Ամուսինս ասաց, որ մեր նորածին աղջիկը մահացել է։ Հիվանդանոցից դուրս էի գալիս դատարկ մանկական նստատեղով, երբ բուժքույրը վազեց հետևիցս ու գոռաց. «Սպասե՛ք, ձեր երեխան ողջ է»։ Իսկ ամուսնուս դեմքը գունատվեց…

Ամուսինս ասաց, որ մեր նորածին աղջիկը մահացել է։ Հիվանդանոցից դուրս էի գալիս դատարկ մանկական նստատեղով, երբ բուժքույրը վազեց հետևիցս ու գոռաց. «Սպասե՛ք, ձեր երեխան ողջ է»։ Իսկ ամուսնուս դեմքը գունատվեց…

Երեսուներկու տարեկան էի, երբ ծննդաբերեցի առաջին աղջկաս։ Ընդամենը վեց ամիս առաջ էի ամուսնացել Դավիթի հետ։ Նա հոգատար էր, ուշադիր, միշտ ասում էր, որ ոչինչ չի կարող կանգնել մեր երջանկության ճանապարհին։ Բայց հղիության վերջին ամիսներին փոխվեց։ Այլևս չէր շոյում փորս, չէր ցանկանում օգնել մանկական սենյակը պատրաստել և նյարդայնանում էր ամեն անգամ, երբ խոսում էի աղջկաս ապագայի մասին։

Մի գիշեր նրան բռնեցի իմ անձնական փաստաթղթերը քրքրելիս։ Հարցրի՝ ինչ է փնտրում։ Արագ փակեց դարակը։

— Ոչինչ, սիրելի՛ս։ Պարզապես մի քանի թուղթ էր պետք։

Ուզեցի հավատալ նրան։ Մտածեցի՝ գուցե վախենում է հայր դառնալու պատասխանատվությունից։ Բայց երբ սկսվեցին ծննդաբերական ցավերը, նրա տարօրինակ պահվածքը լրիվ մոռացա։ Տասնութ ժամ տևած ծանր ծննդաբերությունից հետո բժիշկները շտապ կեսարյան հատում կատարեցին։ Հիշում եմ վիրահատարանի լույսերը, մտահոգ ձայները, հետո ամեն ինչ մթնեց։

Արթնացա հիվանդասենյակում։ Սենյակում ոչ օրորոց կար, ոչ երեխայիս ծանոթ լացը։ Փորձեցի հիշել՝ վիրահատության ընթացքում գոնե մեկ անգամ լսե՞լ էի նրա ձայնը, բայց հիշողությանս մեջ միայն սպիտակ լույսերն էին ու բժիշկների շտապող քայլերը։ Դավիթը նստած էր կողքիս՝ կարմրած աչքերով։

— Որտե՞ղ է աղջիկս,— շշնջացի։

Նա բռնեց ձեռքս։

— Էմմա՛, շատ եմ ցավում։ Մեր երեխան չի փրկվել։

Գոռացի։ Աղաչեցի, որ գոնե մեկ անգամ տեսնեմ ու գրկեմ նրան, բայց Դավիթը պնդեց, թե բժիշկներն արդեն ամեն ինչ կարգավորել են։ Հաջորդ երկու օրը գրեթե չէր հեռանում մահճակալիս մոտից։ Իմ փոխարեն պատասխանում էր բուժանձնակազմի հարցերին, հեռախոսս պահում էր իրեն մոտ և կրկնում, թե չափազանց թույլ եմ որևէ մեկի հետ խոսելու համար։

Դուրսգրման առավոտյան ինձ անվասայլակով տարավ դեպի մեքենան։ Գրկիս սեղմել էի աղջկաս համար գնած վարդագույն ծածկոցը։ Հետևի նստատեղին դատարկ մանկական նստատեղն էր։

— Ես նույնիսկ չեմ հասցրել նրան համբուրել,— ասացի։

Դավիթը հայացքը շեղեց։ Հենց այդ պահին թիկունքից ճիչ լսվեց։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

