Որդիս իր ծննդյան խնջույքի ժամանակ 30 անգամ ապտակեց ինձ, իսկ հարսս ծիծաղում էր։ Հետո նա կոտրեց հանգուցյալ ամուսնուցս մնացած միակ թանկագին իրը։ Ես լուռ հեռացա, բայց հաջորդ առավոտյան իմ մեկ զանգից հետո որդիս ծնկի իջավ ու աղաչեց. «Մա՛մ, խնդրում եմ, կանգնեցրու նրանց»…
Երեսուն ապտակ ստացա սեփական որդուցս՝ նրա ծննդյան խնջույքի ժամանակ։
Ես հաշվում էի յուրաքանչյուր հարվածը։
Մեկ։
Երկու։
Երեք։
Երբ հասավ երեսուներորդին, դեմքս այրվում էր, բերանիս մեջ արյան համ էի զգում, իսկ որդուս նկատմամբ ունեցած վերջին վստահությունս փշրվել էր։
Բայց ամենացավալին հարվածները չէին։
Ամենասարսափելին այն էր, որ հարսս կանգնած ծիծաղում էր։
Իսկ հյուրերից ոչ մեկը չէր փորձում կանգնեցնել որդուս։
Ես երեսուն տարի ամեն ինչ արել էի Գոռի համար։
Նրա հայրը՝ Վահանը, մահացավ, երբ տղաս ընդամենը երկու տարեկան էր։
Մենակ մեծացրի նրան։
Աշխատեցի առավոտից երեկո, պարտքեր վերցրի, դժվարություններ հաղթահարեցի և վերջապես զրոյից շինարարական ընկերություն ստեղծեցի։
Տարիների ընթացքում ընկերությունը զարգացավ։
Ես որդուս տվեցի այն ամենը, ինչ ինքս երբեք չէի ունեցել։
Մեծ առանձնատուն։
Թանկարժեք մեքենաներ։
Բարձր պաշտոն իմ ընկերությունում։
Եվ, չգիտես ինչպես, մեծացրի մի տղամարդու, որն ամաչում էր սեփական մորից։
Այդ երեկո նրա ծննդյան խնջույքին գնացել էի փոքրիկ փայտե տուփով։
Ներսում հին արույրե կողմնացույց կար։
Այն պատկանել էր հանգուցյալ ամուսնուս։
Վահանից մնացած ամենաթանկ հիշատակն էր, և ցանկանում էի փոխանցել որդուս։
Բայց երբ Գոռը բացեց տուփը, հարսս՝ Լիլիթը, բարձր ծիծաղեց։
— Լո՞ւրջ։ Այս հնոտի՞քն ես բերել որպես նվեր։
Մի քանի հյուր նույնպես ծիծաղեցին։
Գոռի դեմքը զայրույթից փոխվեց։
— Մա՛մ, դու ինձ բոլորի առաջ խայտառակում ես։
— Գո՛ռ, սա քո հորն էր պատկանում։
— ԻՆՁ ՉԻ ՀԵՏԱՔՐՔՐՈՒՄ։
Նա կողմնացույցը նետեց սրահի մյուս ծայրը։
Այն հարվածեց մարմարե հատակին ու փշրվեց։
Նայեցի կոտրված ապակուն։
Հետո կամաց ասացի.
— Գո՛ռ, դու նույնիսկ չես պատկերացնում, թե իրականում ում է պատկանում այն ամենը, ինչից այսօր օգտվում ես։
Նա աչքերը նեղացրեց։
— Ի՞նչ ասացիր։
Եվ բարձրացրեց ձեռքը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Երբ վերջապես դադարեց հարվածել, սրահում սարսափելի լռություն էր։
Դանդաղ կռացա։
Հատակից հավաքեցի ամուսնուս կոտրված կողմնացույցը։
Փոքրիկ փայտե տուփի մեջ տեղավորեցի այն ու քայլեցի դեպի դուռը։
Թիկունքիս հետևում լսվում էր Լիլիթի ծիծաղը։
Չշրջվեցի։
Նրանք երկուսն էլ պատկերացում չունեին, որ այն ամենը, ինչ իրենց սեփականությունն էին համարում, իրականում գոյություն ուներ տարիներ առաջ իմ կայացրած որոշումների շնորհիվ։
Այդ գիշեր տուն վերադարձա ու երկար նստեցի հանգուցյալ ամուսնուս լուսանկարի դիմաց։
Դեմքս ցավում էր։
Բայց հոգուս ցավն ավելի ուժեղ էր։
Երեսուն տարի շարունակ ես Գոռին պաշտպանել էի բոլոր դժվարություններից։
Ամեն անգամ, երբ սխալ էր թույլ տալիս, փորձում էի շտկել հետևանքները։
