Ես որդեգրեցի երկվորյակ աղջիկների, որոնց լողափում՝ երեխայի տակդիրը փոխելու սենյակում, սրբիչներով փաթաթված էի գտել։Նրանց 18-ամյակի օրը նրանք ինձ տվեցին հենց այդ նույն սրբիչներն ու ցածրաձայն ասացին.
— Հայրի՛կ… խնդրում ենք, մի՛ ատիր մեզ այն բանի համար, ինչ հիմա կտեսնես։ Մենք քեզանից մի բան ենք թաքցրել։
Տասնութ տարի առաջ կյանքս ընդմիշտ փոխվեց։
Այդ ժամանակ ապրում էի ամենածանր ցավը, որը կարող է բաժին հասնել մարդուն։
Ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ կորցրել էի Ռեբեկային՝ այն կնոջը, որին ամբողջ սրտով սիրում էի։
Նա հղիության 36-րդ շաբաթում էր, երբ ողբերգականորեն մահացավ, և նրա հետ այս աշխարհից հեռացավ նաև մեր դեռ չծնված երեխան։
Մինչև հիմա հիշում եմ այն բաց դեղին սենյակը, որը պատրաստել էինք մեր փոքրիկի համար։
Ամեն ինչ պատրաստ էր։
Փոքրիկ մահճակալը։
Հագուստը։
Խաղալիքները։
Եվ ապագայի մասին անթիվ երազանքները։
Բայց այդ ապագան այդպես էլ չեկավ։
Ռեբեկայի մահից հետո նույնիսկ այդ սենյակ մտնելն էր դժվար ինձ համար։
Նայում էի դատարկ մանկական մահճակալին ու ինքս ինձ հարցնում՝ ինչպե՞ս պիտի շարունակեմ ապրել։
Լավագույն ընկերս միակ մարդն էր, որը թույլ չտվեց, որ ամբողջությամբ կորչեմ։
Մի օր նա ասաց.
— Եթե ևս մեկ օր քեզ այստեղ թողնեմ, այս ցավի հետ միասին ինքդ քեզ էլ կթաղես։
Նա գրեթե ուժով դուրս բերեց ինձ տնից ու մի քանի նահանգ այն կողմ՝ խաղաղ լողափ տարավ։
Ուզում էր, որ գոնե մի փոքր շունչ քաշեմ ու թեկուզ կարճ ժամանակով մոռանամ այն ցավը, որն ամեն օր խեղդում էր ինձ։
Չգիտեի, որ հենց այնտեղ էր փոխվելու ճակատագիրս։
Մենակ քայլում էի լողափով, երբ երեխայի տակդիրը փոխելու սենյակից թույլ ձայն լսեցի։
Երեխա էր լացում։
Սկզբում մտածեցի՝ ծնողները մոտակայքում են և շուտով կգան։
Բայց մի քանի վայրկյան անց երկրորդ երեխայի լացն էլ լսեցի։
Երկու փոքրիկ ձայն։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։
Մոտեցա սենյակին, մի կողմ քաշեցի վարագույրն ու տեղում քարացա։
Ներսում փոքրիկ զամբյուղ կար, որի մեջ երկու նորածին աղջիկ էին պառկած։
Երկվորյակներ։
Կողք կողքի էին պառկած, կարծես փորձում էին միմյանց պաշտպանել այս անծանոթ աշխարհից։
Աղջիկներից մեկը փաթաթված էր սպիտակ լողափնյա սրբիչով, մյուսը՝ փափուկ վարդագույնով։
Երկու սրբիչների եզրերին էլ փոքրիկ կապույտ առագաստանավեր էին ասեղնագործված։
Դա նրանց հետ մնացած միակ հետքն էր։
Շուրջը ոչ ոք չկար։
Ո՛չ մայրը։
Ո՛չ հայրը։
Ո՛չ մանկական իրերով պայուսակ։
Ո՛չ նամակ։
Ոչ մի բացատրություն, թե ովքեր էին նրանք կամ ինչու էին նրանց մենակ թողել։
Ոստիկանությունն անմիջապես սկսեց նրանց կենսաբանական մոր որոնումները։
Ստուգում էին բոլոր հնարավոր տարբերակները, հարցուփորձ անում մարդկանց և փորձում պարզել, թե ով էր լողափում թողել այդ երկու փոքրիկ աղջիկներին։
Բայց ոչ ոք չեկավ նրանց փնտրելու։
Չգտնվեց մեկը, ով նրանց տուն կտաներ։
Մնացել էին միայն երկու փոքրիկ էակներ, որոնց սեր ու հոգատարություն էր անհրաժեշտ։
Եվ հենց այդ պահին զգացի մի բան, որը Ռեբեկային կորցնելուց հետո այլևս չէի զգացել։
Շատ շաբաթների ընթացքում առաջին անգամ առավոտյան անկողնուց վեր կենալու պատճառ ունեի։
Սկզբում պարզապես գնում էի նրանց տեսնելու։