— Տիկի՛ն Էմմա, սպասե՛ք։

Մի բուժքույր վազում էր դեպի մեզ՝ անհանգստացած դեմքով։ Դավիթն անմիջապես սեղմեց անվասայլակիս բռնակները։

— Նստի՛ր մեքենան, Էմմա՛։ Հենց հիմա,— կտրուկ ասաց նա։

Բայց բուժքույրը հասցրեց կանգնել մեր դիմաց։

— Ձեր աղջիկը ողջ է։ Նա նորածինների վերակենդանացման բաժանմունքում է։

Ինձ թվաց՝ սիրտս կանգ առավ։

— Ի՞նչ ասացիք։

— Նա հաղթահարել է ծննդաբերությունը։ Շնչառության համար օգնություն էր պետք, բայց հիմա վիճակը կայուն է։ Մենք փորձում էինք ձեզ հետ խոսել։ Մի քանի անգամ եկել ենք ձեր հիվանդասենյակ, սակայն ամուսինն ասում էր, որ ձեզ անհանգստացնել չի կարելի։ Երբ իմացանք, որ դուրս եք գրվում առանց աղջկան տեսնելու, անմիջապես վազեցի այստեղ։

Դանդաղ շրջվեցի դեպի Դավիթը։ Նա դողում էր։ Բուժքույրը խոժոռ նայեց նրան։

— Ինչո՞ւ եք ձեր կնոջն ասել, թե երեխան մահացել է։

Դավիթը գունատվեց։

— Էմմա՛, մի՛ լսիր նրան,— շշնջաց։

Նրա ձեռքերն ինձանից հեռացրի։

— Ինձ աղջկաս մոտ տարե՛ք։ Հիմա՛։

Բուժքույրը արագ ինձ հետ տարավ հիվանդանոց։ Մի քանի րոպե անց տեսա նրան՝ փոքրիկ մահճակալում, սպիտակ գլխարկով քնած։ Իմ աղջիկը։ Այն երեխան, որի մահը երկու օր շարունակ սգում էի, շնչում էր։ Ձեռքով շոյեցի նրա փոքրիկ մատները, և նա բռնեց մատս։ Սկսեցի հեկեկալ։

— Մայրիկդ այստեղ է, սիրելի՛ս։ Ես այստեղ եմ։

Բայց ուրախությանը շուտով սարսափ խառնվեց։ Հիվանդանոցի սոցիալական աշխատողը մտավ սենյակ՝ թղթապանակը ձեռքին։

— Տիկի՛ն Էմմա, պետք է խոսենք երեկ ձեր ամուսնու ներկայացրած խնդրանքի մասին։

Նա մի պահ սպասեց, որ կարողանամ հանգիստ լսել։ Ես դեռ երեխայիս ձեռքն էի բռնել, և նույնիսկ չէի ուզում նրան մի վայրկյան բաց թողնել։ Սոցիալական աշխատողն ասաց, որ իրենք պարտավոր էին անձամբ ճշտել իմ կամքը, քանի որ այդպիսի որոշումը միայն մայրը կարող էր ընդունել։ Նա պատմեց, որ Դավիթը հարցրել էր՝ հնարավո՞ր է երեխային որդեգրման հանձնել։ Ասել էր, թե ես չեմ ցանկանում մեծացնել աղջկաս, որովհետև նա իմ նախորդ ամուսնությունից է։ Երբ սոցիալական աշխատողը պնդել էր անձամբ ինձ հետ առանձին զրուցել, Դավիթն ասել էր, թե հոգեպես անկայուն եմ ու խոսելու վիճակում չեմ։ Նույնիսկ հետաքրքրվել էր՝ հնարավո՞ր է դուրսգրման ժամանակ երեխային անմիջապես ժամանակավոր խնամքի կենտրոն տեղափոխել։

— Բայց առանց ձեր համաձայնության նա դա թույլ տալ չէր կարող,— բացատրեց աշխատողը։— Հենց դրա համար էլ կասկածեցինք և փորձեցինք կապվել ձեզ հետ։

Սրտխառնոց զգացի։ Դավիթը ոչ միայն ստել էր աղջկաս մահվան մասին։ Նա փորձում էր նրան ընդմիշտ հեռացնել իմ կյանքից։