Երբ պարտքեր էր կուտակում, փակում էի։
Երբ աշխատանքի մեջ խնդիրներ էր ունենում, միջամտում էի։
Երբ պահանջում էր թանկարժեք մեքենա, համոզում էի ինքս ինձ, որ որդիս արժանի է լավագույնին։
Բայց այդ գիշեր հասկացա, որ այլևս չեմ կարող շարունակել։
Հաջորդ առավոտյան ժամը յոթին զանգահարեցի փաստաբանիս՝ Արտակին։
— Արտա՛կ, սկսիր այն ամենը, ինչ քննարկել էինք։
Նա մի պահ լռեց։
— Մարգարի՛տ, լիովին վստա՞հ ես։ Երբ այս գործընթացը սկսվի, Գոռը կարող է կորցնել այն կյանքը, որին սովոր է։
Նայեցի սեղանին դրված կոտրված կողմնացույցին։
— Այո՛։ Վստահ եմ։
Երեք ժամ անց հեռախոսս զանգեց։
Գոռն էր։
Նա հեկեկում էր։
— ՄԱ՛Մ, ԽՆԴՐՈՒՄ ԵՄ, ԿԱՆԳՆԵՑՐՈՒ ՆՐԱՆՑ։
Ես լուռ լսում էի։
— Մա՛մ, ասում են՝ ընկերությունից գումար եմ յուրացրել։ Հաշիվների հասանելիությունս սահմանափակել են։ Կորպորատիվ քարտերս չեն աշխատում։ Մեքենաներն են ուզում հետ վերցնել։
Խոր շունչ քաշեցի։
— Գո՛ռ, այդ քարտերը ընկերությանն են պատկանում։ Մեքենաները նույնպես։
— Բայց դու ինձ նվիրել էիր։
— Ես թույլ էի տվել, որ օգտվես դրանցից։
Մի պահ լռեց։
Հետո գոռաց.
— Իսկ տո՞ւնը։ Մի՞թե տունս էլ ես վերցնելու։
— Այդ առանձնատունը երբեք քոնը չի եղել, Գո՛ռ։
— Ի՞նչ ես ասում։
— Հինգ տարի առաջ այն գնել եմ ինձ պատկանող ընկերության անունով։ Թույլ եմ տվել, որ դու և Լիլիթն այնտեղ ապրեք։ Բայց սեփականության իրավունքը քեզ չեմ փոխանցել։
— Դու ստում ես։
— Հարցրու Արտակին։
Հեռախոսից լսեցի Լիլիթի բղավոցը։
Գոռը մի պահ լռեց։
Հետո ասաց մի նախադասություն, որից սիրտս նորից սեղմվեց։
— Մա՛մ, եթե ինձ սիրում ես, ամեն ինչ կուղղես։
Նայեցի ամուսնուս կողմնացույցին։
— Գո՛ռ, երեկ քեզ խնդրեցի հիշել հորդ։ Դու պատասխանեցիր երեսուն հարվածով։
Նա լռեց։
— Նույնիսկ չհարցրիր՝ վնասվա՞ծ եմ։ Ներողություն էլ չխնդրեցիր։
— Մա՛մ, ես բարկացած էի։
— Իսկ ես քո մայրն էի։
Անջատեցի հեռախոսը։
Քսան րոպե անց Արտակը եկավ։
Բացատրեց, որ Գոռի հասանելիությունը ընկերության ֆինանսական միջոցներին ժամանակավորապես սահմանափակվել է՝ մինչև ներքին ստուգման ավարտը։
Նրա պաշտոնավարման հարցը պետք է լուծվեր ընկերության սահմանված ընթացակարգերով։
Իսկ առանձնատան օգտագործման իրավունքը դադարեցնելու համար անհրաժեշտ էր համապատասխան իրավական գործընթաց։
Ես չէի պատրաստվում խախտել օրենքը, նույնիսկ եթե իմ որդին այդքան դաժան էր վարվել ինձ հետ։
Բայց Արտակն անսպասելիորեն ասաց.
— Մարգարի՛տ, ևս մի բան կա։
Նայեցի նրան։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Մեր հաշվապահը վերջին մեկ տարվա ընթացքում ընկերության հաշիվներից մի քանի խոշոր փոխանցում է հայտնաբերել։
— Ո՞ւր են փոխանցվել։
— Լիլիթի անունով գրանցված մասնավոր բիզնեսին։
Մի քանի վայրկյան չէի կարողանում խոսել։
Պարզվում էր՝ հարսս իմ ընկերության միջոցներով զարգացնում էր սեփական գործը։
Իսկ Գոռն օգնել էր նրան։
— Որքա՞ն գումար է փոխանցվել։
Արտակը հայտնեց չափը։
