Երեսուն ուղևորով լեռնային ճանապարհով տուն էինք վերադառնում, երբ վարորդը հանկարծ կանգնեցրեց ավտոբուսն ու գոռաց. «Բոլորդ իջե՛ք։ Հեռացե՛ք ճանապարհից»։ Ոչ մի անսարքություն չկար, և ուղևորները կատաղել էին։ Մի տղամարդ նույնիսկ սպառնաց նրա դեմ բողոք գրել։ Բայց վարորդը չէր լսում, միայն ստիպում էր մեզ արագ հեռանալ։ Երբ վերջիններս արդեն անվտանգ հեռավորության վրա էինք, լանջից հսկայական քանակությամբ ցեխ ու քարեր թափվեցին հենց կանգնած ավտոբուսի վրա։ Բոլորս վազեցինք դեպի վարորդը՝ շնորհակալություն հայտնելու։ Սակայն նա սարսափած հաշվում էր մարդկանց ու կրկնում. «Մի՛ մոտեցեք։ Մեկը պակաս է։ Ես նրան ավտոբուսից իջնելիս չեմ տեսել»…
Այդ օրը Վանաձորից տուն էինք վերադառնում։
Ավտոբուսի վարորդը մոտ հիսունհինգ տարեկան տղամարդ էր՝ Կարեն անունով։
Ճանապարհի մեծ մասն անցել էինք առանց խնդիրների։
Բայց լեռնային հատվածում անձրևը ուժեղացավ։
Կարենը կտրուկ դանդաղեցրեց արագությունը։
Մի քանի անգամ նայեց ճանապարհի վերևի լանջին։
Հետո հանկարծ կանգնեցրեց մեքենան։
— Բոլորդ իջե՛ք։
Մի տղամարդ բարկացավ։
— Ի՞նչ է պատահել։ Մեքենան փչացե՞լ է։
— Հիմա բացատրելու ժամանակ չկա։ Հեռացե՛ք այստեղից։
Մենք դժգոհելով դուրս եկանք։
Կարենը մեզ տարավ ճանապարհի շրջադարձից այն կողմ՝ լանջից հեռու, ավելի ապահով հատված։
Մի կին անընդհատ կրկնում էր.
— Իմ պայուսակը ներսում մնաց։
Վարորդը չէր թողնում վերադառնալ։
— Իրերը հետո։ Հիմա ոչ ոք չի մոտենալու։
Քիչ անց սարսափելի դղրդյուն լսվեց։
Լանջից քարեր ու հող թափվեցին։
Ավտոբուսի առջևի մասը գրեթե ծածկվեց ցեխով։
Մարդիկ սկսեցին գոռալ։
Մի քանի հոգի լաց էին լինում։
Վարորդն արագ հաշվեց մեզ։
Մեկ, երկու, երեք…
Հետո նորից սկսեց։
— Քսանինը։
Նրա դեմքը փոխվեց։
— Երեսուն ուղևոր ունեի։ Ո՞վ չի իջել։
Այդ պահին մի երիտասարդ կին հանկարծ գոռաց.
— Ամուսի՛նս։ Նա վերադարձել էր ավտոբուս՝ պայուսակը վերցնելու…
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Կինը՝ Լիլիթը, վազեց դեպի ճանապարհը։
Կարենը բռնեց նրա ձեռքից։
— Կանգնի՛ր։ Հողը դեռ շարժվում է։
— Ամուսինս ներսում է։ Թողե՛ք գնամ։
Նա հեկեկում էր։
Վարորդը անմիջապես զանգեց փրկարար ծառայություն ու բացատրեց, թե ճանապարհի որ հատվածում են գտնվում։
Հետո բոլորիս խնդրեց հեռանալ լանջից։
— Եթե նորից փլվի, երկրորդ դժբախտությունը կունենանք։
Մենք կանգնած էինք անձրևի տակ։
Ոչ ոք այլևս չէր բողոքում ուշանալուց։
Լիլիթը պատմեց, որ ամուսինը՝ Դավիթը, ավտոբուս էր վերադարձել իր ուսապարկի համար։
Ներսում կնոջ դեղերն էին։
— Ես իրեն ասացի՝ թող մնա,— լաց էր լինում Լիլիթը։— Բայց ասաց՝ երկու վայրկյանում կվերցնի։
Այդ պահին ավտոբուսի հետևից թույլ հարվածի ձայն եկավ։
Հետո՝ երկրորդը։
Կարենը լարվեց։
— Լսեցի՞ք։
Մեկը գոռաց.
