Շենքի ժողովում 17 հարևան միաձայն պահանջեցին, որ վաճառեմ բնակարանս ու հեռանամ։ Պատճառը մի ձայնագրություն էր, որտեղ իմ ձայնով ինչ-որ մեկը սպառնում էր այրել շենքը, եթե բնակիչները չդադարեցնեն ինձ անհանգստացնել։ Երբ միացրին ձայնագրությունը, նույնիսկ ես սարսափեցի։ Ձայնը ճիշտ իմն էր։ Նույն շեշտադրությունը, նույն խոսելաձևը։ Բայց ես այդ բառերից ոչ մեկը երբեք չէի ասել։ «Տեսնո՞ւմ եք, նույնիսկ չի հերքում, որ իր ձայնն է»,— գոռաց շենքի նախագահը։ Մի քանի մարդ սկսեց վիրավորել ինձ։ Տարեց հարևանուհիս նույնիսկ ասաց, որ այլևս չի համարձակվում գիշերը քնել։ Ես փորձեցի բացատրել, որ ձայնագրությունը կեղծ է, բայց ոչ ոք չէր հավատում։
Հանկարծ առաջին շարքում նստած տասնվեցամյա մի տղա վեր կացավ ու ասաց. «Մայրի՛կ, միացրու նաև երկրորդ ձայնագրությունը»։ Նրա մայրը փորձեց լռեցնել նրան։ Բայց տղան հեռախոսը միացրեց բարձրախոսին, և դահլիճում լսվեց շենքի նախագահի ձայնը. «Մի քիչ էլ դիմացեք։ Մի շաբաթից Լիլիթն ինքն է համաձայնելու էժան վաճառել բնակարանը»։
Բոլորը քարացան։
Շենքի նախագահը փորձեց տղայի ձեռքից վերցնել հեռախոսը, բայց ուշ էր։ Ձայնագրության մեջ նա արտասանեց նաև մի անուն, որը ես շատ լավ գիտեի։ Այդ մարդը երեք ամիս շարունակ առաջարկում էր գնել իմ բնակարանը։ Ես ամեն անգամ մերժում էի։
Իսկ հիմա վերջապես հասկանում էի, թե ինչու էին հարևաններս հանկարծ սկսել ինձանից վախենալ։
Իմ անունը Լիլիթ է։ Երեսունինը տարեկան եմ։
Երևանի հին շենքերից մեկում ապրում եմ արդեն տասնմեկ տարի։ Բնակարանս գնել եմ տարիներով հավաքած գումարով։ Այն մեծ չէ, բայց առաջին հարկում է, փողոցի կողմում առանձին մուտք ունի։
Երեք ամիս առաջ մի տղամարդ առաջարկեց այն գնել։ Ասաց՝ ցանկանում է հարևան տարածքի հետ միացնել ու փոքրիկ առևտրային կենտրոն բացել։
Մերժեցի։
Հետո առաջարկը կրկնեց՝ ավելի մեծ գումարով։
Ես նորից մերժեցի։
Եվ դրանից հետո սկսվեցին տարօրինակությունները։
Սկզբում դռանս վրա վիրավորական գրություններ հայտնվեցին։
Հետո հարևանները սկսեցին դժգոհել, թե գիշերները աղմկում եմ։
Բայց ես մենակ էի ապրում և սովորաբար երեկոյան տասից հետո արդեն քնած էի լինում։
Մի անգամ էլ շենքի նախագահ Վահանն ասաց.
— Լիլի՛թ, ավելի լավ է բնակարանդ վաճառես։ Մարդիկ դժգոհ են քեզնից։
Ես զարմացա։
— Ինչի՞ համար։
— Չես թողնում, որ շենքում հանգիստ ապրեն։
Խնդրեցի կոնկրետ օրինակ բերել։
Նա չպատասխանեց։
Միայն ասաց.
— Դեռ կխոսենք։
Եվ ահա, մի քանի օր անց, հրավիրվեց շենքի արտահերթ ժողովը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Ժողովը սկսվեց երեկոյան յոթին։
Վահանը հայտարարեց, թե ստացել է իմ սպառնալիքների ձայնագրությունը։
Այն իբր արվել էր կիրակի գիշերը՝ ժամը 23։40-ին։
Բարձրախոսից լսվեց իմ ձայնը.