Հետո սկսեցի օգնել նրանց խնամել։
Օրերն անցնում էին, և ես հասկանում էի, որ այդ երկու փոքրիկ աղջիկներն ինձ համար գնալով ավելի կարևոր են դառնում։
Մի օր հասկացա՝ նրանք պատահաբար չէին հայտնվել իմ կյանքում։
Գուցե ես էի նրանց գտել այդ լողափում, բայց հոգուս խորքում զգում էի, որ նրանք էլ ինձ էին գտել։
Որոշեցի որդեգրել նրանց։
Դա հեշտ որոշում չէր։
Ես միայնակ հայր էի, որը դեռ փորձում էր ուշքի գալ իր կյանքի ամենամեծ կորստից։
Բայց նրանց մի բան խոստացա։
Նրանք երբեք իրենց լքված չէին զգալու։
Ես նրանց տուն տվեցի։
Ընտանիք։
Եվ ամբողջ սերը, որն ունեի։
Անցավ տասնութ տարի։
Տեսա նրանց առաջին քայլերը։
Լսեցի առաջին բառերը։
Տեսա, թե ինչպես գնացին դպրոց։
Ինչպես ծիծաղեցին։
Լաց եղան։
Եվ ինչպես մեծացան ու դարձան հրաշալի երիտասարդ կանայք։
Կապույտ առագաստանավերով այդ երկու սրբիչները միշտ պահել էի։
Ինձ համար դրանք այն օրվա խորհրդանիշն էին, երբ կյանքս փոխվեց։
Նրանց 18-ամյակի օրը աղջիկները փոքրիկ տուփ տվեցին ինձ։
Երբ բացեցի, ներսում հենց այդ երկու սրբիչները տեսա։
Զարմացած նայեցի նրանց։
Աղջիկները բռնեցին ձեռքերս, իսկ նրանց աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Հայրի՛կ…— ցածրաձայն ասաց նրանցից մեկը։— Խնդրում ենք, մի՛ ատիր մեզ այն բանի համար, ինչ հիմա կտեսնես։ Մենք քեզանից մի բան ենք թաքցրել։
Այդ պահին հասկացա, որ նույնիսկ տասնութ տարի անց դեռ գաղտնիք կար այն օրվա մասին, երբ նրանց գտել էի լողափում։
Գաղտնիք, որը նրանք պահել էին մինչև չափահաս դառնալը։
Բայց ոչ ոք այդպես էլ չհայտնվեց։
Օրերն անցնում էին, իսկ ես նորից ու նորից գնում էի այդ երկու փոքրիկ աղջիկների մոտ, որոնք ոչ ոք չունեին։
Ամեն օր այցելում էի նրանց մանկատանը։
Հագուստ ու խաղալիքներ էի տանում և ամբողջ ազատ ժամանակս նրանց հետ անցկացնում։
Նայում էի, թե ինչպես էին նորից սովորում ժպտալ։
Ինչպես էին սկսում վստահել մարդկանց։
Ինչպես էին կամաց-կամաց դադարում լաց լինել, երբ ինչ-որ մեկը նրանց գրկում էր։
Սակայն սրտումս դեռ մեծ ցավ կար Ռեբեկային կորցնելու պատճառով։
Նրա հեռանալուց հետո այնպիսի դատարկություն էր մնացել, որը կարծես ոչնչով հնարավոր չէր լրացնել։
Ամեն օրը հիշեցնում էր այն ամենը, ինչ կորցրել էի, և ինձ թվում էր՝ այլևս երբեք չեմ կարող իսկական երջանկություն զգալ։
Մի օր սոցիալական աշխատողը նստեց կողքիս ու նայեց աղջիկներին, որոնք սենյակի անկյունում խաղում էին։
Մի քանի րոպե լռելուց հետո նա մի հարց տվեց, որին բոլորովին չէի սպասում։
— Երբևէ մտածե՞լ ես որդեգրման մասին։
Նրա խոսքերը կարծես օդում կախվեցին։
Նայեցի աղջիկների փոքրիկ դեմքերին։
Նրանց անմեղ աչքերին։
Այն փոքրիկ ձեռքերին, որոնք ամեն անգամ դեպի ինձ էին ձգվում, երբ այցելության էի գալիս։
Եվ հենց այդ պահին, Ռեբեկայի մահից հետո առաջին անգամ, զգացի մի բան, որն ավելի ուժեղ էր, քան ցավը։
Զգացի, որ ինչ-որ մեկին նորից պետք եմ։
Այդ որոշումը հապճեպ չընդունեցի։
Գիտեի, որ որդեգրումը հսկայական պատասխանատվություն էր նշանակում։
Գիտեի, որ առջևում դժվարություններով, զոհողություններով ու բազմաթիվ փորձություններով լի տարիներ էին սպասվում։
Բայց նաև մի բան հաստատ գիտեի։
Այս երկու փոքրիկ աղջիկներին պետք էր մեկը, ով նրանց անվերապահորեն կսիրեր։
