Հարսս ծաղրեց ինձ բիկինի հագնելու և մի տղամարդու հետ լողավազան գնալու համար, որին նախկինում երբեք չէի տեսել… Բայց օրվա վերջում նա մի բան արեց, որից հետո հարսս զղջաց իր ասած բոլոր դաժան խոսքերի համար։
Ես վաթսունութ տարեկան եմ, և մինչև այդ օրը կարծում էի, թե արդեն լսել եմ բոլոր դաժան կատակները, որոնք մարդիկ կարող են անել ծերանալու մասին։
Սխալվում էի։
Այդ շաբաթ օրը որոշեցի գնալ լողալու մեր թաղամասի մասնավոր լողավազանում։ Սարսափելի շոգ էր, և տարիներ անց առաջին անգամ բիկինի հագա։
Քիչ էր մնում մտափոխվեի։
Կանգնել էի հայելու առաջ ու նայում էի կնճիռներիս, փորիս և այն մարմնին, որն իր մեջ երեխաներ էր կրել, վիրահատությունների միջով անցել ու գրեթե յոթ տասնամյակ ապրել։
Հետո ինքս ինձ մի շատ պարզ բան ասացի.
Ես գնում էի լողալու, ոչ թե գեղեցկության մրցույթի մասնակցելու։
Ուստի վերցրի սրբիչս ու դուրս եկա։
Երբ հասա այնտեղ, մուտքի մոտ մի տարեց տղամարդ տեսա։ Նախկինում նրան երբեք չէի տեսել։
Նա քաղաքավարի ժպտաց ինձ։
— Առաջի՞ն անգամ եք այստեղ։
Գլխով արեցի։
— Ես էլ,— ասաց նա։
Երկուսս էլ ծիծաղեցինք, և քանի որ այնտեղ ոչ մեկին չէինք ճանաչում, միասին քայլեցինք դեպի լողավազանը։
Հենց այդ ժամանակ հետևիցս ծանոթ ձայն լսեցի։
Հարսս էր՝ Մելիսան։
Նա երկու ընկերուհիների հետ նստած էր լողավազանի մոտ։
Ոտքից գլուխ չափեց ինձ հայացքով, հետո բարձր ծիծաղեց։
— Դու իրո՞ք ԱՅԴ ես հագել։
Ընկերուհիներն էլ ծիծաղեցին։
Զգացի, թե ինչպես դեմքս այրվեց։
Հետո Մելիսան նկատեց կողքիս կանգնած տղամարդուն։
— Իսկ սա ո՞վ է,— բարձրաձայն հարցրեց։— Չասես՝ հիմա էլ ինչ-որ անծանոթ տղամարդու հետ ես լողալու։
Փորձեցի ուշադրություն չդարձնել։
Բայց նա շարունակեց։
— Քո տարիքում չէի՞ր կարող մի փոքր ավելի… ուշադիր լինել արտաքինիդ նկատմամբ։
Մոտակայքում գտնվող մարդիկ շրջվեցին մեր կողմը։
Ուզում էի գետինը մտնել։
Կողքիս կանգնած տղամարդը ոչինչ չասաց։
Պարզապես մի քանի վայրկյան նայեց Մելիսային՝ կարծես ճանաչել էր նրան։
Հետո հանգիստ ասաց, որ վայելեմ լողը։
Հաջորդ մեկ ժամվա ընթացքում մենք զրուցում էինք, ծիծաղում ու լողում։
Նա բարի էր, խելացի և, որքան էլ տարօրինակ էր, շատ լավ էր ճանաչում այդ թաղամասը։
Բայց ես դեռ գաղափար չունեի, թե ով էր նա։
Այդ կեսօրին՝ ավելի ուշ, Մելիսան հանկարծ վազելով մոտեցավ մեզ։
Դեմքը լրիվ գունատ էր։
Տղամարդը ոտքի կանգնեց, ձեռքը տարավ պայուսակի մեջ ու այնտեղից մի բան հանեց, որի տեսքից Մելիսան քարացավ։
Հետո ուղիղ նայեց Մելիսային ու ինչ-որ բան ասաց։
Եվ հենց այդ պահին նրա դեմքից անհետացան բոլոր չարախինդ ժպիտները։ 😳
Նա ուղիղ նայեց Մելիսային ու արտասանեց վեց բառ.