— Եթե շարունակեք ինձ խանգարել, ես այնպիսի բան կանեմ, որ բոլորդ կզղջաք։ Այս շենքն էլ հանգիստ չի մնա։
Ես զգացի, թե ինչպես է մարմինս սառչում։
Իսկապես իմ ձայնի նման էր։
Բայց այդ գիշեր ես նույնիսկ Երևանում չէի եղել։
Քրոջս հետ Գյումրիում էի՝ հիվանդանոցում։
Նրա երեխան ժամանակից շուտ էր ծնվել։
Ամբողջ երեկո այնտեղ էի անցկացրել։
— Ես այդ օրը քաղաքում չեմ եղել,— ասացի։
Վահանը ծիծաղեց։
— Հիմա էլ կասես՝ ձայնդ ուրիշինն է։
— Այո՛։ Կարելի է ուրիշի ձայնը կեղծել։
Բնակիչներից մեկը բարկացավ։
— Դու մեզ երեխայի տե՞ղ ես դնում։
Ես հասկացա, որ միայն իմ խոսքերով ոչինչ չեմ ապացուցի։
Այդ պահին առաջին շարքից վեր կացավ Արամը՝ մեր հարևանուհի Կարինեի որդին։
Նա դպրոցական էր, համակարգիչներով շատ էր հետաքրքրվում։
— Ես մի բան ունեմ ցույց տալու,— ասաց։
Վահանը դժգոհեց.
— Սա մեծերի ժողով է։
Բայց Արամը չնստեց։
Նա բացեց հեռախոսն ու միացրեց ուրիշ ձայնագրություն։
Այս անգամ Վահանի ձայնն էր։
Նա ինչ-որ տղամարդու հետ խոսում էր բնակարանի վաճառքի մասին։
— Մի քիչ էլ դիմացեք։ Մի շաբաթից Լիլիթն ինքն է համաձայնելու էժան վաճառել բնակարանը։
Հետո մյուս տղամարդը հարցնում էր.
— Իսկ հարևանները հավատո՞ւմ են։
Վահանը պատասխանում էր.
— Դեռ ավելին։ Հիմա արդեն իրենք են պահանջում, որ հեռանա։
Դահլիճում լռություն տիրեց։
Վահանը գունատվեց։
— Որտեղի՞ց ես դա վերցրել։
Արամը պատասխանեց.
— Ձեր ուղարկած ձայնային հաղորդագրությունից։
Պարզվեց՝ Վահանն այդ հաղորդագրությունը սխալմամբ ուղարկել էր շենքի տեխնիկական հարցերով ստեղծված փոքրիկ խմբին։
Այնտեղ ընդամենը հինգ մարդ կար, այդ թվում՝ Արամի մայրը։
Վահանը մի քանի վայրկյան անց ջնջել էր հաղորդագրությունը։
Բայց Կարինեն հասցրել էր լսել և պահել այն։
Սկզբում չէր հավատացել լսածին։
Մտածել էր՝ գուցե պարզապես սխալ է հասկացել։
Իսկ երբ նույն երեկո Վահանը սկսել էր բոլորի առաջ ինձ մեղադրել, Արամն այլևս չէր համաձայնել լռել։
— Մա՛մ, սա խաբեություն է,— ասել էր նա։
Եվ հիմա բոլորն էին լսում։
Ես նայեցի Վահանին։
— Դու ինձ ինչո՞ւ ես ստիպում վաճառել բնակարանս։
Նա փորձեց հանգիստ խոսել։
— Ոչ ոք քեզ չի ստիպում։ Պարզապես մարդիկ դժգոհ են։
Այդ պահին տարեց հարևանուհիս՝ տիկին Սեդան, վեր կացավ։
— Իսկ այդ ձայնագրությունն ո՞վ է տվել քեզ։
Վահանը լռեց։
— Դու մեզ ասեցիր, որ Լիլիթը գիշերը բակում սպառնացել է։ Ո՞վ է ձայնագրել։
Նա պատասխանեց.
