Ամուսինս ամեն օր ստիպում էր խնձորով կարկանդակ պատրաստել, հետո գաղտնի ինչ-որ բան էր ավելացնում իմ բաժնին։ Երբ խնդրեցի, որ ինքն էլ մի կտոր ուտի, կտրականապես հրաժարվեց։ Այդ պահին հասկացա, որ ինձնից սարսափելի բան է թաքցնում։
Երբ ամուսնացա Արտակի հետ, բոլորն ինձ զգուշացնում էին, որ նա տարօրինակ բնավորություն ունի։
Արտակը քչախոս էր, գրեթե չէր ժպտում և չէր սիրում, երբ առանց նախազգուշացնելու հյուրեր էին գալիս։
Բայց իմ հանդեպ միշտ ուշադիր էր։ Երբ հիվանդանում էի, ամբողջ գիշեր նստում էր կողքիս։ Երբ աշխատանքից հոգնած վերադառնում էի, առանց որևէ բառ ասելու թեյ էր պատրաստում։
Կարծում էի՝ նրա փակ բնավորությունը դժվար մանկության հետևանք է։
Սակայն ամուսնությունից մոտ մեկ տարի անց նա սկսեց իրեն անբացատրելի ձևով պահել։
Ամեն ինչ սկսվեց երկուշաբթի առավոտյան։
Արտակը սեղանին դրեց հին, մաշված բաղադրատոմսերի տետրն ու ասաց.
— Այսօրվանից ամեն առավոտ այս կարկանդակը կպատրաստես։
— Ամեն առավո՞տ, — ծիծաղեցի։ — Ինչո՞ւ։
Նա չժպտաց։
— Պարզապես պատրաստիր։ Կարևոր է։
Տետրում խնձորով սովորական կարկանդակի բաղադրատոմս էր՝ ալյուր, կարագ, ձու, խնձոր ու դարչին։
Առաջին օրը առանց ավելորդ հարցերի պատրաստեցի։
Երբ կարկանդակը հանեցի ջեռոցից, Արտակը խնդրեց մի քանի րոպեով դուրս գալ խոհանոցից։
— Ինչո՞ւ։
— Ուզում եմ գեղեցիկ մատուցել։
Այդ պահին նույնիսկ ռոմանտիկ թվաց։
Մի քանի րոպե անց նա կանչեց ինձ։ Սեղանին կարկանդակի մեկ կտոր էր դրված։
Արտակը նստեց դիմացս ու հետևեց, մինչև վերջին պատառն ուտեի։
Հաջորդ օրը նույնը կրկնվեց։
Հետո՝ երրորդ օրը։
Ես պատրաստում էի ամբողջ կարկանդակը, իսկ նա միշտ ինձ դուրս էր ուղարկում խոհանոցից։ Վերադառնալիս միայն իմ բաժինն էր պատրաստ լինում։
Ինքը երբեք չէր համտեսում։
Սկզբում ուշադրություն չէի դարձնում, բայց մի քանի օր անց նկատեցի, որ կարկանդակիս համը երբեմն փոխվում է։
Մի անգամ դառնավուն էր, մեկ ուրիշ անգամ՝ մետաղական տարօրինակ համ ուներ։
— Դու դրա մեջ ինչ-որ բա՞ն ես ավելացնում, — հարցրի։
Արտակը մի պահ քարացավ։
— Ո՛չ։
Չափազանց արագ պատասխանեց։
Հաջորդ շաբաթ սկսեցի վատ զգալ։ Թուլություն, գլխապտույտ, առավոտյան սրտխառնոց։ Աշխատանքի ժամանակ երբեմն աչքերիս առաջ մթնում էր։
Երբ պատմեցի Արտակին, նա տարօրինակ ձևով թեթևացած շունչ քաշեց։
— Սպասելի էր, — շշնջաց։
— Ի՞նչն էր սպասելի։
— Մի՛ անհանգստացիր։
Հենց այդ պահից իսկապես սկսեցի վախենալ ամուսնուցս։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Հիշեցի, որ Արտակի առաջին կինը մահացել էր մեր ծանոթությունից մի քանի ամիս առաջ։
Նա գրեթե երբեք չէր խոսում այդ ամուսնության մասին։ Միայն ասել էր, որ կինը երկար ժամանակ հիվանդ է եղել։