— Ես այն տղամարդն եմ, որի հետ նա ամուսնանալու է։
Մի պահ ոչ ոք չշարժվեց։
Մելիսան բացեց բերանը, բայց ոչ մի ձայն դուրս չեկավ։
Ես էլ ապշած նայում էի նրան։
— Ի՞նչ,— շշնջացի։
Նա ժպտաց ինձ, թեև հիմա նրա աչքերում նյարդայնություն կար։
— Իմ անունը Հենրի է,— կամաց ասաց նա։— Եվ կարծում եմ՝ քեզ բացատրություն եմ պարտք։
Մելիսան վերջապես խոսելու ունակությունը վերագտավ։
— Դուք երկուսդ ամուսնանալո՞ւ եք։ ԴՈՒՔ ԱՅՍՕՐ ԵՔ ԾԱՆՈԹԱՑԵԼ։
Հենրին գլուխը տարուբերեց։
— Ոչ։ Մենք այսօր ենք ծանոթացել։
Հետո նորից ձեռքը տարավ պայուսակի մեջ։
Այս անգամ փոքրիկ թավշյա տուփ հանեց։
Սիրտս քիչ էր մնում կանգ առներ։
Լողավազանի շուրջ գտնվող մարդիկ սկսեցին շրջվել մեր կողմը։
— Հենրի…— շշնջացի։
Նա բռնեց ձեռքս։
— Գիտեմ՝ սա անհեթեթ է թվում,— ասաց նա։— Այնպես որ թույլ տուր ամեն ինչ բացատրել, մինչև բոլորը կորոշեն, որ խելքս թռցրել եմ։
Մելիսան ձեռքերը խաչեց կրծքին։
— Սա հետաքրքիր է լինելու։
Հենրին մի պահ նայեց նրան, հետո նորից հայացքը դարձրեց ինձ։
— Մի քանի ամիս առաջ կինս մահացավ։ Մենք քառասուներեք տարի ամուսնացած էինք։
Իմ ամբողջ լարվածությունն անմիջապես անհետացավ։
— Ցավում եմ,— ասացի։
Նա գլխով արեց։
— Շնորհակալ եմ։ Նրա մահից հետո ես դադարեցի ապրել։ Երեխաներս անընդհատ ասում էին, որ դուրս գամ տնից, մարդկանց հետ ծանոթանամ, ինչ-որ բանով զբաղվեմ՝ դատարկ տանը նստելու ու լուսանկարներին նայելու փոխարեն։
Նրա ձայնը մի փոքր դողաց։
— Եվ այսօր իմ առաջին փորձն էր։
Հանկարծ այն ուրախ տղամարդը, որի հետ ամբողջ ընթացքում լողացել էի, լրիվ ուրիշ թվաց։
Ոչ թույլ։
Պարզապես միայնակ։
Պարզապես մարդ։
Հենրին շարունակեց.
— Այսօր առավոտյան երեք անգամ քիչ էր մնում շրջվեի ու հեռանայի՝ մինչև այս լողավազան մտնելը։
Տխուր ժպտացի։
— Ես էլ։
— Գիտեմ։
Նա ծիծաղեց։
— Հենց դրա համար էլ խոսեցի քեզ հետ։ Դու ճիշտ այնպես էիր երևում, ինչպես ես էի ինձ զգում՝ սարսափած, բայց վճռական, որ դա ցույց չտաս։
Մեր շուրջը կանգնածներից մի քանիսը մեղմ ծիծաղեցին։
Ես էլ ծիծաղեցի։
Հետո Հենրին նայեց Մելիսային։
— Իսկ հետո տեսա, թե ինչպես ինչ-որ մեկը փորձում էր քեզ ամաչեցնել պարզապես նրա համար, որ դու ապրում ես քո կյանքով։
Մելիսայի դեմքը լարվեց։
— Ես պարզապես կատակում էի։
— Ո՛չ,— հանգիստ պատասխանեց Հենրին։— Դու նվաստացնում էիր նրան։
Նա դա բարձրաձայն չասաց։
Դրա կարիքն էլ չկար։
Մելիսան հայացքը մի կողմ տարավ։
Հենրին նորից նայեց ինձ։
— Երբ դու մտար այդ լողավազան՝ հագած հենց այն, ինչ ուզում էիր, չնայած նյարդայնանում էիր, մտածեցի, որ դու խիզախ կին ես։
Աչքերս արցունքով լցվեցին։
Երբեք ոչ ոք ինձ խիզախ չէր անվանել նման պարզ բանի համար։