— Անանուն աղբյուր է։
Սեդան բարկացավ։
— Այսինքն՝ դու մեզ ստիպել ես սեփական հարևանից վախենալ մի բանի համար, որի աղբյուրը նույնիսկ չես բացահայտում։
Ես առաջին անգամ զգացի, որ մարդիկ սկսում են լսել ինձ։
Հաջորդ օրը մի քանի հարևանների հետ գնացինք իրավաբանի մոտ։
Պարզվեց՝ այն տղամարդը, որն ամիսներ շարունակ փորձում էր գնել բնակարանս, արդեն պայմանավորվել էր հարևան առևտրային տարածքի սեփականատիրոջ հետ։
Նրան անհրաժեշտ էր նաև իմ բնակարանը, որպեսզի ամբողջ նախագիծը կարողանար իրականացնել։
Բայց առանց իմ համաձայնության այն գնել չէր կարող։
Վահանն էլ խոստացել էր օգնել «համոզելու» հարցում։
Իրավաբանը բացատրեց, որ հարևանների դժգոհությունը ինքնին ոչ մեկին իրավունք չի տալիս ինձ ստիպել վաճառել իմ սեփականությունը։
Մենք պահպանեցինք երկու ձայնագրությունները, նամակները և նախորդ առաջարկների տվյալները։
Համապատասխան մարմիններին հաղորդում ներկայացրինք հնարավոր սպառնալիքների ու կեղծ ապացույցի օգտագործման վերաբերյալ։
Ձայնագրության իսկությունը դեռ մասնագիտական ստուգման կարիք ուներ։
Բայց արդեն ակնհայտ էր, որ Վահանի պատմածը լուրջ հակասություններ ունի։
Մի քանի օր անց շենքի մուտքի տեսախցիկի պահպանված կադրերն էլ տրամադրվեցին քննությանը։
Դրանցում երևում էր, որ այն ժամին, երբ իբր ես բակում սպառնացել էի, Վահանն ինքն էր աստիճանահարթակում՝ ձեռքին փոքրիկ բարձրախոս։
Իսկ ես Գյումրիում գտնվելուս մասին կարողացա ներկայացնել ժամանակով համընկնող փաստեր և վկաներ։
Արդեն ոչ ոք չէր կարող վստահ պնդել, թե ձայնագրությունը իրական խոսակցություն է։
Վահանը հրաժարվեց շենքի նախագահի պարտականություններից։
Բայց այդքանով պատմությունն ինձ համար չավարտվեց։
Որովհետև ամենացավոտն այն չէր, որ ինչ-որ մեկը փորձել էր խաբեությամբ ստիպել ինձ վաճառել տունս։
Ամենացավոտը հարևաններիս պահվածքն էր։
Մարդիկ, որոնց հետ տասնմեկ տարի նույն շենքում էի ապրել, մի ձայնագրություն լսելուց հետո պատրաստ էին հավատալ ամենավատին։
Մի երեկո դուռս թակեցին։
Տիկին Սեդան էր։
Ձեռքին գաթա ուներ։
— Լիլի՛թ ջան, կարո՞ղ եմ ներս գալ։
Նստեցինք խոհանոցում։
Նա երկար լուռ մնաց։
Հետո ասաց.
— Ես քեզ շատ վատ բաներ ասացի։
— Գիտեմ։
— Վախեցած էի։ Բայց դա ինձ չի արդարացնում։
Ես ոչինչ չպատասխանեցի։
Նա շարունակեց.
— Երբ լսեցի ձայնագրությունը, չմտածեցի անգամ քեզ հարցնել՝ ճի՞շտ է, թե՞ ոչ։ Պարզապես հավատացի։
Նրա աչքերը խոնավացան։
— Ներիր ինձ։
Ես մի պահ մտածեցի։
Հետո ասացի.
— Տիկի՛ն Սեդա, ամենադժվարն այն էր, որ դուք ինձ ճանաչում էիք տասնմեկ տարի։ Իսկ այդ ձայնագրությունը լսել էիք ընդամենը մեկ րոպե։
Նա գլուխը կախեց։
Անցել է մի քանի ամիս։
Ես դեռ ապրում եմ նույն բնակարանում։
Այն վաճառելու մտադրություն չունեմ։
Շենքում նոր նախագահ է ընտրվել։
Բնակիչներն այժմ որոշել են, որ նման լուրջ մեղադրանքների դեպքում նախ պիտի ստուգեն տեղեկությունները, հետո միայն դատողություններ անեն։
Իսկ Արամը դարձել է իմ ամենասիրելի փոքրիկ հարևանը։
Մի օր նրան հարցրի.
— Ինչո՞ւ որոշեցիր խոսել, երբ բոլորը լռում էին։
Նա ժպտաց։
— Որովհետև եթե մեկը ձեր ձայնով կարողացել է նման բան ասել, վաղը կարող է իմ մայրիկի ձայնով էլ ասել։
Ես երկար նայեցի նրան։
Երբեմն ամենակարևոր ճշմարտությունն ասում է ոչ թե ժողովի ամենաբարձր խոսողը, այլ այն մարդը, որը հրաժարվում է հավատալ միայն լսածին։
Իսկ ես երբեք չեմ մոռանա այն երեկոն, երբ տասնյոթ հարևան պահանջում էին, որ հեռանամ իմ սեփական տնից՝ հիմնվելով այնպիսի խոսքերի վրա, որոնք երբեք չէի արտասանել։
