Արձակուրդից հետո վերադարձա իմ բնակարան, իսկ դուռը բացեց անծանոթ տղամարդը։
Բանալին սովորականի պես հեշտությամբ մտավ փականի մեջ։ Ելենան վստահ էր, որ հաջորդ վայրկյանին երկու անգամ կպտտեցնի այն, ներս կմտնի ու կրկին կզգա սեփական տան ծանոթ հոտը՝ մի փոքր փակ օդը, բաժակի մեջ գիշերվանից մնացած թեյի հոտը, լվացող միջոցների բույրը, որոնք միշտ նույն խանութից էր գնում։
Բայց այս անգամ չհասցրեց։
Բանալին նույնիսկ չպտտեցրեց, որովհետև դուռը հանկարծ ներսից բացվեց։
Շեմքին կանգնած էր մի տղամարդ, որին երբեք չէր տեսել։
Նա մուգ կապույտ սպորտային տաբատ էր հագել և Ելենայի խալաթը՝ մոխրագույն, փափուկ, այն նույնը, որը միշտ կախված էր լոգարանում և թևքերի ծայրերին արդեն փոքր-ինչ մաշվել էր։
Տղամարդու մազերը թաց էին, կարծես հենց նոր էր դուրս եկել ցնցուղից կամ երկար քնից հետո լվացել էր դեմքը։
Նա Ելենային նայում էր առանց որևէ զարմանքի՝ ավելի շուտ հանգիստ հետաքրքրությամբ, կարծես նրա հայտնվելը պարզապես փոքրիկ անհարմարություն էր, այլ ոչ թե մի բան, որը պետք է ամբողջ աշխարհը տակնուվրա աներ։
Նրա հետևում Ելենան տեսավ միջանցքը։
Գորգի վրա անծանոթ տղամարդու կոշիկներն էին թափված՝ ծանր, կոպիտ, բոլորովին անհամապատասխան իր կյանքին։
Կողքին փոքրիկ մանկական կոշիկներ կային՝ ռետինե կապերով, կարծես ինչ-որ մեկը պարզապես հանել ու մի կողմ էր նետել։
Բնակարանից սովորական առօրյա ձայներ էին լսվում։
Բայց հիմա դրանք հանկարծ այլևս իրեն չէին պատկանում։
Եվ այդ պահին սենյակից երեխայի ձայն լսվեց.
— Հա՛յր, իմ պլանշետը որտե՞ղ է։
«Հայր»։
Այդ բառը հարվածի պես կախվեց օդում։
Տղամարդն անմիջապես չշրջվեց։
Սկզբում նայեց Ելենային, հետո՝ դռան մոտ դրված նրա ճամպրուկին, հուշանվերներով ու մագնիսներով լի տոպրակին և թեյի տուփին, որը տաքսի նստելու պահից ամբողջ ճանապարհին մատներն էր ցավեցրել։
Նրա հայացքը սահեց Ելենայի վրայով, կարծես պարզապես գնահատում էր իրավիճակը և առանձնապես կարևոր բան չէր տեսնում։
— Ո՞ւմ մոտ եք եկել,— վերջապես հարցրեց նա։
Ձայնը հանգիստ էր։
Գրեթե քաղաքավարի։
Այնպիսի տոնով էր հարցնում, ինչպես եղանակի կամ ավտոբուսի երթուղու մասին կհարցնեին։
Եվ հենց այդ սովորականությունն էր, որ Ելենայի ներսում ինչ-որ բան կտրեց։
Տոպրակը ձեռքից ընկավ ու հատակին դղրդոցով დაეცა։
Թեյի տուփը նույնպես ընկավ, իսկ մագնիսները հատակով տարբեր կողմեր գլորվեցին՝ ինչպես փոքրիկ, անօգնական ապացույցներ մի բանի, որը Ելենան դեռ չէր կարողանում հասկանալ։
Մի պահ քարացած կանգնած էր։
Բերանը փոքր-ինչ բաց էր, բայց բառեր չէր գտնում։
Հոգնածությունը ամբողջ ծանրությամբ իջավ նրա վրա։
Գիշերային գնացքը։
Բաց թողած փոխադրամիջոցը։
Քնկոտ վարորդով տաքսին։
Չաշխատող վերելակը։
Այդ ամենը մի ծանր շերտի պես հավաքվել էր ու հիմա ավելի ուժեղ էր ճնշում նրան, քան սեփական բնակարանում կանգնած անծանոթ տղամարդը։
Ելենան ընդամենը մի բան էր ուզում։
Ներս մտնել։
Փակել դուռը։
Հանել կոշիկները։
Լոգանք ընդունել։
Եվ լռություն։
Բայց դրա փոխարեն նա կանգնած էր սեփական կյանքի շեմքին ու նայում էր մի տղամարդու, որն իրեն այնպես էր պահում, կարծես այդ տունն իրեն էր պատկանում։
Դռան մոտ անծանոթ տղամարդ էր կանգնած՝ տնային խալաթով, և զարմացած նայում էր Ելենային, կարծես բնակարանի տերը հենց ինքն էր, ոչ թե նա։
Մի պահ երկուսն էլ քարացան։
Ելենան՝ ճամպրուկը ձեռքին։
Տղամարդը՝ դռան շրջանակին հենված, ուսին անփույթ գցած սրբիչով։
— Ո՞ւմ եք փնտրում,— վերջապես հարցրեց նա՝ թեթևակի խոժոռելով հոնքերը։
Ելենան զգաց, թե ինչպես սեղմվեց կոկորդը։
Միջանցքի օդն ուրիշ էր։
Օտար։
Ծանր։
Տապակած սոխի ու ինչ-որ յուղոտ ուտելիքի հոտով հագեցած։
Տնային հոտ էր։
Բայց Ելենայի համար՝ բոլորովին օտար։
— Սա իմ բնակարանն է,— կամաց ասաց նա։
Սեփական ձայնը նույնիսկ չճանաչեց։
Չափազանց թույլ էր։
Չափազանց փխրուն։
Կարծես ուրիշի ხმა լիներ։
Տղամարդն ավելի ուշադիր նայեց նրան։
Բայց հետ չքաշվեց։
Պարզապես ներս շրջվեց ու բարձրաձայն կանչեց.