— Հետո ամբողջ կեսօրն անցկացրիր՝ զրուցելով մի անծանոթի հետ, որն քո բարության կարիքն ուներ շատ ավելի, քան դու կարող էիր պատկերացնել։
Նա սեղմեց ձեռքս։
— Դու չհարցրեցիր՝ ինչ ունեմ։ Չհարցրեցիր՝ ինչ աշխատանքով եմ զբաղվում։ Քեզ չէին հետաքրքրում ո՛չ ժամացույցս, ո՛չ մեքենաս, ո՛չ տունս։
Մելիսան արագ նայեց Հենրիի թանկարժեք ժամացույցին։
Ես էլ առաջին անգամ նկատեցի այն։
Հենրին ժպտաց։
— Դու պարզապես հարցրեցիր՝ լիմոնադ ուզո՞ւմ եմ։
Արցունքներիս միջից ծիծաղեցի։
— Իսկ դու երկու բաժակ խմեցիր։
— Երեք։
Լողավազանի շուրջ գտնվող մարդիկ նորից ծիծաղեցին։
Հետո Հենրին բացեց թավշյա տուփը։
Ներսում գեղեցիկ ոսկե մատանի կար՝ փոքրիկ ադամանդով։
Շունչս պահեցի։
Մելիսան մի քայլ առաջ եկավ։
— Սա խելագարություն է։
Հենրին ձեռքը բարձրացրեց։
— Ես նրան այսօր ամուսնության առաջարկ չեմ անում։
Թարթեցի աչքերս։
Նա ժպտաց։
— Շատ ավելի խելամիտ բան եմ խնդրում։
Ամբողջությամբ շրջվեց դեպի ինձ։
— Թույլ կտա՞ս այսօր երեկոյան քեզ ընթրիքի հրավիրել։
Սկսեցի ծիծաղել։
— Հենրի՛։
Նա լայն ժպտաց։
— Իսկ եթե ընթրիքը լավ անցնի, վաղն առավոտյան միասին նախաճաշենք։
Գլուխս տարուբերեցի՝ այնքան լայն ժպտալով, որ այտերս արդեն ցավում էին։
— Իսկ եթե նախաճաշն էլ լավ անցնի՞։
— Ճաշ։
Բոլորը ծիծաղեցին։
Հետո Հենրին լրջացավ։
— Իսկ եթե շատ ընթրիքներ, նախաճաշեր ու ճաշեր լավ անցնեն…
Նա նայեց մատանուն։
— Սա մորս մատանին էր։ Հանգուցյալ կինս գիտեր, թե այն որքան կարևոր է ինձ համար, և մինչև հիվանդանալը մի անգամ ինձ մի բան ասաց։
Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Նա ասաց. «Եթե կյանքը երբևէ քեզ մեկ ուրիշ մարդու տա, որի շնորհիվ նորից ապրել ցանկանաս, ժամանակդ մի վատնիր՝ անհանգստանալով, թե մարդիկ ինչ կմտածեն»։
Ձեռքս տարա բերանիս։
Հենրին դժվարությամբ կուլ տվեց։
— Ես այսօր քեզ ամուսնության առաջարկ չեմ անում։
Հետո ուղիղ նայեց Մելիսային։
— Բայց եթե այս կինը թույլ տա, որ մնամ իր կյանքում, հույս ունեմ՝ մի օր կարժանանամ նրան այդ հարցը տալու իրավունքին։
Ամբողջ լողավազանի շուրջ կատարյալ լռություն տիրեց։
Մելիսան այնպիսի տեսք ուներ, կարծես ուզում էր, որ ոտքերի տակի բետոնը բացվեր ու իրեն կուլ տար։
Եվ հանկարծ մի բան հասկացա։
Հենրին նրան չէր ամաչեցրել։
Չէր վիրավորել։
Նա պարզապես ինձ վերաբերվել էր այն արժանապատվությամբ, որը Մելիսան փորձել էր խլել ինձանից։
Եվ դա նրան ավելի շատ ցավեցրեց, քան ցանկացած դաժան պատասխան։
Սեղմեցի Հենրիի ձեռքը։
— Ընթրիքը վատ չի հնչում։
Մեր շուրջը մարդիկ սկսեցին ծափահարել։
Հենրին չափազանցված խոնարհում արեց։
— Գիտեի, որ բիկինին հաջողություն է բերելու։
