՝ Մանեն, հանգիստ սովորող, մի քիչ ամաչկոտ աղջիկ էր։ Երբեք նման բան չէր արել։
— Մանե՛, ճի՞շտ է։
Նա կանգնած էր միջանցքում՝ դպրոցական պայուսակը ձեռքին։
— Այո, մամ։
— Ինչո՞ւ։
— Որովհետև ուրիշ ձև չէր լինի։
Արթուրը զայրացած գոռաց.
— Տեսնո՞ւմ եք։ Նույնիսկ չի զղջում։
Ոստիկաններից մեկը խնդրեց բոլորիս հանգիստ խոսել։
— Մանե՛, պատմիր՝ ինչ է պատահել։
Աղջիկս նայեց Արթուրին։
— Ես նրան երկու անգամ ասել էի, որ այդ պատուհանը չպետք է փակ պահի։
Ես ապշեցի։
— Դրա համար պատուհա՞ն ես կոտրել։
— Մա՛մ, եթե այդպես նորից փակեն, էլի կկոտրեմ։
Բարկացած բռնեցի նրա ձեռքից։
— Դու հասկանում ե՞ս՝ ինչ ես ասում։
Մանեն արցունքները զսպելով նայեց ինձ։
— Դու էլ ինձ չլսեցիր երեկ։ Ասացիր՝ հարևանների գործերին մի՛ խառնվիր։
Այդ խոսքերը հիշեցի։
Նախորդ օրը նա պատմել էր, որ երկրորդ հարկի բնակարանից տարօրինակ հոտ է գալիս։
Ես ասել էի՝ հավանաբար վերանորոգում են։
Աղջիկս հանկարծ դիմեց ոստիկանին։
— Խնդրում եմ, բարձրանանք այնտեղ։ Բայց առաջինը նայեք պատուհանի ներսի կողմը։ Արթուր քեռին երեկ շտապ նոր ապակի է դրել, որ այլևս ոչինչ չերևա։
Ոստիկանը նայեց Արթուրին։
— Ձեր բնակարանում հիմա ո՞վ է ապրում։
Տղամարդը մի պահ լռեց։
— Մի տարեց կին։ Վարձակալս է։
Մանեն անմիջապես ասաց.
— Իսկ դուք գիտե՞ք, որ երեկ նա օգնություն էր խնդրում։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Բոլորս բարձրացանք երկրորդ հարկ։
Արթուրը բացեց բնակարանի դուռը։
Ներսում ծանր, խեղդող հոտ էր։ Պատուհանները փակ էին։
Սենյակի անկյունում հին ջեռուցման սարք կար։
Բազմոցին նստած էր մոտ ութսուն տարեկան մի կին՝ Սաթենիկը։
Նա գունատ էր։
Ոստիկաններից մեկը մոտեցավ։
— Տատի՛կ, լա՞վ եք։
Կինը գլխով արեց, բայց հետո հազաց։
Մանեն շտապ մոտեցավ։
— Սաթենիկ տատի, դուք երեկ ինձ տեսա՞ք։
— Տեսա, բալե՛ս։ Դու պատուհանը կոտրեցիր, հետո օգնություն կանչեցիր։
Ես շրջվեցի դեպի դուստրս։
— Դու՞ ես զանգել շտապօգնություն։
— Այո՛, մամ։ Մինչև պատուհանը կոտրելը։
Պարզվեց՝ Սաթենիկը մի քանի ամիս էր ապրում այդ բնակարանում։
Ջեռուցման սարքը անսարք էր աշխատում։ Սենյակում երբեմն ծուխ ու այրման հոտ էր տարածվում։
Տարեց կինը մի քանի անգամ խնդրել էր տանտիրոջը այն ստուգել։
Բայց Արթուրը շարունակ հետաձգել էր։
Նախորդ օրը սարքից նորից ծուխ էր դուրս եկել։
Սաթենիկը դժվարությամբ հասել էր պատուհանին, բայց չէր կարողացել բացել։ Շրջանակը ժամանակավորապես փակված էր՝ ցուրտը ներս չթողնելու համար։
Նա սկսել էր թակել ապակուն։
Մանեն բակից տեսել էր։
