Որդիս ասաց, որ մենք արդեն չափազանց ծեր ենք մենակ ապրելու համար, և վերցրեց մեր տան բանալիները։ Այդ երեկո ամուսինս ինձ ասաց. «Մի՛ վիճիր, պարզապես արա այն, ինչ ասում է»։ Ես սկսեցի արտասվել, բայց երկու օր անց տեղի ունեցավ մի բան, որը երբեք չէի պատկերացնի։
Երբեք չէի մտածի, որ սեփական որդիս մի օր ինձ կստիպի օտար զգալ այն տանը, որտեղ ապրել եմ քառասուներեք տարի։
Ամեն ինչ սկսվեց կիրակի կեսօրին։
Ես ու ամուսինս՝ Վարդանը, նոր էինք ավարտել ճաշը, երբ մեր որդին՝ Արամը, անսպասելի եկավ։
Նա հիսունմեկ տարեկան էր, ամուսնացած, ուներ երկու արդեն չափահաս երեխա։ Մեզանից մոտ քսան րոպե հեռավորության վրա էր ապրում և սովորաբար նախապես զանգում էր։
Բայց այդ օրը նույնիսկ չնստեց։
Սկսեց շրջել տնով, նայել խոհանոցը, միջանցքը, նույնիսկ մեր ննջասենյակը։
Հետո վերադարձավ հյուրասենյակ ու լուրջ դեմքով ասաց.
— Մա՛մ, պա՛պ, պետք է խոսենք։
Վարդանն անջատեց հեռուստացույցը։
Արամը նստեց մեր դիմաց։
— Դուք արդեն չափազանց ծեր եք մենակ ապրելու համար։
Մի քանի վայրկյան լուռ նայում էի նրան։
— Արա՛մ, ես յոթանասունչորս տարեկան եմ, հայրդ՝ յոթանասունյոթ։ Մենք դեռ կարողանում ենք մեր գործերն ինքնուրույն անել։
— Մա՛մ, անցած ամիս գազօջախը միացրած էիր թողել։
— Ընդամենը հինգ րոպե։
— Իսկ պապան քիչ էր մնում նկուղի աստիճաններից ընկներ։
— Ես պարզապես սայթաքել էի,— միջամտեց Վարդանը։
Արամը հոգոց հանեց։
— Հենց դրա մասին էլ խոսում եմ։
Զգացի, թե ինչպես է ներսումս զայրույթը մեծանում։
Այս տունը մեր ամբողջ կյանքն էր։
Այստեղ էին մեծացել մեր երեխաները։ Վարդանն իր ձեռքերով էր կառուցել հետևի պատշգամբը։ Ամեն ծննդյան օր, ամեն ընտանեկան հավաքույթ այս պատերի ներսում էր անցել։
Եվ հիմա որդիս ասում էր, որ այլևս չպետք է այստեղ մենակ ապրենք։
Հանկարծ Արամը վեր կացավ։
— Տվեք տան պահեստային բանալիները։
Ես ապշած նայեցի նրան։
— Ինչի՞ համար։
— Ինձ պետք են։
— Արա՛մ, բացատրի՛ր՝ ինչ ես պատրաստվում անել։
Նա չպատասխանեց։
Պարզապես ձեռքը մեկնեց։
Ես նայեցի ամուսնուս՝ սպասելով, որ նա կբարկանա։
Բայց Վարդանը բացեց պահարանի դարակը, հանեց մեր պահեստային բանալիներն ու տվեց որդուն։
— Վարդա՛ն, դու ի՞նչ ես անում։
Ամուսինս նայեց ինձ։
— Սիրանո՛ւշ, մի՛ վիճիր։
Այդ երկու բառերն ինձ ավելի ցավ պատճառեցին, քան որդուս բոլոր խոսքերը։
Հասկացա, որ նրանք վաղուց ինչ-որ բան են որոշել առանց ինձ։
Բայց դեռ չէի պատկերացնում, թե ինչ է սպասվում հաջորդ առավոտյան։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
— Այսինքն՝ ամեն ինչ արդեն որոշե՞լ եք,— հարցրի դողացող ձայնով։
Ոչ ոք չպատասխանեց։
— Դուք պատրաստվում եք մեզ ծերանո՞ց տեղափոխել։
Արամը նայեց հորը։
Վարդանը հայացքը փախցրեց։
Նրանց այդ լուռ հայացքն ինձ համար ամեն ինչ ասաց։
Կամ այդպես թվաց։
Ես վեր կացա ու գնացի ննջասենյակ։
Փակեցի դուռը և նստեցի մահճակալին։
Այլևս չէի կարողանում զսպել արցունքներս։