Որպեսզի հասկանաք, թե ինչպես հասանք դրան, պիտի պատմեմ մեր հարաբերությունների մասին։ Դավիթին հանդիպել էի առաջին ամուսնուցս՝ Արթուրից, ծանր ամուսնալուծությունից հետո։ Այդ ժամանակ հատկապես զգայուն էի ու ցանկանում էի կյանքս նորից կառուցել։ Դավիթն ինձ լսում էր առանց ընդհատելու, հետաքրքրվում էր առողջությամբս, վստահեցնում էր, թե մեր անցյալը երբեք չի բաժանի մեզ։ Ես այդ խոսքերին հավատալու կարիք ունեի։ Մեր հարաբերություններում անընդհատ վեճեր էին եղել, և ես համոզված էի, որ բաժանվելն ամենաճիշտ քայլն է։ Շուտով պարզվեց, որ հղի եմ։ Արթուրը ցանկանում էր նորից փորձել միասին ապրել, բայց ես մերժեցի։ Երբ Դավիթն ինձ ամուսնության առաջարկ արեց, արդեն երեք ամսական հղի էի։ Նա ամեն ինչ գիտեր՝ նաև այն, որ աղջիկը Արթուրի կենսաբանական զավակն է։

Հիշում եմ՝ ինչպես բռնեց ձեռքերս և ասաց.

— Ես քեզ սիրում եմ, Էմմա՛։ Այդ փոքրիկն էլ իմ աղջիկը կլինի ամենակարևոր իմաստով։

Երջանկությունից արտասվել էի։ Բայց ամիսներ անց նա սկսեց հրաժարվել ինձ հետ հետազոտությունների գնալուց։ Երեխայի հագուստ կամ սենյակի կահավորանք ընտրելիս դժգոհում էր։ Մի անգամ տեսա, որ երկար նայում է Արթուրի լուսանկարին։

— Դու դեռ նրան սիրո՞ւմ ես,— սառը հարցրեց։

— Դավի՛թ, դա անհեթեթություն է։

— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ես նրա աղջկան կրում քո ներսում։

Նրա խոսքերը խորապես վիրավորեցին ինձ։ Նա անմիջապես ներողություն խնդրեց, իսկ ես ցանկացա հավատալ, թե պարզապես խանդում է կամ անհանգստանում ապագայից։ Չէի պատկերացնում, թե որքան հեռու կարող է հասնել այդ խանդը։

Երբ անվտանգության աշխատակիցները Դավիթին առանձին սենյակ տարան, պահանջեցի, որ բացատրի իր արարքը։

— Ինչո՞ւ։ Նա անմեղ նորածին է։ Ինչպե՞ս կարողացար ասել, որ մահացել է։

Դավիթը երկար նայում էր հատակին։ Վերջապես պատասխանեց.

— Որովհետև ամեն անգամ, երբ նայում էի փորիդ, Արթուրին էի տեսնում։ Նա կունենար նրա աչքերը, ժպիտը, արյունը։ Ես չէի կարող ամբողջ կյանքս ուրիշ տղամարդու աղջկան մեծացնել։

— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ամուսնացար ինձ հետ։

— Որովհետև կարծում էի՝ կհամոզեմ քեզ հրաժարվել երեխայից։

Շունչս կտրվեց։ Նա խոստովանեց, որ ամիսներ շարունակ սպասում էր, թե մի օր ես ինքս կհամաձայնեմ երեխային որդեգրման հանձնել։ Բայց ես շարունակում էի հագուստ գնել, սենյակը պատրաստել ու պատմել մեր ապագայի մասին։ Նա հասկացել էր, որ երբեք չեմ հրաժարվելու աղջկանիցս։ Վիրահատությունից հետո, երբ ինձ տեսել էր թույլ ու շփոթված, որոշել էր ստել։ Կարծել էր՝ եթե հավատամ, որ երեխան մահացել է, ժամանակի ընթացքում կհաղթահարեմ կորուստը, և մենք հետո մեր «սեփական» ընտանիքը կստեղծենք։ Նա նույնիսկ չէր պատկերացնում, թե ինչ էր ինձանից խլում։ Երկու օր շարունակ ես լացում էի երեխայի համար, որն ընդամենը մի քանի հարկ ներքև ողջ էր։ Իսկ մարդը, որ պիտի սատարեր ինձ, վերահսկում էր՝ ում հետ եմ խոսում ու ինչ եմ իմանում։