Աղջիկս անմիջապես զանգել էր արտակարգ ծառայություն, հետո վազել շենքի մուտք ու փորձել դուռը բացել տալ։
Բայց բնակարանի դուռը կողպված էր, իսկ Սաթենիկը չէր կարողանում մոտենալ։
Մանեն նորից իջել էր բակ։
Երբ տեսել էր, որ կինը դժվարությամբ է շնչում ու դեռ պատուհանի մոտ է, խուճապի մեջ քար էր նետել։
Ապակին կոտրվել էր։
Աղմուկից հարևանները դուրս էին եկել։ Մինչ օգնությունը կհասներ, նրանք էլ էին սկսել զբաղվել կնոջով։
Շտապօգնության աշխատակիցները Սաթենիկին զննել էին և խորհուրդ տվել հիվանդանոց տեղափոխվել, բայց նա սկզբում հրաժարվել էր։
Արթուրը երեկոյան շտապ փոխել էր ապակին՝ առանց ջեռուցման խնդիրը լուծելու։
— Ես մտածում էի՝ եթե նորից ամեն ինչ փակ մնա, Սաթենիկ տատին վտանգի մեջ կլինի,— ասաց Մանեն։
Ոստիկանն աղջկաս բացատրեց, որ պատուհան կոտրելը նույնպես վտանգավոր է, և նման իրավիճակներում առաջին քայլը շտապ ծառայություններին հայտնելն ու նրանց ցուցումներին հետևելն է։
Հետո դիմեց Արթուրին։
— Սարքը պետք է ստուգվի համապատասխան մասնագետի կողմից։ Մինչև այդ այն օգտագործել չի կարելի։
Արթուրն այլևս չէր գոռում։
Սաթենիկը բռնեց աղջկաս ձեռքը։
— Եթե էս երեխան չլիներ, գուցե ոչ ոք չնկատեր, թե ինչ վիճակում եմ։
Այդ պահին հիշեցի, թե ինչպես էի երեկ Մանեին ասել.
«Ամեն ինչի մեջ մի՛ խառնվիր»։
Ես նույնիսկ չէի հարցրել՝ ինչու է այդքան անհանգստացած։
Այդ օրը Սաթենիկի հարազատների հետ կապ հաստատեցինք։
Նրա զարմուհին եկավ ու որոշեց կնոջը ժամանակավորապես իր մոտ տանել։ Ջեռուցման սարքը ստուգելու համար մասնագետ կանչվեց, և խնդիրը արձանագրվեց։
Արթուրի հետ պատուհանի վնասի հարցը նույնպես պետք է լուծվեր, բայց արդեն ոչ ոք չէր կարող ձևացնել, թե բնակարանում ամեն ինչ կարգին է եղել։
Երեկոյան Մանեի հետ նստեցինք խոհանոցում։
— Մա՛մ, ես գիտեմ, որ քար նետելը ճիշտ չէր,— ասաց նա։— Բայց շատ վախեցա։
Գրկեցի աղջկաս։
— Ես էլ եմ վախեցել։ Բայց ամենաշատն ամաչում եմ, որ երբ օգնություն էիր խնդրում, ես քեզ լուրջ չընդունեցի։
Նա գլուխը դրեց ուսիս։
— Հաջորդ անգամ ինձ կլսե՞ս։
— Անպայման։
Մի քանի օր անց Սաթենիկը մեզ հյուր եկավ՝ զարմուհու հետ։
Ձեռքին փոքրիկ թխվածք կար։
Նա նստեց Մանեի կողքին ու ասաց.
— Բալե՛ս, ինձ ամենաշատն այն է ուրախացնում, որ դու տեսար՝ ինձ վատ է, ու չանցար կողքով։
Մանեն ժպտաց։
Իսկ ես որոշեցի, որ այդ օրը աղջկաս մի կարևոր բան պիտի սովորեցնեմ՝ օգնության հասնելիս ճիշտ միջոց ընտրելը։
Բայց ինքն էլ ինձ արդեն սովորեցրել էր ոչ պակաս կարևոր մի բան՝ երբ երեխան ասում է, որ ինչ-որ մեկը վտանգի մեջ է, առաջինը պետք է լսել նրան։