Նրանց անուններ տվեցի՝ Քլոի և Սեյդի։
Այդ օրվանից կյանքս ամբողջությամբ փոխվեց։
Երկու տեղ էի աշխատում, որպեսզի նրանց տամ այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր։
Հրաժարվեցի հանգստից։
Սեփական ցանկություններս մի կողմ դրեցի։
Յուրաքանչյուր որոշում ընդունում էի՝ առաջին հերթին նրանց մասին մտածելով։
Սովորեցի մազերը հյուսել ու փոքրիկ սանրվածքներ անել, թեև սկզբում իմ փորձերը հաճախ բավական ծիծաղելի արդյունք էին տալիս։
Անքուն գիշերներ անցկացրի նրանց կողքին, երբ ջերմություն ունեին։
Օգնում էի դպրոցական նախագծերի հարցում, որոնք հաճախ մինչև ուշ գիշեր էին տևում։
Մխիթարում էի նրանց, երբ առաջին անգամ սիրուց սիրտները կոտրվեցին։
Եվ փորձում էի հասկանալ նրանց բարդ զգացմունքները դեռահասության տարիներին։
Եղան երջանիկ օրեր։
Եղան նաև շատ ծանր պահեր։
Վիճում էինք։
Դռներ էին շրխկում։
Եղել են պահեր, երբ ինքս ինձ հարցրել եմ՝ արդյո՞ք ամեն ինչ ճիշտ եմ անում։
Բայց ամեն օր մի բան հաստատ գիտեի։
Նրանք իմ ընտանիքն էին։
Քլոին ու Սեյդին դարձան իմ ամբողջ աշխարհը։
Տարիներն անցան ավելի արագ, քան երբևէ կարող էի պատկերացնել։
Այն փոքրիկ աղջիկները, որոնց ժամանակին քնելուց առաջ կրծքիս էի սեղմում, մեծացան ու դարձան ուժեղ ու գեղեցիկ երիտասարդ կանայք։
Եվ եկավ նրանց տասնութերորդ տարեդարձը։
Այդ օրը հանգիստ նշեցինք ընտանեկան ընթրիքով։
Ծիծաղում էինք։
Հիշում հին պատմությունները։
Լուսանկարներ դիտում։
Կարծում էի՝ սա պարզապես ևս մեկ առանձնահատուկ երեկո է լինելու, որը միասին ենք անցկացնելու։
Չգիտեի, որ մի քանի րոպե անց կյանքս ընդմիշտ փոխվելու էր։
Ընթրիքից հետո աղջիկները միասին բարձրացան վերև։
Մտածեցի՝ հավանաբար անակնկալ են պատրաստում կամ պարզապես ուզում են իրար հետ խոսել։
Մի քանի րոպե անց վերադարձան։
Ձեռքներին երկու հին ու մաշված սրբիչ ունեին։
Մեկը՝ սպիտակ։
Մյուսը՝ վարդագույն։
Հենց այն սրբիչները, որոնց մեջ փաթաթված էին այն օրը, երբ առաջին անգամ գտա նրանց։
Զգուշորեն դրեցին դրանք խոհանոցի սեղանին։
Շփոթված նայեցի։
Չէի հասկանում՝ ինչու էին այսքան տարի անց կրկին վերադարձել այդ իրերին։
Քլոին նստեց դիմացս ու բռնեց ձեռքս։
— Հայրի՛կ…— ցածրաձայն ասաց նա։
Ձայնը դողում էր։
— Խնդրում ենք, մի՛ ատիր մեզ այն բանի համար, ինչ հիմա կտեսնես։
Տարօրինակ վախ պատեց ինձ։
Սեյդիի աչքերն արդեն լցվել էին արցունքներով։
— Մենք քեզանից մի բան էինք թաքցնում,— շշնջաց նա։— Բայց հիմա գիտենք ճշմարտությունը։ Պետք է քեզ պատմենք։
Սիրտս արագ սկսեց բաբախել։
Չէի հասկանում՝ ի՞նչ կարող էր լինել այնքան կարևոր, որ դրա մասին պատմել որոշել էին միայն տասնութ տարեկանում։
Դողացող ձեռքերով վերցրի սպիտակ սրբիչն ու սկսեցի բացել։
Կտորը հին էր ու փափուկ։
Երբ մատներով անցա կարի վրայով, ինչ-որ տարօրինակ բան զգացի։
Ներսում փոքրիկ թաքնված բացվածք կար։
Հանկարծ ներսից ինչ-որ բան դուրս սահեց ու ուղիղ սեղանին ընկավ։
Քարացա։
Նայում էի այն առարկային, որը բոլոր այդ տարիների ընթացքում թաքնված էր եղել։
Միշտ նրանց կողքին։
Բայց ինձ համար՝ բոլորովին անհայտ։
Մի ակնթարթում զգացի, թե ինչպես դեմքիցս ամբողջ գույնը გაქრა։
Որովհետև այն, ինչ այնտեղ գտա, մի բան էր, რომლის წარმოდგენასაც երբեք ვერ შეძლებდი։