Բայց ի՞նչ կլիներ, եթե նրա հիվանդությունը բնական պատճառ չունենար։
Այդ միտքն ինձ սարսափեցրեց։
Որքան փորձում էի մոռանալ, այնքան ամեն ինչ ավելի կասկածելի էր թվում։
Արտակի գաղտնապահությունը, առաջին կնոջ մահը, խոհանոցից ինձ դուրս ուղարկելու սովորությունը, կարկանդակի փոփոխվող համը…
Եվ ամենակարևորը՝ նա ինքը երբեք չէր ուտում այդ կարկանդակից։
Մի առավոտ որոշեցի ստուգել։
Պատրաստեցի կարկանդակը և սովորականի պես դրեցի սեղանին։
Արտակը խնդրեց դուրս գալ խոհանոցից։
Բայց այս անգամ ամբողջությամբ չփակեցի դուռը։
Նեղ արանքից տեսա, թե ինչպես նա գրպանից հանեց փոքրիկ սպիտակ տարա։
Բացեց կափարիչը, ինչ-որ փոշի լցրեց իմ կտորի վրա, ապա գդալով զգուշորեն խառնեց խնձորով միջուկին։
Սիրտս այնքան ուժգին էր բաբախում, որ թվում էր՝ նա կլսի։
Երբ կանչեց, նստեցի սեղանի մոտ, բայց ձեռք չտվեցի ափսեին։
— Կե՛ր, — ասաց։
— Այսօր դու ես ուտելու։
Արտակի դեմքը միանգամից գունատվեց։
Ափսեն հրեցի նրա կողմը։
— Մի պատառ կեր։
— Չեմ ուզում։
— Ինչո՞ւ։
— Խնդրում եմ, դու կեր։
— Եթե մեջը ոչինչ չկա, վերցրու ու կեր։
Նա ափսեն հետ հրեց։
— Ո՛չ։
Ես քարացա։
Այդ մեկ բառը կարծես հաստատեց իմ ամենասարսափելի կասկածը։
Վեր թռա աթոռից ու վերցրի հեռախոսս։
— Եթե հենց հիմա չասես՝ ինչ ես լցրել կարկանդակի մեջ, ոստիկանություն կզանգեմ։
Արտակը երկար լուռ նայեց ինձ։
Հետո նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
Ես երբեք չէի տեսել, որ նա լացի։
Նա դանդաղ գրպանից հանեց սպիտակ տարան և դրեց սեղանին։
— Բացի՛ր։
Ներսում փոքրիկ դեղահաբեր էին։
— Սրանք ի՞նչ են։
Արտակը նստեց ու դեմքը թաքցրեց ափերի մեջ։
— Վիտամիններ ու բժշկի նշանակած հավելումներ։
— Ի՞նչ բժշկի։ Ես բժշկի չեմ գնացել։
Նա բարձրացրեց գլուխն ու արտասանեց բառեր, որոնք ամբողջովին փոխեցին կյանքս։
— Երեք շաբաթ առաջ լոգարանում ուշաթափվեցիր։ Երբ քեզ գտա, չէիր հիշում՝ ինչ էր պատահել։ Քեզ հիվանդանոց տարա։ Հետազոտություններից հետո բժիշկն ինձ ասաց, որ հղի ես։
Ես կորցրի խոսելու ունակությունս։
Տարիներ առաջ բժիշկներն ասել էին, որ գրեթե անհնար է, որ կարողանամ երեխա ունենալ։
Ես վաղուց դադարել էի նույնիսկ երազել այդ մասին։
— Ես… հղի՞ եմ։
Արտակը գլխով արեց։
— Բայց արյանդ մեջ երկաթի և մի քանի կարևոր սննդանյութերի պակաս էին հայտնաբերել։ Բժիշկը հավելումներ էր նշանակել։
Նա ցույց տվեց դեղահաբերի տուփը։
— Դու միշտ դժվարությամբ ես հաբեր կուլ տվել։ Ես մտածեցի՝ եթե մանրացնեմ ու ուտելիքի մեջ խառնեմ, չես հրաժարվի։
— Բայց ինչո՞ւ ինձ ոչինչ չասացիր։
Արտակը հայացքն իջեցրեց։