— Ներսում մարդ կա։
Բայց մոտենալ հնարավոր չէր։
Ճանապարհի վրա նոր քարեր էին գլորվում։
Փրկարարները հասան ու գնահատեցին լանջի վիճակը։
Ավտոբուսի առջևը վնասված էր, բայց հետևի հատվածը ամբողջովին չէր ծածկվել։
Երբ մասնագետները մոտեցան անվտանգ կողմից, ներսից ձայն լսեցին։
Դավիթը կենդանի էր։
Նա հասցրել էր նստարանների արանքում կռանալ, երբ առաջին քարերը հարվածել էին ավտոբուսին։
Ոտքը վնասվել էր, և ինքնուրույն դուրս գալ չէր կարողանում։
Փրկարարները նրան դուրս բերեցին հետևի դռնից։
Երբ Լիլիթը տեսավ ամուսնուն, լաց լինելով վազեց նրա մոտ։
Բժիշկները զննեցին Դավիթին ու տեղափոխեցին հիվանդանոց։
Մի քանի րոպե անց Կարենը նստեց ճանապարհի եզրին։
Նրա ձեռքերը դողում էին։
Մոտեցա։
— Դուք մեզ փրկեցիք։
Նա գլխով արեց։
— Բայց քիչ մնաց մի մարդու կորցնեի։
— Ինչպե՞ս հասկացաք, որ լանջը փլվելու է։
Նա ցույց տվեց վերևի հողաշերտը։
— Տեսա, որ թաց հողի վրայով մանր քարեր են գլորվում։ Հետո ճանապարհի եզրին նոր ճաք նկատեցի։ Տարիներ շարունակ այստեղ մեքենա եմ վարում։ Գիտեի՝ սպասել չի կարելի։
Մեր կողքին կանգնած տղամարդը, որը սպառնացել էր վարորդից բողոքել, մոտեցավ։
— Կարե՛ն ջան, ներող կլինես։ Ես առաջինը քեզ վրա գոռացի։
Վարորդը հոգնած ժպտաց։
— Կարևորը՝ բոլորդ ողջ եք։
Տղամարդը գրկեց նրան։
Հետո մյուսներն էլ մոտեցան։
Ավտոբուսը ծանր վնասվել էր։
Հաջորդ օրը բոլորս առանձին բացատրություններ տվեցինք, թե ինչ էր պատահել։
Ուղևորներից մեկը հասցրել էր հեռախոսով նկարել լանջից թափվող առաջին քարերը։
Տեսագրությունն օգնեց հստակեցնել դեպքերի հաջորդականությունը։
Դավիթը հիվանդանոցից դուրս գրվեց մի քանի օր անց։
Նրա ոտքը կոտրված չէր, բայց ապաքինվելու համար ժամանակ էր պետք։
Մի շաբաթ հետո Լիլիթն ինձ զանգեց։
— Կարենի հեռախոսահամարը գտել ենք։ Ուզում ենք տեսնել նրան։
Հաջորդ կիրակի մի քանի ուղևորներով գնացինք ավտոբուսների կայանատեղի։
Կարենը զարմացավ, երբ մեզ տեսավ։
Դավիթն էլ էր եկել՝ ձեռնափայտով։
Նա մոտեցավ վարորդին։
— Դուք ինձ չթողեցիք ճանապարհին։
Կարենը պատասխանեց.
— Դու ինքդ քեզ վտանգի մեջ ես դրել, տղա՛ս։ Հաջորդ անգամ ոչ մի պայուսակի համար չվերադառնաս։
Դավիթը գլխով արեց։
Հետո մեկնեց ձեռքը։
— Խոստանում եմ։
Մի ամիս անց Կարենը նորից աշխատանքի վերադարձավ։
Այդ առավոտ, երբ նստեցինք նրա նոր ավտոբուսը, առաջին շարքում նստած տարեց մի կին հարցրեց.
— Վարո՛րդ ջան, այսօր լեռնային ճանապարհով ե՞նք գնալու։
Կարենը ժպտաց։
— Այո։ Բայց եթե ասեմ՝ իջեք, առանց վիճելու կիջնե՞ք։
Ավտոբուսի մեջ միանգամից ծիծաղ բարձրացավ։
Կինն ասաց.
— Քո ասածը կանենք, տղա՛ս։
Կարենը փակեց դռները։
Մեքենան շարժվեց։
Իսկ ես այդ օրը առաջին անգամ նկատեցի, թե որքան հանգիստ էին բոլորը նստել՝ վստահելով մարդուն, որին ընդամենը մեկ ամիս առաջ նույն ճանապարհին մեղադրում էին առանց պատճառի կանգնելու համար։
