Աղջիկս մոռացել էր անջատել հեռախոսը, և ես լսեցի նրա ապագա սկեսրոջ խոսքերը։ «Հուսով եմ՝ այդ կինը չի գա արարողությանը։ Նրա նման գեր մարդկանց համար այնտեղ տեղ չկա»։ Ես լուռ ավարտեցի զանգը և երեք հեռախոսազանգ արեցի։ Դրանից հետո աղջկաս նշանադրությունը խզվեց։
Այդ երեքշաբթի օրը մինչև հիմա հիշում եմ ամենայն մանրամասնությամբ։ Մեր համեստ բնակարանում սովորական խաղաղ օր էր։ Նախատեսել էի տան գործերն ավարտել, հետո զանգել Անահիտին ու հարցնել՝ ինչ նորություններ կան առաջիկա արարողության նախապատրաստություններից։
Ես՝ Մարինես, տանն էի և մաքուր լվացքը ծալում էի, երբ հեռախոսս զանգեց։ Էկրանին աղջկաս՝ Անահիտի անունն էր։ Նա վերջերս նշանվել էր Դավիթի հետ և շատ ուրախ էր առաջիկա ամուսնության համար։
Պատասխանեցի՝ սպասելով նրա ծանոթ ուրախ ձայնին։ Բայց հասկացա, որ Անահիտը պատահաբար էր ինձ զանգել կամ չէր ավարտել նախորդ զանգը։ Նրա փոխարեն լսեցի ուրիշ կնոջ սառն ու արհամարհական ձայնը։
— Հուսով եմ՝ մայրը չի գա։ Այդ կազմվածքով մարդիկ այնտեղ անելիք չունեն։
Ճանաչեցի Դավիթի մորը՝ Նարինեին։
— Այդ կինը երեք մարդու չափ կարող է ուտել, — ավելացրեց նա։
Ձեռքերս դողացին։ Ամբողջ կյանքում ավելորդ քաշիս պատճառով անհարմարություններ էի զգացել, բայց աղջկաս ապագա սկեսրոջից նման ծաղրանք լսելը հատկապես ցավոտ էր։ Զգուշությամբ ծալած վերնաշապիկը դրեցի մի կողմ։ Մի պահ ցանկացա պատասխանել, սակայն լուռ անջատեցի հեռախոսը։
Հիշեցի նշանադրության օրը։ Նարինեն ժպտում էր ստիպված, իսկ նրա հայացքը հաճախ կանգ էր առնում վրաս՝ կարծես գնահատելով յուրաքանչյուր շարժումս։ Այն ժամանակ մտածել էի, որ պարզապես սառնասիրտ կամ ամաչկոտ մարդ է։ Հիմա հասկացա՝ դա արհամարհանք էր։ Հատկապես հիշեցի, թե ինչպես էր նա աննկատ հայացք գցել իմ ափսեին և հետո շրջվել դեպի կողքին կանգնած կնոջը։ Այն ժամանակ ինձ թվացել էր, թե պարզապես ինչ-որ բան են քննարկում։ Այդ հիշողությունից ավելի ցավեցի։
Տունը հանկարծ անտանելի լուռ թվաց։ Հեռախոսը դրեցի սեղանին, բայց ձեռքերս դեռ չէին դադարում դողալ։ Նստեցի սեղանի մոտ։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Ինձնից ավելի Անահիտի համար էի անհանգստանում։ Եթե այդ ընտանիքն արդեն այսպես էր խոսում նրա մոր մասին, ինչպիսի՞ վերաբերմունք էր սպասում աղջկաս։
Արցունքներս հոսում էին։ Հիշեցի հանգուցյալ ամուսնուս խոսքը. «Միշտ պաշտպանիր մեր աղջկան»։
Վերցրի հեռախոսն ու երեք զանգ արեցի։
Առաջինը ամուսնուս քրոջը՝ Սեդային էր։ Նա միշտ մտերիմ էր Անահիտի հետ և հաճախ օգնում էր նրան կարևոր որոշումների ժամանակ։ Չէի ուզում, որ միայն իմ վիրավորանքը որոշի աղջկաս ապագան, ուստի նախ նրա հետ խոսեցի։
— Եթե Նարինեն հիմա է այսպես պահում իրեն, պատկերացրու՝ հետո ինչ կլինի, — ասաց Սեդան։ — Ճիշտ ես անում, որ լուռ չես մնում։ Ես կողքիդ եմ։
Երկրորդը մեր ընտանիքին ծանոթ հոգևորականին էր։ Նա ուշադրությամբ լսեց ու պատասխանեց.