Ես չէի վախենում ծերանալուց։
Գիտեի, որ տարիներն անցնում են, և որոշ բաներ մեզ համար արդեն դժվարացել են։
Բայց չէի կարող ընդունել, որ սեփական երեխան կարող է իմ փոխարեն որոշել՝ երբ պետք է հեռանամ իմ տնից։
Մի քանի րոպե անց Վարդանը ներս մտավ։
— Սիրանո՛ւշ…
— Որքա՞ն ժամանակ է՝ գիտես այս ամենի մասին։
Նա նստեց կողքիս։
— Մի քանի շաբաթ։
Ես նորից արտասվեցի։
— Այսինքն՝ դու ու Արամն արդեն շաբաթներ շարունակ ինչ-որ բան եք ծրագրել իմ թիկունքում։
Ամուսինս փորձեց ձեռքս բռնել։
Ես հետ քաշեցի այն։
— Խնդրում եմ, վստահիր ինձ,— ասաց նա։
— Ինչպե՞ս վստահեմ։ Դու հենց նոր մեր տան բանալիները տվեցիր որդուդ ու նույնիսկ չբացատրեցիր՝ ինչու։
Վարդանը լռեց։
Այդ գիշեր գրեթե չքնեցի։
Մտածում էի, թե ուր կարող են մեզ տեղափոխել։
Մեր աղջիկը՝ Նարինեն, առանձին էր ապրում։ Արամն էլ իր ընտանիքն ուներ։
Գուցե արդեն ծերանոց էին ընտրել։
Գուցե պատրաստվում էին տունը վաճառել։
Առավոտյան ժամը վեցի մոտ մեքենայի ձայն լսեցի։
Մոտեցա պատուհանին ու վարագույրը մի փոքր բացեցի։
Մեր բակում սպիտակ բեռնատար էր կանգնած։
Քիչ անց երկրորդ մեքենան եկավ։
Երեք տղամարդ իջան։
Մեկը գործիքների արկղ էր տանում, մյուսը՝ երկար փայտե տախտակներ։
— Վարդա՜ն,— բարձր ձայնով կանչեցի։— Արի՛ տես՝ ինչ է կատարվում։
Ամուսինս արդեն հագնված էր։
Կարծես վաղուց գիտեր նրանց գալու մասին։
— Ի՞նչ մարդիկ են։ Ինչո՞ւ են մեր բակում։
Մինչ կհասցներ պատասխանել, մուտքի դուռը բացվեց։
Արամն էր։
Նա ներս էր մտել մեր պահեստային բանալիով։
— Մա՛մ, մի փոքր պայուսակ պատրաստիր։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։
— Ինչի՞ համար։
— Երկու օրով պետք է մեզ մոտ մնաք։
— Իսկ հետո՞։
— Հետո կվերադառնաք։
Ես նայեցի Վարդանին։
Նա միայն ասաց.
— Խնդրում եմ, Սիրանո՛ւշ։ Այս անգամ էլ ինձ վստահիր։
Այդ պահին ինձ այնքան անօգնական էի զգում, կարծես փոքր երեխա լինեի, որի փոխարեն ուրիշներն են որոշում՝ որտեղ պիտի քնի և ինչ պիտի անի։
Բայց պայուսակս հավաքեցի։
Երկու օր մնացինք Արամի տանը։
Նրա կինը՝ Լուսինեն, շատ ուշադիր էր մեր նկատմամբ։
Սակայն ամեն անգամ, երբ հարցնում էի, թե մեր տանն ինչ են անում, խոսակցությունը փոխում էին։
— Մա՛մ, ամեն ինչ լավ է լինելու,— ասում էր որդիս։
Այդ խոսքերն ինձ ավելի էին անհանգստացնում։
Երեքշաբթի կեսօրին Արամը վերջապես ասաց.
— Մա՛մ, վերարկուդ հագիր։
— Ո՞ւր ենք գնում։
— Տուն։
Մի պահ նույնիսկ չհավատացի։
Մեքենա նստեցինք։
Ամբողջ ճանապարհին լուռ էի։
Երբ մտանք մեր փողոց, նկատեցի, որ տան առաջ մի քանի մեքենա կա։
Մեր աղջիկը՝ Նարինեն, այնտեղ էր։
Թոռներս նույնպես։
Սիրտս սեղմվեց։
Մտածեցի՝ բոլորին հավաքել են, որ միասին հրաժեշտ տանք մեր տանը։
Արամը բացեց մեքենայի դուռը։
— Մա՛մ, իջիր։
Դանդաղ քայլեցի դեպի մուտքը։
Եվ հանկարծ կանգ առա։
Տան աստիճանների երկայնքով նոր, ամուր բազրիք էր տեղադրված։
Նայեցի որդուս։
Նա ոչինչ չասաց։
