Խանութ էի մտել երեխես գիրկս առևտուրս արեցի, պարզվեց գումարս չի հերիքում. սկսեցի ապրանքներից հանել. մեկ էլ հերթում կանգնած մի պապիկ նենց բան արեց, որ մինչև հիմա տեղս չեմ գտնում. եկել տուն լացում էի.
Մի քանի օր առաջ տանը մենակ էի երեխու հետ: Գնացի խանութ առևտուր անելու: Երեխաս էլ գրկի երեխա ա չէի կարող մենակ թողնել, գրկեցի գնացի: Իր համար մի քանի բան պիտի գնեի ու տան համար, ոչ մի բան չունեինք: Առևտուրը արեցի եկա դրամարկղի մոտ: Երեխեն գիրկս սպասում էի հերթի մեջ: Վերջապես իմ հերթն եկավ: ես էլ վստահ էի, որ գումարը կբավականացնի:
Բայց պարզվումա ամեն բան նորից թանկացել էր ու մոտիս գումարը չհերիքեց, քարտիս մեջ ունեի մայրական խնամքի գումարից, բայց թարսի նման քարտս մոտս չէր: Մի խոսքով 2000 դրամ պակասում էր: Ես էլ որպեսզի անհարմար պահ չլիներ, ասեցի, որ գումարս չի բավականացնում, հանենք մի քանի բան ապրանքներից: Սկսեցի հանել, մեկ էլ մի պապիկ, որ իմ ետևում էր սպասում ասեց՝ մի րոպե, մի րոպե աղջիկ ջան:
Թվում էր պապիկը ուզում է վճարել իմ փոխարեն, բայց նա այնպիսի բան առաջարկեց , որ փոխեց իմ ամբողճ պատկերացյումը մարդկային հարաբերությունների մասին.
Պապիկն ասաց․
— Մի րոպե, աղջիկ ջան, մի բան եմ ասում։
Էս ասելով՝ հանեց դրամապանակը, մի քիչ փնտրեց, ձեռքով փողերը շուռ տվեց, հանեց երկու հազար դրամ ու տվեց վաճառողին։
— Էս աղջկա տեղը ես կտամ, — ասաց հանգիստ, բայց վստահ։
Ես մի պահ շփոթվեցի․
— Չէ, պապ ջան, պետք չի, ես կհանեմ մի բան, չեմ ուզում ձեզ անհանգստացնել։
Պապիկը ժպտաց․
— Էս աշխարհում էլի մարդ պետք ա մնա, աղջիկ ջան։ Գումարը չվերադարձնես ինձ, լավ ա՞։ Բայց մի բան խոստացի։
Ես զարմացած նայեցի նրան․
— Ինչ խոստանամ՞։
Նա ասաց՝
— Եթե մի օր տեսնես մեկին, որ նույն վիճակում ա՝ գումարը չի հերիքում, երեխեն գրկին ա, կամ նեղված ա, հենց նրան տուր էս նույն երկու հազար դրամը։ Ինձ էլ էր ժամանակին էսպես օգնել մի մարդ՝ նույն բառերով։ Ասաց՝ “ես քեզ եմ տալիս, բայց պարտավոր չես ինձ վերադարձնել, տուր մեկ ուրիշին, ում դա հենց էդ պահին պետք ա լինի”։ Հիմա հերթը քոնն ա։
Ես բառ չունեի։ Միայն աչքերիս մեջ ջուր էր հավաքվել։ Մի կերպ կարողացա ասել՝
— Շնորհակալություն ձեզ, պապ ջան, Աստված ձեզ օրհնի։
Պապիկը ժպտաց, ձեռքը թեթև թափ տվեց․
— Հա լավ, գնա, աղջիկ ջան, երեխեդ չսառչի։ Դու էլ լավ մարդ մնա։
Տուն եկա, երեխուս դրեցի քնելու ու սկսեցի լաց լինել։ Ոչ թե փողի, այլ էդ անսպասելի մարդու ջերմության համար։ Մտածում էի՝ ոնց ա լինում, որ մի պարզ արարք մարդուն վերադառնում ա հավատը մարդկանց հանդեպ։
Այդ օրվանից, երբ խանութում կամ հերթում տեսնում եմ, որ ինչ–որ մեկին մի քիչ չի հերիքում, ես էլ եմ աննկատ մոտենում ու ասում՝
— Թող մնա, ես կտամ։ Մի ժամանակ էլ ինձ են այդպես օգնել։
Եվ ամեն անգամ հիշում եմ էդ պապիկի խոսքերը․
«Փողը չի կարևոր, աղջիկ ջան, էդ պահի մարդ լինելն ա կարևոր»։ ❤️