— Սիրելի մարդկանց պաշտպանելը երբեմն դժվար է, բայց լռությունը կարող է ավելի մեծ ցավ պատճառել։
Երրորդ զանգը Անահիտին էր։ Նրան բառ առ բառ պատմեցի լսածս։ Հեռախոսի մյուս կողմում երկար լռություն տիրեց։
— Մա՛մ, գուցե սխա՞լ ես հասկացել, — վերջապես հարցրեց նա դողացող ձայնով։
— Ո՛չ, աղջի՛կս։ Լսեցի հստակ։ Նա գիտեր՝ ինչ է ասում։
Մի պահ աղջիկս ոչինչ չէր ասում։ Լսում էի միայն նրա շնչառությունը և հասկանում, թե որքան ծանր էր իր համար այդ խոսակցությունը։ Անահիտը լաց եղավ։
— Ես Դավիթին սիրում եմ։ Բայց եթե նրա մայրը քեզ այսպես է վերաբերվում, հետո ի՞նչ կլինի։ Իսկ երբ երեխաներ ունենա՞նք։
Հաջորդ օրը Անահիտը հանդիպեց Դավիթին։ Նա արցունքների միջից պատմեց մոր խոսքերը և հարցրեց՝ արդյոք Դավիթն ընդունելի՞ է համարում նման վերաբերմունքը։
Դավիթի դեմքը լարվեց։
— Մայրս երբեմն կտրուկ է խոսում։ Բայց դրա համար ամեն ինչ փչացնելո՞ւ ես։ Մենք սիրում ենք իրար։
— Միայն սերը բավական չէ, — պատասխանեց Անահիտը։ — Հարգանք էլ է պետք։ Դու նույնիսկ չփորձեցիր պաշտպանել ինձ կամ ընտանիքս։
Նա հանեց նշանադրության մատանին և դրեց սեղանին։ Դավիթը լուռ մնաց։ Անահիտը նրան ժամանակ տվեց ինչ-որ բան ասելու, թեկուզ խոստովանելու, որ մոր խոսքերը սխալ էին։ Բայց նա շարունակում էր նայել սեղանին դրված մատանուն։ Այդ լռությունն աղջկաս համար պատասխան դարձավ։
Երեկոյան Անահիտը վերադարձավ ինձ մոտ։ Նրա աչքերը կարմրել էին։ Ես չսկսեցի հարցեր տալ կամ ասել, թե ի սկզբանե ճիշտ էի։ Մենք ամուր գրկեցինք իրար՝ առանց երկար բացատրությունների։ Նախատեսված ամուսնությունը չկայացավ։
Շրջապատում խոսակցություններ ու մեղադրանքներ եղան։ Ոմանք ասում էին, թե մի քանի վիրավորական խոսքի պատճառով չարժեր հարաբերությունը խզել։ Բայց ես չէի զղջում։ Ինձ համար կարևոր էր, որ Անահիտն ինքն էր որոշել՝ ինչ հարաբերություն է ուզում ունենալ և ինչ վերաբերմունք չի ընդունի։
— Ես միայն ճշմարտությունն եմ ասել, — պատասխանում էի։ — Որոշումը Անահիտն է կայացրել։ Չեմ թողնի, որ աղջիկս իրեն նվաստացնող վերաբերմունքը սովորական համարի։
Մի քանի ամիս անց Անահիտը ծանոթացավ Արթուրի հետ։ Նա ուսուցիչ էր՝ հանգիստ, ուշադիր, մարդկանց լսել գիտեր։ Երբ տեսնում էի, թե ինչպես են աղջկաս աչքերը փայլում նրա կողքին, սիրտս թեթևանում էր։
Տարիներ անց, արդեն նրանց ամուսնության արարողությանը նստած, հիշեցի այդ երեքշաբթի օրվա պատահական զանգը։ Նարինեի դաժան խոսքերը կործանել էին Անահիտի մի երազանքը, բայց ճանապարհ էին բացել մեկ այլ, ավելի երջանիկ կյանքի համար։
Երբեմն ամենացավոտ բացահայտումն է օգնում ժամանակին փոխել ճանապարհը։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