— Ուզում էի ծննդյանդ օրը հայտնել։ Վաղը քո ծննդյան օրն է։ Երեխայի համար սենյակ էի պատրաստել։ Կարծում էի՝ գեղեցիկ անակնկալ կլինի։
Նա դողացող ձեռքերով սրբեց աչքերը։
— Սկզբում մտածում էի ընդամենը մի քանի օր գաղտնի պահել, հետո ամեն ինչ երկարեց։ Ես նույնիսկ չէի պատկերացնում, թե ինչքան եմ քեզ վախեցնում։
— Իսկ ինչո՞ւ հրաժարվեցիր կարկանդակից մի պատառ ուտելուց։
— Որովհետև քո բաժնի մեջ էի խառնել հավելումները։ Վախենում էի, որ այդ օրվա չափաբաժինը չես ընդունի։ Այնքան էի կենտրոնացել դրա վրա, որ չէի մտածել՝ ինչ կարող ես կասկածել։
Ես նստեցի աթոռին։
Չգիտեի՝ ուրախանա՞մ, բարկանա՞մ, թե՞ արտասվեմ։
Հենց այդ պահին հեռախոսս զանգեց։
Անծանոթ համար էր։
Պատասխանեցի ու միացրի բարձրախոսը։
Բժշկական կենտրոնից էին։ Բժշկուհին ասաց, որ հետազոտությունների նոր արդյունքները պատրաստ են, և հրավիրեց ինձ անձամբ քննարկելու դրանք ու հղիության հետագա հսկողությունը։
Ես լաց եղա։
Արտակը ծնկի իջավ կողքիս։
— Ների՛ր ինձ։ Ուզում էի քեզ պաշտպանել, բայց դրա փոխարեն ստիպեցի, որ սեփական տանդ մեջ քեզ անապահով զգաս։
Երկար ժամանակ պահանջվեց, մինչև կարողացա հանգստանալ։
Բարկացած էի, որ ինձնից թաքցրել էր նման կարևոր լուր և առանց իմ համաձայնության դեղահաբեր ավելացրել սննդիս։
Բայց միաժամանակ ձեռքս ակամա դրել էի փորիս։
Այդ օրը միասին գնացինք բժշկի։
Նա հաստատեց հղիությունը և բացատրեց, որ հավելումները պետք է ընդունվեն միայն նշանակված ձևով։ Արտակին էլ հստակ ասաց, որ նույնիսկ լավ նպատակով չի կարելի ուրիշի սննդին գաղտնի դեղամիջոց ավելացնել։
Մենք երկար խոսեցինք։
Ես համաձայնեցի անհրաժեշտ բուժմանը, իսկ Արտակը խոստացավ այլևս երբեք իմ փոխարեն նման որոշումներ չընդունել։
Հաջորդ օրը՝ ծննդյանս առավոտյան, նա ցույց տվեց փոքրիկ սենյակը, որը գաղտնի պատրաստել էր։
Պատի մոտ մանկական օրորոց կար։
Վերևում ձեռքով գրված մի նախադասություն էր կախված.
«Մեր երկար սպասված հրաշքի համար»։
Ես կանգնել էի դռան մոտ ու չէի կարողանում զսպել արցունքներս։
Արտակը մոտեցավ։
— Հույս ունեմ՝ մի օր կկարողանաս ինձ ամբողջությամբ ներել։
— Ես ուզում եմ քեզ վստահել, Արտա՛կ։ Բայց այդ վստահությունը պետք է միասին վերականգնենք։
Նա գլխով արեց։
Ամիսներ անց ծնվեց մեր աղջիկը՝ Անին։
Առաջին անգամ նրան գրկելիս Արտակն այնքան հուզվեց, որ նույնիսկ խոսել չէր կարողանում։
Այդ օրվանից մեր տանը մի կանոն հաստատեցինք. այլևս ոչ մի գաղտնիք, նույնիսկ եթե այն նախատեսված է ուրախ անակնկալ դառնալու համար։
Ամեն տարի Անիի ծննդյան օրը միասին պատրաստում ենք նույն խնձորով կարկանդակը։
Բայց հիմա Արտակը միշտ առաջինն է համտեսում։
Իսկ ես այլևս չեմ վախենում նրանից, թե ինչ կարող է լինել իմ ափսեի մեջ։