Ես ծիծաղեցի այնպես բարձր, ինչպես տարիներ շարունակ չէի ծիծաղել։
Մելիսան՝ ոչ։
Նա լուռ հավաքեց իրերն ու հեռացավ։
Բայց դրանով ամեն ինչ չավարտվեց։
Հաջորդ վեց ամիսների ընթացքում ես ու Հենրին գրեթե անբաժան դարձանք։
Նա ինձ պարելու էր տանում։
Ես նրան սովորեցրի պատրաստել մորս խնձորով կարկանդակը։
Մենք վիճում էինք ֆիլմերի մասին, մրցում խաչբառեր լուծելիս և ժամանակ առ ժամանակ վերադառնում հենց նույն լողավազանը։
Եվ այո՛, ես բիկինի էի հագնում։
Ամեն անգամ։
Մելիսան խուսափում էր խոսել այն օրվա մասին։
Մինչև մի կիրակի կեսօր։
Նա մենակ եկավ իմ տուն։
— Ես քեզ ներողություն եմ պարտք,— ասաց։
Միանգամից չպատասխանեցի։
Նա անհարմար էր զգում իրեն։
— Ես դաժան էի։
— Այո՛։
— Կարծում էի՝ զվարճալի եմ։
— Զվարճալի չէիր։
Նա գլխով արեց։
— Գիտեմ։
Հետո ձայնը մեղմացավ։
— Կարծում եմ՝ գուցե նախանձում էի քեզ։
Դա զարմացրեց ինձ։
— Նախանձո՞ւմ էիր։
— Դու երջանիկ էիր թվում։
Նա հայացքն իջեցրեց։
— Ու ես հասկացա, որ շատ վաղուց ինքս ինձ այդպես չեմ զգացել։
Առաջին անգամ նրան տեսա ոչ թե որպես այն կնոջը, որը ծաղրել էր ինձ, այլ որպես մեկին, ով պայքարում էր սեփական դժբախտության դեմ։
Ես չարդարացրի նրա արածը։
Բայց ներեցի։
Երեք ամիս անց Հենրին մեր ընտանիքներին հրավիրեց ընթրիքի։
Աղանդերի կեսին նա հանկարծ ոտքի կանգնեց։
Սիրտս սկսեց ուժգին բաբախել, որովհետև ճանաչում էի այդ հայացքը։
Նա շրջանցեց սեղանը, ծնկի իջավ ու հանեց նույն թավշյա տուփը։
Մելիսան զարմացած բացականչեց։
Հենրին ներքևից նայեց ինձ։
— Ինը ամիս առաջ լողավազանում հանդիպեցի մի կնոջ, որն ինձ հիշեցրեց, որ կյանքը դեռ չի ավարտվել։
Աչքերս արցունքով լցվեցին։
— Նա ինձ ստիպեց ծիծաղել այն ժամանակ, երբ կարծում էի, թե արդեն մոռացել եմ՝ ինչպես են ծիծաղում։ Նրա շնորհիվ սովորական առավոտները նորից կարևոր դարձան։
Նա բացեց տուփը։
— Այս անգամ իսկապես հարցնում եմ։
Բոլորը լռեցին։
Հենրին ժպտաց։
— Կամուսնանա՞ս ինձ հետ։
Ես նույնիսկ մի պահ չտատանվեցի։
— Այո՛։
Մելիսան առաջինը ոտքի կանգնեց ու սկսեց ծափահարել։
Հետո շրջանցեց սեղանն ու գրկեց ինձ։
Երբ մի փոքր հեռացավ, շշնջաց.
— Ուրախ եմ, որ այն օրը բիկինի էիր հագել։
Բարձր ծիծաղեցի։
Հենրին լսեց։
— Ես էլ։
Եվ այսպես կյանքիս ամենաամոթալի կեսօրներից մեկը դարձավ երբևէ ապրածս ամենաերջանիկ շրջաններից մեկի սկիզբը։
Որովհետև տարիքն ինձ անտեսանելի չէր դարձնում։
Կնճիռները չէին նշանակում, որ ես արժանի չեմ սիրված լինելու։
Եվ երբեմն հենց այն պահին, երբ ինչ-որ մեկը ամբողջ ուժով փորձում է ստիպել քեզ ամաչել ինքդ քեզանից, կյանքը հիշեցնում է, որ դու դեռ աշխարհում բոլոր պատճառներն ունես գլուխդ բարձր պահելու համար։