— Դու նրան կմոռանայիր,— ասաց նա։

Ափով հարվածեցի սեղանին։

— Մոռանա՞լ։ Նա իմ աղջիկն է։

Հետո ասաց մի նախադասություն, որն իմ մեջ վերջնականապես սպանեց նրա հանդեպ մնացած սերը։

— Եթե պարզապես լսեիր ինձ, կարող էինք երջանիկ լինել։

Վիրահատության ցավը անտեսելով՝ կամաց վեր կացա։

— Դո՛ւրս արի իմ կյանքից։

Այդ կեսօրին զանգեցի Արթուրին։ Երբ պատմեցի, որ մեր աղջիկը ողջ է, նա սկսեց լաց լինել։ Մի ժամ էլ չանցած՝ հասավ հիվանդանոց։ Առաջին անգամ երեխային գրկելիս շշնջաց.

— Այնքան երկար եմ սպասել քեզ հանդիպելուն։

Մի քանի օրվա ընթացքում առաջին անգամ ինձ ապահով զգացի։ Մեր նախկին ամուսնությունն անհաջող էր ավարտվել, բայց Արթուրը մեր երեխային սիրելու հարցում ոչ մի կասկած չուներ։ Ես էլ չէի պատրաստվում անձնական ցավը խառնել նրա հայր լինելու իրավունքին։

Դավիթի արարքների մասին հայտնեցի հիվանդանոցի ղեկավարությանը և ոստիկանությանը, անմիջապես սկսեցի ամուսնալուծության գործընթացը։ Քննությամբ պարզվեց, որ նա չէր հասցրել ստորագրել կամ ավարտին հասցնել որդեգրման որևէ փաստաթուղթ։ Փորձել էր մոլորեցնել սոցիալական աշխատողին և համոզել հիվանդանոցին երեխային հանձնել ուրիշների խնամքին՝ առանց իմ մասնակցության։ Հիվանդանոցն էլ մանրամասն ներքին քննություն սկսեց՝ պարզելու, թե ինչպես էին ինձ դուրս գրում առանց աղջկաս վիճակի մասին հստակ տեղեկացնելու։

Երեք ամիս անց Արթուրն ու ես միասին խնամում էինք մեր աղջկան, որին անվանեցինք Արփի։ Չշտապեցինք վերականգնել նախկին հարաբերությունները։ Կարևորն այն էր, որ աղջիկս ապահով մեծանար և զգար երկու ծնողների սերը։ Ոչ մեկս չէինք ուզում, որ մեր անցյալ վեճերն անդրադառնան նրա կյանքի վրա։

Մի երեկո Դավիթից նամակ ստացա։ Ծրարի մեջ մեր հարսանիքի լուսանկարն էր։ Հետևում գրել էր. «Մինչև հիմա կարծում եմ՝ կարող էինք երջանիկ լինել, եթե այդ երեխան մեր միջև չկանգներ»։

Լուսանկարը պատռեցի երկու մասի։ Դավիթը մինչև վերջ այդպես էլ չէր հասկացել։ Աղջիկս չէր քանդել մեր ամուսնությունը։ Նա ինձ փրկել էր մի մարդու կողքին ամբողջ կյանքս անցկացնելուց, որի համար սերը նշանակում էր ճանապարհից հեռացնել ցանկացած մեկին, ով իրեն խանգարում էր։

Հիմա ամեն անգամ, երբ Արփիին գրկում եմ, հիշում եմ այն բուժքրոջը, որը վազեց հիվանդանոցի կայանատեղի՝ ինձ կանգնեցնելու համար։ Եթե ընդամենը հինգ րոպե ուշանար, գուցե տարիներով սգայի այն երեխայի մահը, որն իրականում ողջ էր։ Եվ գուցե երբեք էլ չիմանայի, թե ինչ էր արել ամուսինս։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