— Օ՛լգա։ Ինչ-որ կին ասում է, որ սա իր բնակարանն է։
Բառերը տարածվեցին միջանցքում, բախվեցին պատերին ու լցրին ամբողջ տարածքը։
Այդ պահին Ելենան զգաց, կարծես ինչ-որ ծանր բան ուղիղ կրծքին հարվածեց ու շունչը կտրեց։
Նա ճիշտ հարկում էր։
Աստիճանները չէր շփոթել։
Դուռը չէր շփոթել։
Ամեն ինչ ճիշտ այնպես էր, ինչպես պետք է լիներ։
Եվ այնուամենայնիվ՝ ամեն ինչ սխալ էր։
«Ինչ-որ կին»։
Այդ երկու բառերը դատավճռի պես կախվեցին օդում։
Ելենան այնքան ուժեղ սեղմեց ճամպրուկի բռնակը, որ մատները սպիտակեցին։
Հետո մեկ քայլ արեց։
Եվս մեկը։
Ու ներս մտավ։
Ճամպրուկը ծանրությամբ հարվածեց դռան շեմքին՝ բարձր ու կտրուկ ձայն արձակելով։
Կարծես ինչ-որ մեկը հայտարարեց այն մարդու վերադարձի մասին, որը վաղուց պետք է անհետացած լիներ։
Տղամարդը բնազդաբար մի կողմ քաշվեց, բայց դեմքին դեռ շփոթություն էր։
Կարծես սպասում էր ինչ-որ բացատրության, որը կատարվածն անմիջապես սովորական ու հասկանալի կդարձներ։
Բայց Ելենան արդեն նրան չէր նայում։
Նա նայում էր սեփական բնակարանին։
Կամ այն բանին, ինչի վերածվել էր իր բնակարանը։
Միջանցքի աթոռին օտար բաճկոն էր կախված՝ գլխարկով, որը բոլորովին չէր համապատասխանում նրա ոճին։
Ջեռուցման մարտկոցի մոտ փոքրիկ խաղալիք մեքենա էր ընկած՝ առանց մի անիվի, կարծես երեխան խաղի կեսից թողել էր այնտեղ։
Կոշիկների դարակի վրա բաց տոպրակ էր դրված՝ նարինջներով։
Կարծես ինչ-որ մեկը հենց նոր էր վերադարձել խանութից և արդեն ամեն ինչ իրենն էր համարում։
Իսկ խոհանոցից տապակած սոխի հոտ էր գալիս։
Ծանր։
Յուղոտ։
Տնային։
Բայց ոչ իրենը։
Ելենան ևս մեկ քայլ արեց։
Դանդաղ։
Զգուշությամբ։
Կարծես յուրաքանչյուր շարժում ինչ-որ անդառնալի բան էր հաստատելու։
Խոհանոցից տապակի ձայն էր լսվում։
Թեթև շարժումներ։
Սովորական առօրյա ձայներ։
Ինչ-որ մեկն այնտեղ այնպես էր իրեն պահում, կարծես այդ տարածքը միշտ իրեն էր պատկանել։
— Օ՛լգա,— կրկին կանչեց հետևում կանգնած տղամարդը։— Նա ներս մտավ։
Պատասխանն անմիջապես չեկավ։
Հետո խոհանոցից կնոջ ձայն լսվեց.
— Ո՞վ։
Ընդամենը մեկ բառ։
Սովորական։
Առօրյա։
Բայց Ելենան զգաց, թե ինչպես ներսում ինչ-որ բան փլուզվեց։
Նա շարժվեց դեպի խոհանոց։
Յուրաքանչյուր քայլ նախորդից ավելի ծանր էր։
Թվում էր՝ պատերը մոտենում են։
Տարածքը նեղանում է։
Օդը խտանում է։
Կարծես հենց բնակարանն էր փորձում նրան դուրս մղել։
Եվ այդ պահին տեսավ նրան։
Մի կին կանգնած էր գազօջախի մոտ ու ինչ-որ բան էր խառնում տապակի մեջ։
Նա Ելենայի խալաթն էր հագել։
Հենց այն խալաթը, որը Ելենան մեկնելուց առաջ թողել էր լոգարանում։
Այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ դեռ պարզապես ժամանակավոր պետք է լիներ։
Կինը հանգիստ ուտելիք էր պատրաստում՝ կարծես այդ տունը միշտ իրեն էր պատկանել։
Նույնիսկ անմիջապես չշրջվեց։
Կարծես Ելենայի գոյությունը պարզապես փոքրիկ անհարմարություն էր։
Ոչ ավելին։
Միայն մի քանի վայրկյան անց՝ գուցե երկու, գլուխը թեթևակի շրջեց։
Նրանց հայացքները հանդիպեցին։
Տապակած սոխի հոտով լցված խոհանոցում, այն տարածքում, որը ժամանակին իրեն էր պատկանում, Ելենան մի սարսափելի ճշմարտություն հասկացավ։
Ինչ-որ մեկը պարզապես չէր ներխուժել իր բնակարան։
Ինչ-որ մեկն արդեն ապրում էր այնտեղ՝ իր փոխարեն։
